Supreme Court dismisses appeal on substantive law violation and inadmissibility due to multiple claims.

Απόφαση 2045 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2045/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ρήγο.

Των αναιρεσίβλητων: 1. .........., 2. ..........., 3. ......... και 4. ............. Η 1η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ελευθέριο Τσολάκο και η 2η, 3ος και 4η παραστάθηκαν με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-6-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τήνου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2/2001 προδικαστική, 3/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 124/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11-2-2004 αίτησή του καθώς και με τους από 4-7-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 25-9-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίον περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 785 ΑΚ, αν ένα δικαίωμα ανήκει σε περισσότερους από κοινού, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, υπάρχει ανάμεσά τους κοινωνία κατ΄ ιδανικά μέρη. Σε περίπτωση αμφιβολίας λογίζεται ότι τα μέρη είναι ίσα. Τέτοιο δικαίωμα, κατά την παραπάνω έννοια, αποτελεί η κυριότητα και η νομή επί οποιουδήποτε πράγματος κινητού ή ακινήτου.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 786 ΑΚ του ίδιου ως άνω κώδικα, κάθε κοινωνός έχει ανάλογη μερίδα στους καρπούς του κοινού αντικειμένου. Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και τον μοναδικό του δικογράφου των προσθέτων λόγων, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 785, 786, 787, 974, 993 - 994 ΑΚ.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ανελέγκτως ότι οι διάδικοι είναι συννομείς ενός κληρονομικού ακινήτου, το οποίο περιήλθε σ΄αυτούς το 1985 με το θάνατο της ........., κυρίας αυτού και μητέρας του αναιρεσείοντος - εναγομένου και της πρώτης των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων, πενθεράς της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων και γιαγιάς του τρίτου και τέταρτης αυτών, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου οι δύο πρώτοι και 1/12 εξ αδιαιρέτου οι λοιποί.

Ότι στις 28.3.1999 με σύμβαση μισθώσεως ο αναιρεσίβλητος μίσθωσε στο όνομά του και μόνον τμήμα του κληρονομιαίου ακινήτου για την τοποθέτηση σταθμού κινητής τηλεφωνίας και εισέπραξε για τα έτη 1999 και 2000 1.200.000 και 1.240.000 δρχ., αντίστοιχα. Ότι κατόπιν αυτού ο αναιρεσείων - εναγόμενος είχε υποχρέωση να αποδώσει στους λοιπούς συγκοινωνούς (συννομείς) τη ληφθείσα ωφέλεια από τα μισθώματα που εισέπραξε, κατά την ιδανική μερίδα εκάστου από αυτούς, που ανερχόταν σε 2.387 ευρώ για την πρώτη από τους αναιρεσίβλητους - ενάγοντες και 597 ευρώ για καθένα από τους λοιπούς.

Με αυτά που δέχθηκε το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, η δε αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απαίτησε για τη θεμελίωση του ένδικου δικαιώματος περισσότερα στοιχεία από ότι ο νόμος απαιτεί και δη συγκυριότητα των συγκοινωνών, είναι αβάσιμος, διότι από την εκτίμηση τόσο της προσβαλλόμενης απόφασης, όσο και του δικογράφου της αγωγής των αναιρεσιβλήτων, προκύπτει ότι το αγωγικό δικαίωμα δεν στηρίχθηκε στην συγκυριότητα των διαδίκων (δεν γίνεται επίκληση συγκυριότητας του εναγομένου), αλλά στη συννομή τους ως συγκληρονόμων.

Επομένως ο από το άρθρο 560 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠολΔ ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Επί αποφάσεως δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ο λόγος από το άρθρο 559 αριθμ. 5 και 560 αριθμ. 3 ΚΠολΔ ιδρύεται μόνον επί αναρμοδιότητας του Εφετείου, όχι και του πρωτοβαθμίου ακόμη και αν το Εφετείο απέρριψε σχετικό λόγο εφέσεως (Ολ.

ΑΠ 3/1991). Επομένως από το άρθρο 560 αριθμ. 3 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, όπως εκτιμάται, ότι αναρμοδίως καθ΄ ύλην η αγωγή εισήχθη ενώπιον του Ειρηνοδικείου Τήνου και κατ΄ έφεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, ενώ θα έπρεπε να εισαχθεί στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου και κατ΄ έφεση στο Εφετείο Αιγαίου, διότι στην κρινόμενη αγωγή σωρεύθηκαν πλείονες αγωγές (διαταράξεως συννομής, αναγνωριστικής συγκυριότητας, αρνητική συγκυριότητας και αγωγή αποζημιώσεως χρήσεως) είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-2-2004 αίτηση του ......... της 124/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Νοεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ