Supreme Court allows appeal against lower court dismissal of compensation claim for wrongful enforcement due to lack of specific citation.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the Second Instance Court's dismissal of a compensation claim for wrongful enforcement. The appellant argued that the lower court erred by rejecting the claim without explicitly noting the prior final cancellation of the enforcement order and payment mandate. The Court found this omission a procedural flaw under Article 559(14) of the Code of Civil Procedure, as the appellant had clearly stated the cancellations in the original complaint.
Legislator headnote
AI generatedArticles 940(3) of the Code of Civil Procedure; Article 559(14) of the Code of Civil Procedure: A claim for compensation for wrongful enforcement is admissible even if not explicitly linked to the final cancellation of the enforcement order, provided the facts of such cancellation are clearly stated in the complaint, and a failure to cite this fact constitutes a ground for appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 2044 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2044/2014
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας : Ά. Μ. Φ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Νάκη.
Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ALPHA Τράπεζα ανώνυμος εταιρείας" και διακριτικό τίτλο "ALPHA BANK AE" ως καθολικής διαδόχου λόγω συγχωνεύσεως δι'απορροφήσεως της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας "ΙΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" με την "ALPHA TΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΕ". Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους Θεοφάνη Σαξώνη και Νικόλαο Νίκα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-4-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2894/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 2940/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 15-12-2011 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 17-4-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Εισάγεται αίτηση προς αναίρεση απόφασης δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκε αγωγή αποζημίωσης της ήδη αναιρεσείουσας κατά της αντιδίκου της, λόγω αδικήματος, και δη λόγω άδικης αναγκαστικής εκτέλεσης.
ΙΙ. Κατά το άρθρο 940 παρ.3 ΚΠολΔ, αν ακυρωθεί, αμετάκλητα, η αναγκαστική εκτέλεση, εκείνος κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση, έχει δικαίωμα να ζητήσει από εκείνον, που την επέσπευσε, αποζημίωση για τις ζημίες που επήλθαν από την εκτέλεση, αν συντρέχουν οι όροι των άρθρων 914 ή 919 του Αστικού Κώδικα. Προϋπόθεση, εν προκειμένω, είναι η αμετάκλητη ακύρωση της εκτέλεσης αλλά και της διαταγής πληρωμής, ως εκτελεστού τίτλου, άλλως η αγωγή είναι αόριστη (ΑΠ 1457/2006 βλ. και ΑΠ 1410/2002). Κατά την αληθή έννοια της διάταξης αυτής, που ερμηνεύεται και υπό το πρίσμα του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, περί δίκαιης δίκης και παροχής ουσιαστικής έννομης προστασίας, αλλά και του άρθρου 20 παρ.1 του Συντάγματος, δεν αποκλείεται η έγερση (και πέραν της παρεχόμενης, από την πιο πάνω διάταξη του άρθρου 940 παρ.3 αξίωσης αποζημίωσης) αυτοτελούς αγωγής για αποζημίωση εξαιτίας άδικης εκτέλεσης και η παρεμπίπτουσα κρίση κατά τη σχετική τακτική δίκη περί οποιασδήποτε πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης, εναντίον της οποίας δεν ασκήθηκε ανακοπή, προκειμένου να θεμελιωθεί το ασκούμενο με την αγωγή δικαίωμα αποζημίωσης του καθού η εκτέλεση (Ολ. ΑΠ 7/2010 πρβλ. και Ολ. ΑΠ 49/2005 βλ. και ΑΠ 1453/2006, ΑΠ 1468/2010, ΑΠ 219/2003).
Στην υπό κρίση περίπτωση, όπως προκύπτει από τη δέουσα επισκόπηση (αρθρ.561 παρ.2 ΚΠολΔ) του δικογράφου της αγωγής, το οποίο, άλλωστε, η αναιρεσείουσα ενσωματώνει στο δικόγραφο της αναίρεσης, η ενάγουσα - αναιρεσείουσα εξέθεσε, πλην άλλων, τα ακόλουθα: α)ότι η Ιονική - Λαϊκή Τράπεζα (της οποίας καθολική διάδοχος είναι η ήδη αναιρεσίβλητη) εξέδωσε σε βάρος του δικαιοπαρόχου πατέρα της δύο διαταγές πληρωμής, για τους λόγους, που στο δικόγραφο αναφέρει, στη συνέχεια δε, προέβη σε κατάσχεση, με βάση αυτές, των ακινήτων που, ωσαύτως, προσδιορίζει, τα οποία και, τελικά, εκπλειστηριάστηκαν, β)ότι όμως, τόσον οι διαταγές πληρωμές, όσο και οι μετέπειτα επιταγές από το ΝΔ 17-7/13-8-1923 ήταν άκυρες και ακυρώθηκαν αμετάκλητα γ)συνακόλουθα, η κατάσχεση η οποία επακολούθησε, ήταν άκυρη, γιατί στηριζόταν σε άκυρους τίτλους δ)πάντα ταύτα τα γνώριζε η Ιονική - Λαϊκή Τράπεζα, η οποία επέσπευσε και πλειστηριασμό σε ακίνητα του πατέρα της.
Ζήτησε δε, μετά ταύτα και ύστερα από περιορισμό των αγωγικών αιτημάτων, να της επιδικασθεί αποζημίωση λόγω απώλειας των πλειστηριασθέντων ακινήτων και λόγω διαφυγόντων κερδών (μισθωμάτων), εφ'οσον η Ιονική - Λαϊκή Τράπεζα είχε "παράνομη ωφέλεια....από τις παραπάνω αδικοπραξίες (σαν σύνολο αλλά και από κάθε μία μεμονωμένα...").
Το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφαση, υπό την επίκληση των προϋποθέσεων του άρθρου 940 παρ.3 ΚΠολΔ έκρινε, πως η αγωγή αυτή ήταν αόριστη, γιατί "δεν αναφέρεται σ'αυτήν, ότι έχει ακυρωθεί αμετάκλητα η αναγκαστική εκτέλεση..." Όμως: 1)Όπως προκύπτει από το αγωγικό δικόγραφο, σ'αυτό αναφέρεται ρητά πως οι διαταγές πληρωμής καθώς και οι εκ του ν.δ.17-7/13-8-1923 επιταγές, με βάση τις οποίες χώρησε, στη συνέχεια, η αναγκαστική εκτέλεση, ακυρώθηκαν αμετάκλητα. 2)Η προσβαλλόμενη απόφαση ουδένα λόγον ποιείται για την αυτοτελή από το άρθρο 914 ΑΚ αγωγή, η οποία σωρεύεται, πρόδηλα, κατά τα ανωτέρω, στο αγωγικό δικόγραφο.
Κατά ταύτα: Ο μόνος λόγος αναίρεσης που προβάλλει την από το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ πλημμέλεια είναι βάσιμος. Κατά συνέπεια, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (αρθρ.580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις σε βάρος της αναιρεσίβλητης, λόγω της ήττας της (αρθρ.176, 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 2940/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν την υπόθεση.
Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσίβλητης τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας από τρείς χιλιάδες (3000) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Ιουλίου 2014.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Νοεμβρίου 2014.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ