Supreme Court dismisses appeal for vague and inadmissible grounds regarding liability percentage.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appeal against the Second Instance Court's decision on liability percentages in a traffic accident case. The appellants argued the lower court's reasoning was insufficient and contradictory regarding the deceased driver's 20% responsibility. The court ruled the appeal inadmissible because it failed to specify the exact legal defects required by law and because determining liability percentages falls within the exclusive jurisdiction of the trial court.
Legislator headnote
AI generatedArticles 118, 4, 566(1), 577(3), 559(19), 561(1) of the Code of Civil Procedure; An appeal must clearly specify the legal defect to be reviewed, and questions of fact and the determination of liability percentages are non-appealable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 2043 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 2043/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. .... και 2. ..... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Λαμπρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Των αναιρεσίβλητων: 1. .... , 2. ..... και 3. ..... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταύρο Δήμα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Ιανουαρίου 1999 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 46/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 309/2002 οριστική του Εφετείου Ναυπλίου και μετά από αναίρεση η 260/2004 του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναιρέθηκε εν μέρει η ως άνω απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου και παραπέμφθηκε η υπόθεση στο ίδιο εφετείο για να δικαστεί εκ νέου.
Στη συνέχεια εκδόθηκε η 311/2005 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29 Ιουλίου 2005 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 14 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.
θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Ειδικότερα ως προς τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης για ανεπάρκεια και αντιφατικότητα των αιτιολογιών της απόφασης σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει, για το ορισμένο αυτού, να αναφέρονται ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου σε σχέση με την εφαρμογή του οποίου υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης με πληρότητα και σαφήνεια, σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών, ποιο δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για την επάρκειά τους λείπει και σε τι συνίσταται η αντίφαση των αιτιολογιών και από ποια αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτει.
Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης προσάπτεται στο Εφετείο η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, συνιστάμενη στο ότι με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες κατέληξε στην κρίση του περί συνυπαιτιότητας, κατά ποσοστό 20%, του θανάσιμα τραυματισθέντος σε τροχαίο ατύχημα συζύγου και πατρός των αναιρεσιβλήτων σχετικά με την έκταση των σωματικών του κακώσεων εξαιτίας των οποίων επήλθε ο θάνατος, εκ της μη χρήσης προστατευτικού κράνους κατά την οδήγηση του δικύκλου μοτοποδηλάτου.
Στο αναιρετήριο, όμως, ενώ εκτίθεται το ιστορικό της υπόθεσης, δεν παρατίθενται με πληρότητα αλλά εντελώς επιλεκτικά και αποσπασματικά οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου και παράλληλα δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται το μεν η ανεπάρκεια των αιτιολογιών ποιο δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για τη επάρκειά τους λείπει το δε η αντιφατικότητα των αιτιολογιών.
΄Ετσι, όμως, δεν μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης από την άποψη της εκ πλαγίου παραβίασης του εφαρμοσθέντος κανόνα ουσιαστικού δικαίου και συνεπώς ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ως προς το πιο πάνω ύψος του ποσοστού συνυπαιτιότητας του θανόντος οδηγού σχετικά με την έκταση των σωματικών του κακώσεων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο καθορισμός του ποσοστού εμπίπτει στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).
Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 29.7.2005 αίτηση των ..... κλπ για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 311/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ