Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for vague grounds and improper argumentation regarding contract interpretation.

Απόφαση 2041 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2041/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..... , η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Φλώρο.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία .... που εδρεύει στο .... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Κότσαλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 16 Δεκεμβρίου 2003 και 29 Ιανουαρίου 2004 αγωγές της ήδη αναιρεσείουσας και αναιρεσίβλητης, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2447/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8306/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21 Ιουλίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 15 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αριθμός 20 και 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται, ότι ο θεσπιζόμενος με την πρώτη διάταξη λόγος αναιρέσεως για "παραμόρφωση" του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όαν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε λάθος, περί την ανάγνωση του κειμένου του εγγράφου (Ολ, Α.Π. 1/1999) όταν δηλαδή αποδίδει σε αποδεικτικό έγγραφο κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

ιδίου Κώδικα περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι έχει και ακολούθως καταλήγει στηριζόμενο σε τούτο και μόνο και σε περίπτωση συνεκτιμήσεώς του με άλλα αποδεικτικά μέσα κυρίως σε αυτό σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, ως προς πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εξ άλλου δεν υπάρχει παραμόρφωση κατά την έννοια του ως άνω άρθρου όταν το δικαστήριο προβαίνει σε ερμηνεία του περιεχομένου αυτού (είτε λέξεις είτε δηλώσεις βουλήσεως). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 20 Κ.Πολ.Δ. για παραμόρφωση του περιεχομένου του από 30.09.1999 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως με το να δεχθεί ότι ευθύνεται η ήδη αναιρεσείουσα εκμισθώτρια για τη δαπάνη της καταναλώσεως του νερού και όχι η μισθώτρια ήδη αναιρεσίβλητη.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το δικαστήριο κατέληξε στο πόρισμά του ερμηνεύοντας τους όρους του από 20.09.1999 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως και δη τους όρους αυτού 6, 11 και 14 που προέβλεπαν περί της συντηρήσεως και επισκευής βλαβών και ζημιών, πληρωμής των λογαριασμών των παροχών κοινής ωφελείας και συνεπειών σε περίπτωση καθυστερήσεως καταβολής του μισθώματος και των λοιπών δαπανών.

Συνεπώς ο σχετικός λόγος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι δεν υπάρχει παραμόρφωση εγγράφου όταν το δικαστήριο προβαίνει, όπως εν προκειμένω, σε ερμηνεία του φερομένου ως παραμορφωθέντος εγγράφου.

ΙΙ. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσεως διότι έχει ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες (άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο οι πλήρεις και όχι αποσπασματικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ασάφεια ή η αντίφαση και από ποια μέρη της αιτιολογίας προκύπτουν. (Ολ.

Α.Π. 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογιών και περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δη ως προς τους όρους που καθορίζουν τις υποχρεώσεις του μισθωτού με το να δεχθεί ερμηνεύοντας τους σχετικούς όρους του ιδιωτικού συμφωνητικού ποιες ευθύνες αναλαμβάνουν οι συνετοί συμβαλλόμενοι.

Ο λόγος αυτός κατά την αιτίαση περί υπάρξεως ανεπαρκών αιτιολογιών πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι είναι αόριστος. Τούτο γιατί στο αναιρετήριο διαλαμβάνονται μόνο αποσπασματικές και όχι πλήρεις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ως προς την αιτίαση ότι η προσβαλλομένη στερείται παντελώς αιτιολογιών πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη αυτή έχει αιτιολογίες ενώ οι λοιπές αιτιάσεις που προβάλλονται με τον ίδιο λόγο πλήττουν απαραδέκτως την ουσία της υποθέσεως που είναι ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

ΙΙΙ. Για την πληρότητα του αναφερομένου στο άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. λόγου αναιρέσεως, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει το αναιρετήριο να περιέχει τα πράγματα, δηλαδή τους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς που λήφθηκαν υπόψη χωρίς να προταθούν ή δεν λήφθηκαν υπόψη μολονότι προτάθηκαν παραδεκτά και να αναφέρει ποια επίδραση ασκούσαν στην έκβαση της δίκης. Όμως δεν αποτελούν "πράγματαi" κατά την έννοια της άνω διατάξεως και επομένως δεν ιδρύεται ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων ή περιστατικά επουσιώδη.

Συνεπώς ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως που αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 Κ.Πoλ.Δ. για το λόγο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη μη προβληθείσα από την εναγομένη μισθώτρια αμφισβήτηση του περιεχομένου και της έννοιας των όρων της μισθωτικής συμβάσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος αφού οι προβαλλόμενοι δι' αυτoύ ως άνω ισχυρισμoί αποτελούν πραγματικά επιχειρήματα και συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, η οποία ηττάται, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 21 Ιουλίου 2005 αίτηση της .... για αναίρεση της 8306/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

-

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ