Supreme Court dismisses appeal on evidence assessment regarding seatbelt non-use in traffic accident case.

Απόφαση 2040 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2040/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Ν. του Δ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Παναγιώτη Πετρόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Της ανώνυμης τουριστικής εταιρίας με την επωνυμία "AUTO HELLAS Α.Τ.Ε.Ε." και το διακριτικό τίτλο "HERTZ" που εδρεύει στην .., όπως νόμιμα εκπροσωπείται, η οποία δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Α. Σ. του Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σωτηρία Βελέντζα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις και 3. Του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, που εδρεύει στην Αθήνα, με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" νόμιμα εκπροσωπούμενου, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Διεθνής 'Ενωση Α.Α.Ε." της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-3-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1299/2005 μη οριστική και 4757/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4757/2006 του Εφετείου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί o αναιρεσείων με την από 30-8-2010 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός, ανέγνωσε την από 30-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του 3ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 226§4 εδάφ. β και γ του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη σύμφωνα με το άρθρο 575 εδαφ. β ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή, δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και συνεπώς δεν χρειάζεται νέα κλήτευση τους.

Προϋπόθεση της εγκυρότητας της κλήτευσης, συνεπεία της αναβολής της υπόθεσης και της εγγραφής της στο πινάκιο, είναι ότι ο απολειπόμενος κατά τη μετ" αναβολή δικάσιμο διάδικος, είτε είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση, είτε είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί στη δικάσιμο κατά την οποία, αναβλήθηκε η συζήτηση(Α.Π.240/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. .../15-3-2012έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών .., που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο της 7-12-2012, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης για την ανωτέρω στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο της 4-10-2013, επιδόθηκε νομίμως, μετά από παραγγελία του πληρεξούσιου Δικηγόρου του αναιρεσείοντος, που παραστάθηκε και έχει προς τούτο πληρεξουσιότητα, προς την πρώτη αναιρεσίβλητη.

Η αναιρεσίβλητη όμως αυτή δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της προκειμένης υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου στην ως άνω δικάσιμο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτής.

Ο προβλεπόμενος με το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, μετά την κατάργηση της δεύτερης περίπτωσης, που προέβλεπε τη δυνατότητα αναίρεσης, αν το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά "χωρίς να διατάξει περί αυτών απόδειξη", με το άρθρο 17 παρ. 2 του ν. 2915/2001, όπως και μετά την κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 341 Κ.Πολ.Δικ. για τη δυνατότητα έκδοσης προδικαστικής αποφάσεως και την εφαρμογή του άρθρου 270 Κ.Πολ.Δ. σε όλες τις υποθέσεις, με το άρθρο 14 παρ. 1 του ίδιου νόμου, έχει περιορισμένη εφαρμογή στην περίπτωση που "το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη", δηλαδή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη ή δεν έχει προσαχθεί καμιά απόδειξη (Α.Π. 273/2011, 2031/2007, 259/2007). Ως "πράγματα" δε νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος και όχι οι αρνητικοί της αγωγής ή ένστασης ισχυρισμοί και οι συνιστώντες επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Με τις από 1-3-2004 και 3-10-2005 δύο αγωγές του ο αναιρεσείων εξέθεσε, ότι η δεύτερη εναγομένη, ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη, που προστήθηκε από την πρώτη εναγομένη, ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη, κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου της τελευταίας, που ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους ζημίες στην τρίτη εναγομένη, ήδη τρίτη αναιρεσείουσα, στη θέση της οποίας, λόγω ανάκλησης της αδείας λειτουργίας της, υπεισήλθε το Επικουρικό Κεφάλαιο, προκάλεσε από υπαιτιότητα της τον τραυματισμό του κατά την σύγκρουση των οχημάτων τους, που έλαβε χώρα στις 16-10-2003 υπό τις αναφερόμενες στις αγωγές συνθήκες.

Ζήτησε δε να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να του καταβάλουν, η καθεμία εις ολόκληρον, τα αναφερόμενα στις αγωγές αυτές ποσά, ως αποζημίωση, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και αποζημίωση του άρθρου 931 Α.Κ. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού έκανε δεκτή έφεση του ενάγοντος- αναιρεσείοντος και απέρριψε την αντέφεση των πρώτης και τρίτης των εναγομενων-αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία είχαν γίνει εν μέρει δεκτές οι αγωγές, εξαφάνισε την απόφαση αυτή, δέχθηκε εν μέρει τις αγωγές και επιδίκασε μεγαλύτερα ποσά από τα πρωτοδίκως επιδικασθέντα στον ενάγοντα, ήτοι τα ποσά των 87.591,22 και 49.445,75 ευρώ νομιμοτόκως, αντιστοίχως, κρίνοντας ότι ο ενάγων συνετέλεσε κατά 20% στην έκταση των τραυμάτων του στο κεφάλι και ειδικότερα στον αριστερό του οφθαλμό, που είχε ως συνέπεια την απώλεια της όρασης του από τον οφθαλμό αυτό, αλλά και των ζημιών που προκλήθηκαν από τον εν λόγω τραυματισμό, διότι δεν είχε προσδεθεί με ζώνη ασφαλείας.

Με τον από τον από το άρθρο 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ. μοναδικό λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε χωρίς αποδείξεις, ότι ο ενάγων δεν είχε προσδεθεί με την ζώνη ασφαλείας κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου του. Όμως, το Εφετείο για την κρίση του αυτή και την απόρριψη του σχετικού λόγου έφεσης του ενάγοντος στηρίχθηκε στην εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, που ρητώς αναφέρει στην αρχή της πρώτης σελίδας του τρίτου φύλλου της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή "Από την εκτίμηση της ενόρκου καταθέσεως του μάρτυρα απόδειξης που περιέχεται στα 1299/2005 πρακτικά συνεδριάσεως του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη τοιαύτα και τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκομίζουν και επικαλούνται νόμιμα είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθώς και την 236/2005 έκθεση Ιατρικής Πραγματογνωμοσύνης του Χειρουργού Οφθαλμιάτρου Α.

Χ. που διορίστηκε με την 1299/2005 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου", καθώς και στο τέλος της δεύτερης σελίδας του τέταρτου φύλλου της προσβαλλομένης, όπου αναφέρεται ότι " . . Από τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος ο ενάγων δεν είχε προσδεθεί με τη ζώνη ασφαλείας, όπως είχε υποχρέωση από το άρθρο 81 παρ. 16 του Ν. 2696/1999, με συνέπεια να συντελέσει ο ίδιος κατά ποσοστό 20% στην έκταση των προαναφερομένων τραυμάτων του στο κεφάλι και των ζημιών που επήλθαν από αυτά, καθόσον αυτά οπωσδήποτε θα ήταν λιγότερα και ελαφρότερα, αν ο ενάγων είχε προσδεθεί με τη ζώνη ασφαλείας.

Σε αντίθετο αποδεικτικό συμπέρασμα- υπέρ των απόψεων του ενάγοντος- δεν οδηγεί το Δικαστήριο η κατάθεση του μάρτυρα (μη αυτόπτη) γιου του ενάγοντος ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, κατά την οποία κατάθεση ο ενάγων φορούσε ζώνη ασφαλείας. Επομένως πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η προβαλλόμενη από τις εναγόμενες ένσταση περί οικείου πταίσματος (Α.Κ. 300) του ενάγοντος στην έκταση των παραπάνω ζημιών του, όπως ορθά έκρινε και η εκκαλουμένη και κατά συνέπειαν ο δεύτερος λόγος της έφεσης του ενάγοντος που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος.".

Επομένως, με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο δεν κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα χωρίς απόδειξη και ο μοναδικός λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 10 είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των δεύτερης και τρίτου των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν χωριστές προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ για καθένα εξ αυτών (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την υπ' αρ. εκθ. κατάθεσης 909/2010 αίτησης για αναίρεση της 7113/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών -

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των δεύτερης και τρίτου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για καθένα εξ αυτών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Νοεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ