Supreme Court dismisses appeal against compensation award due to lack of legal interest and procedural default.

Απόφαση 2040 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 2040/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαΐου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..., 2. ... και 3. ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Λάλλα, ο οποίος δήλωσε ότι η 3η αναιρεσείουσα ... απεβίωσε στις 25-10-2008 και κληρονομήθηκε από τα τέκνα της: α. Τ1, β. Τ2 και γ.Τ3, οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη. Η Τ1 και ο Τ2 εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους -Γεώργιο Λάλλα- ενώ ο Τ3 παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο του.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό των Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-1988 αγωγή του ... και με την από 15-12-1987 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων..., ... και .... και του αποβιώσαντος ..., που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1312/1988, 1530/1997 μη οριστικές, 602/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1082/2005 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-1-2008 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 5-5-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την έκθεση επίδοσης ... της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες, που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση από 28-1-2008 αίτησης αναίρεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτησή της ορίστηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης, με κλήση προς το αναιρεσίβλητο για να παραστεί κατά τη συζήτηση της, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα σ' αυτό. Όμως το αναιρεσίβλητο δεν εμφανίστηκε κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου του, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' ίδιου κώδικα).

ΙΙ.- Κατά τα άρθρα 556 παρ. 2 και 578 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση μπορεί να ασκήσει και ο διάδικος που νίκησε, εφόσον έχει έννομο συμφέρον, η ύπαρξη του οποίου κρίνεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 68 Κ.Πολ.Δ. Το συμφέρον αυτό είναι δυνατόν να υπάρξει και όταν ο νικήσας διάδικος βλάπτεται από την αιτιολογία της απόφασης και ειδικότερα αν δημιουργείται από αυτήν δεδικασμένο εις βάρος του σε άλλη δίκη, αν δηλαδή η αιτιολογία της απόφασης αποτελεί στοιχείο του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη και φέρει ως εκ τούτου προσόντα διατακτικού, οπότε δικαιούται να ζητήσει την αναίρεση της απόφασης μόνο κατά την εσφαλμένη αιτιολογία της (Ολ.

ΑΠ 30/1998, ΑΠ 66/1994, ΑΠ 1200/1989). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από την ίδια, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση των αναιρεσειόντων, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί την ένδικη αναγνωριστική αγωγή τους κατά του αναιρεσιβλήτου και τους είχε αναγνωρίσει δικαιούχους της καθορισθείσας αποζημίωσης του επιδίκου απαλλοτριωθέντος ακινήτου.

Ειδικότερα το Εφετείο, σύμφωνα με τις παραδοχές του, δέχθηκε ότι δυνάμει της 5861/2323/1982 Κ.Υ.Α των Υπουργών Οικονομίας και Εθνικής Παιδείας απαλλοτριώθηκε για την ανέγερση του ... Γυμνασίου ....έκταση 6097,90 τμ, η οποία βρίσκεται εντός του κτήματος "...", όπως αυτή περιγράφεται, ότι το, εκ των επιδίκων, τμήμα εμβαδού 3105,40 τμ. , όπως αυτό περιγράφεται, κείται εντός της ανωτέρω απαλλοτριωθείσας έκτασης και ότι έγιναν συγκύριοι αυτού με έκτακτη χρησικτησία οι ενάγοντες - αναιρεσείοντες, οι οποίοι, συνεπώς, είναι και συνδικαιούχοι της αποζημίωσης που καθορίστηκε για την ως άνω απαλλοτρίωσή του.

Οι ενάγοντες, παρόλο, που, όπως προαναφέρθηκε, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή τους και, αφού δέχθηκε ότι αυτοί είναι συγκύριοι του επιδίκου που απαλλοτριώθηκε, κατά τα σ' αυτή ποσοστά, τους αναγνώρισε συνδικαιούχους της καθορισθείσας αποζημίωσης, με την έφεση τους ζήτησαν την αντικατάσταση των αιτιολογιών της πρωτοβάθμιας απόφασης, επειδή από αυτές δημιουργείται δυσμενές γι' αυτούς δεδικασμένο σε άλλες δίκες για άλλα ακίνητα της περιοχής του επιδίκου, και με άλλους αντιδίκους τους.

Με την αναίρεση τους οι αναιρεσείοντες προκειμένου να θεμελιώσουν έννομο συμφέρον για την προβολή από αυτούς των τεσσάρων πρώτων αναιρετικών λόγων από τους αριθμούς 19, 20, 10 και 11γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., εντοπίζουν τις εσφαλμένες αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης, στο ότι αυτή περιέχει αντιφατικές παραδοχές αναφορικά με το εμβαδόν των ιδιοκτησιών των ...

και ...., απωτέρων δικαιοπαρόχων τους, εντός των οποίων κείνται τα επίδικα και στο ότι, κατά παραμόρφωση της 79/1997 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης της διορισθείσας πραγματογνώμονος ... και με αντιφατικές παραδοχές, δέχθηκε ότι οι περιγραφόμενες στους τίτλους που αναφέρονται στο αναιρετήριο εδαφικές εκτάσεις δεν εφαρμόζουν στη μείζονα απαλλοτριωθείσα έκταση, η οποία καταλαμβάνει και τα επίδικα.

Από τις παραδοχές όμως της προσβαλλόμενης απόφασης δεν προκύπτει ότι δημιουργείται κάποιο δεδικασμένο σε βάρος των αναιρεσειόντων και επομένως, δεν υπάρχει έννομο συμφέρον τους για την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, η οποία, συνεπώς, είναι αβάσιμη.

ΙΙΙ.- Με τον τελευταίο λόγο της αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την πλημμέλεια ότι το Εφετείο, κατά παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 18, 26, 29 του Ν. 2882/2001 και 100 επ. Κώδικα δικηγόρων, τις οποίες δεν εφάρμοσε, καθόρισε τη δικαστική δαπάνη που δικαιούνται αυτοί στο ποσό των 293,47 ευρώ, περιορίζοντας αυτήν στο ποσό αυτό, σύμφωνα με τις μη εφαρμοζόμενες στην περίπτωση αυτή διατάξεις των άρθρων 22 του Ν. 3693/1957 και 22 Ν. 2915/2001. Ο λόγος όμως αυτός της αναίρεσης είναι αβάσιμος και πρέπει ν' απορριφθεί, επειδή στηρίζεται επί της εσφαλμένης προϋπόθεσης ότι πρόκειται για δίκη που αφορά αναγκαστική απαλλοτρίωση και ειδικότερα διαδικασία προσδιορισμού αποζημίωσης και δικαστικής αναγνώρισης των δικαιούχων, ενώ στην προκείμενη περίπτωση πρόκειται για δίκη με αντικείμενο αγωγή αναγνώρισης κυριότητας απαλλοτριωθέντος ακινήτου διεξαγόμενη κατά την τακτική διαδικασία.

IV.- Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-1-2008 αίτηση των ... κλπ, για αναίρεση της 1082/2005 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 30 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ