203/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 203 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 203/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Μ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. συζ. Ι. Μ., το γένος Θ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Χριστοφίλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-7-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7379/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4599/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 31-10-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός διάβασε την από 19-8-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 31-10-2012 αιτήσεως του Ι. Μ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4599/2012 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το άρθρο 576 του Κ.Πολ.Δ., σαφώς συνάγεται ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο 'Aρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνά, αν ο απολειπόμενος ή ο μη νομίμως μετασχών σ' αυτήν κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως.

Σε περίπτωση δε, μη νομίμου ή μη εμπροθέσμου κλητεύσεως, κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα ταυτάριθμα προς την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως του παρόντος δικαστηρίου προκύπτει ότι κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, που έγινε με εκφώνησή της από τη σειρά του πινακίου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (23-9-2013) δεν εμφανίσθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε και με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων.

Από την υπ` αριθμ..../27-5-2013 έκθεση του δικαστικού επιμελητού Αθηνών …, με τις συνημμένες σ' αυτήν από 27-5-2013 απόδειξη παραλαβής και βεβαίωση του αυτού δικαστικού επιμελητού, την οποία προσκομίζει η επισπεύδουσα τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως με τις συνημμένες σ` αυτή πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου, με κλήση για συζήτηση κατά την παρούσα δικάσιμο, επιδόθηκε νομοτύπως στον αναιρεσείοντα (άρθρ. 568 παρ. 2, 3 και 4 και 128 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.).

Επομένως, εφόσον αυτός δεν εμφανίσθηκε πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία του.

Επειδή, με την από 16-7-2009 αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η ήδη αναιρεσίβλητη ισχυρίστηκε ότι με τον εναγόμενο ήδη αναιρεσείοντα ετέλεσε νόμιμο γάμο στις 7-3-1981 από τον οποίο δεν απέκτησαν τέκνα, ότι από τον μήνα Απρίλιο του 2000 η έγγαμη συμβίωσή των διεσπάσθη οριστικώς, χωρίς όμως να επέλθει λύση του γάμου των με διαζύγιο και ότι κατά τη συμπλήρωση τριετίας από τη διάστασή των, υπήρχε επαύξηση στην περιουσία του εναγόμενου κατά το ποσό των 267.384 ευρώ, στην οποία συνέβαλε και η ίδια κατά ποσοστό 1/3 όχι μόνο με την ασχολία της με την φροντίδα του εναγόμενου και του οίκου τους, αλλά και με την παροχή χρηματικών ποσών που αποκέρδαινε από την εργασία της ως μοδίστρας.

Εζήτησε δ' ακολούθως με την αγωγή να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλει νομιμοτόκως το ποσό των 89.128 ευρώ, που αντιστοιχεί στην ως άνω συμβολή της στην αύξηση της περιουσίας του. Το ανωτέρω δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και συγκεκριμένα για το ποσό 26.666,67 ευρώ, το οποίο έκρινε ότι αντιστοιχεί στην κατά το 1/3 συμβολή της εναγούσης στην επαύξηση της περιουσίας του εναγόμενου.

Κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ο εναγόμενος-αναιρεσείων άσκησε έφεση, η οποία απερρίφθη ως κατ' ουσίαν αβάσιμη με την ήδη προσβαλλομένη απόφαση. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνος δικαίου για την επέλευση της εννόμου συνεπείας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Το κατά νόμον αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Εν προκειμένω, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος των, τα εξής : "Οι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους νόμιμο γάμο στις 7-3-1981 στην Καλλιθέα Αττικής από τον οποίο δεν απέκτησαν τέκνα. Η έγγαμη συμβίωση τους διασπάστηκε οριστικά περί τα τέλη Απριλίου 2000 και έκτοτε μέχρι σήμερα ζουν χωριστά, ο γάμος τους όμως δεν έχει λυθεί με διαζύγιο.

Επομένως, τον Απρίλιο 2003 συμπληρώθηκε τριετία από τη διάσπαση του γάμου τους. Κατά την τέλεση του γάμου τους, ο εναγόμενος δεν είχε κανένα περιουσιακό στοιχείο, ενώ είχε αποκτήσει... πριν από την παρέλευση της τριετίας και διατηρεί στην κατοχή του το εξής περιουσιακό στοιχείο: Το υπό στοιχείο "Α" διαμέρισμα του Γ' υπέρ το ισόγειο ορόφου πολυκατοικίας...

στο Δήμο …...επί της οδού … επιφανείας ... 77,52 τ.μ. με δύο ημιυπαίθριους χώρους επιφανείας συνολικά 26,48 τ.μ...Το διαμέρισμα αυτό περιήλθε στην κυριότητα του εναγόμενου σε ημιτελή κατάσταση (σκελετός από "μπετόν αρμέ"): α) κατά το 1/4 εξ αδιαιρέτου...από κληρονομιά του αποβιώσαντος στις 15-3-1984 πατέρα του Χ. Μ., αντικειμενικής αξίας στην κατάσταση αυτή 1.638.350 δρχ., β) κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου με...

Πράξη Γονικής Παροχής ..., της μητέρας του Β. Μ. αντικειμενικής αξίας του ποσοστού αυτού...1.638.350 δρχ. και γ) κατά το υπόλοιπο ποσοστό των 2/4 εξ αδιαιρέτου... το αγόρασε από τα αδέλφια του Θ. Μ. ...και Φ. Μ...., συνολικής (των 2/4) αντικειμενικής αξίας ... 3.277.700 δραχμών. Το διαμέρισμα αυτό που αποκτήθηκε ημιτελές... αποπερατώθηκε από τους διαδίκους κατά τα έτη 1992-1995 και έκτοτε απετέλεσε...

την κοινή τους κατοικία. Η συνολική εμπορική αξία του εν λόγω ακινήτου σε τιμές αναγόμενες στο χρόνο άσκησης της αγωγής ανήρχετο σε ημιτελή μεν κατάσταση (όπως αποκτήθηκε από τον εναγόμενο) σε 80.000 Ευρώ και αποπερατωμένο σε 120.000 Ευρώ λαμβανομένου υπόψη, αφενός ότι πρόκειται για διαμέρισμα που βρίσκεται στην περιοχή προσφυγικών κατοικιών της Καλλιθέας, σε πολυκατοικία έτους κατασκευής 1960 χωρίς ασανσέρ και κεντρική θέρμανση (ισχυρισμοί του εναγόμενου που δεν αμφισβητήθηκαν από την ενάγουσα) με σκελετό που κατασκευάστηκε προ εικοσαετίας τουλάχιστον και λοιπή κατασκευή από τα έτη 1992-1995 και αφ' ετέρου ότι πρόκειται για καλή κατασκευή του ιδίου του διαμερίσματος με τζάκι και λοιπές ανέσεις...

Επομένως, σύμφωνα με τα παραπάνω, η εμπορική αξία του ποσοστού των 2/4 εξ αδιαιρέτου του εν λόγω διαμερίσματος (που κτήθηκε από τον εναγόμενο...από κληρονομιά και...γονική παροχή) ανήρχετο κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής, σε ημιτελή κατάσταση σε 40.000 Ευρώ (80.000 : 2). Λαμβάνοντας δε υπόψη την εμπορική αξία του όλου ακινήτου αποπερατωμένου των 120.000 Ευρώ, η περιουσία του εναγόμενου αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου των διαδίκων κατά 80.000 Ευρώ, ήτοι 120.000 - 40.000 Ευρώ...

τόσο η αγορά κατά τα παραπάνω των 2/4 εξ αδιαιρέτου ... το έτος 1991 όσο και η αποπεράτωση του ... διαμερίσματος, πραγματοποιήθηκε από τα εισοδήματα του εναγόμενου από την εργασία του στην ΕΛ.ΑΣ. αρχικά ως απλού αστυνομικού και στη συνέχεια με το βαθμό του υπαστυνόμου α' με καθαρές ετήσιες αποδοχές, ενδεικτικά κατά το έτος 2000 που επήλθε διάσταση στις σχέσεις τους ως συζύγων, στο ποσό των 5.320.000 δρχ.

και σε Ευρώ 15.600,00 ετησίως, και κατά μήνα 1.300 Ευρώ περίπου, ενώ κατά τα προηγούμενα χρόνια ήταν σαφώς κατώτερες αυξανόμενες σταδιακά στο παραπάνω ποσό..., καθώς επίσης και η ενάγουσα με τα εισοδήματα της, τα οποία διέθετε κατά το πλείστον, για την αντιμετώπιση των κοινών αναγκών τους, η οποία εργαζόταν στο σπίτι επαγγελματικά ως μοδίστρα...

Λαμβανομένου δε υπόψη και του γεγονότος ότι απείχε κάποια μεγάλα διαστήματα από την εργασία της, λόγω της υποβολής της πλειστάκις (15 φορές)... σε εξωσωματική γονιμοποίηση για την απόκτηση τέκνου..., εκτιμάται ότι από την εργασία της, κέρδιζε περίπου κατά μέσο όρο 120.000 δρχ. μηνιαίως δηλαδή 350 Ευρώ μηνιαίως.

Καθ' όλη τη διάρκεια της συμβίωσης των διαδίκων, συνεισέφερε επίσης στην επαύξηση κατά τα παραπάνω της περιουσίας του εναγόμενου και με την προσφορά της εργασίας της και των φροντίδων της με την επιμέλεια του συζυγικού τους οίκου και πέραν της υποχρέωσης της για συνεισφορά που επιβάλλεται από το άρθρο 1389 Α.Κ.

Για την αποπεράτωση του διαμερίσματος λήφθηκε επίσης και δάνειο από τον εναγόμενο το έτος 1993 ύψους 5.800 δρχ. (δηλαδή 17.000,00 Ευρώ) από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, με έναρξη αποπληρωμής των δόσεων στις 1-1-1994, που πληρωνόταν από τους διαδίκους με τον παραπάνω τρόπο και λήξη στις 31-12-2018, δηλαδή ακόμα οφείλεται μέρος του δανείου που αποπληρώνεται πλέον αποκλειστικά από το έτος 2000 από τον εναγόμενο.

Πλην όμως ο τελευταίος δεν προσδιορίζει το ύψος του εν λόγω ποσού που αποτελεί χρέος του ακινήτου και διαφοροποιεί απομειωτικά την αξία του κατ' ένσταση του εναγόμενου... Επίσης αναπόδεικτος παραμένει ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι η ενάγουσα αποταμίευε όλες τις αποδοχές της με αποτέλεσμα κατά τη διάσταση στη σχέση τους το έτος 2000 να έχει αποκλειστικά σε δικό της τραπεζικό λογαριασμό το ποσό των 33.000,00 Ευρώ χωρίς και να προσδιορίζει το λογαριασμό ούτε την Τράπεζα για τον έλεγχο του ισχυρισμού του και χωρίς ν' αποδεικνύεται ο ισχυρισμός του με κάποιο αποδεικτικό μέσο.

Δεν προσκομίζεται ούτε το, όλως αορίστως επικαλούμενο από αυτόν, έγγραφο "απόδειξη της Τράπεζας με τις καταθέσεις της" ... Από τα έγγραφα της δικογραφίας, αν υπονοεί αυτά, από 24-8-2000 αίτηση της ενάγουσας προς την ΤΡΑΠΕΖΑ ΕFG ΕURΟΒΑΝΚ Α.Ε. και από 31-1-2000 έγγραφο κίνησης λογαριασμού ΣΤΙΓΜΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΑΕΠΕΥ προκύπτει αφ' ενός ότι η ενάγουσα υπέβαλε στην πρώτη περίπτωση αίτηση για αγορά αμοιβαίου κεφαλαίου 7.117.623 δρχ.

και στη δεύτερη περίπτωση ότι το 2000 είχε μετοχές στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών (ΧΑΑ), αξίας 2.272.200 δρχ. Πλην όμως από αυτά και μόνο δεν αποδεικνύονται οι εν λόγω ισχυρισμοί του χωρίς να υποστηρίζονται και από πιο συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα και επομένως και ο ισχυρισμός του περί μηδενικής συμβολής της ενάγουσας ή συμβολής της μικρότερης του τεκμηρίου του 1/3 στην επαύξηση της περιουσίας του εναγόμενου, ο οποίος πρέπει ν' απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος...Επομένως, η εκκαλουμένη απόφαση με την οποία έγινε δεκτό ότι η ενάγουσα συνέβαλε κατά το 1/3 στην αύξηση της περιουσίας του εναγόμενου, ήτοι κατά το ποσό των 26.666,67 Ευρώ (80.000 : 3)...

δεν έσφαλε αλλά ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και η έφεση πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολο της...".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις, αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της υπαγωγής των (γενομένων δεκτών ως) αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών στις εφαρμοσθείσες διατάξεις του άρθρου 1400 του Α.Κ.. Κατά συνέπειαν ο περί του αντιθέτου δεύτερος, εκ του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως περί αντιφατικών αιτιολογιών της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον αφορά ειδικότερα τις παραδοχές της που αφορούν την αξία του διαμερίσματος και το ανεξόφλητο μέρος του ληφθέντος για την αποπεράτωσή του δανείου, που απομειώνει την αξία του τυγχάνει αβάσιμος. Ειδικότερα καθόσον αφορά την τελευταία αιτίαση που αφορά το χρέος του διαμερίσματος, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του εμμέσως δε και από το αναιρετήριο, απέρριψε την σχετική ένσταση του αναιρεσείοντος όχι διότι δεν δέχθηκε σύναψη του δανείου, αλλά διότι ο τελευταίος δεν απέδειξε το κατά τον κρίσιμο χρόνο ανεξόφλητο μέρος του, προκειμένου τούτο να αφαιρεθεί από την αξία του διαμερίσματος, η κρίση δε αυτή του Εφετείου δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Επειδή, ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτέο γεγονός (Ολ.Α.Π. 1/1999, 2/2008, Α.Π. 896/2011).

Επιπροσθέτως για το ορισμένο του λόγου αυτού αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο: α) το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου που φέρεται ότι παραμορφώθηκε, ώστε από τη σύγκριση με εκείνο που δέχθηκε η απόφαση να υπάρχει η δυνατότητα να κριθεί από τον Άρειο Πάγο, αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα, β) το γενόμενο δεκτό από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση διαφορετικό από το αληθινό περιεχόμενο, γ) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα πραγματικά γεγονότα και δ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο.

Αν ο λόγος αναιρέσεως δεν περιέχει τα ανωτέρω αναφερόμενα στοιχεία, είναι αόριστος και απορριπτέος (Α.Π. 2310/2009, 120/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου μέμφεται την προσβαλλομένη απόφαση για την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο κατά την αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων που ο ίδιος είχε προσκομίσει για την απόδειξη του ισχυρισμού του ότι η αναιρεσίβλητη τα χρήματα που απεκόμιζε από την εργασία της τα χρησιμοποιούσε για δικό της προσωπικό όφελος και δεν είχε διαθέσει οποιοδήποτε ποσό για την ανέγερση του επιδίκου ακινήτου, εθεώρησε το από 24-8-2000 έγγραφο της τελευταίας προς την Τράπεζα ΕFG ΕURΟΒΑΝΚ Α.Ε.

ως αίτηση για αγορά μεριδίων αμοιβαίου κεφαλαίου αξίας 7.117.623 δραχμών, ενώ στην πραγματικότητα το έγγραφο αυτό είναι συμβόλαιο αγοράς των αντιστοίχων μεριδίων, που αποδεικνύει πλήρως τον ως είρηται ισχυρισμό του, και έτσι παρεμόρφωσε το περιεχόμενο του εγγράφου τούτου , δεχόμενο γεγονότα διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται σ' αυτό.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι στο αναιρετήριο δεν προσδιορίζεται το αληθές περιεχόμενο του εγγράφου που φέρεται ότι παρεμορφώθη, ώστε από τη σύγκρισή του με εκείνο που δέχθηκε η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση να κριθεί αν υφίσταται ή όχι διαγνωστικό σφάλμα. Επί πλέον δε ο λόγος αυτός, κατ' εκτίμησή του περιεχομένου του, δεν προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση μομφή για παραμόρφωση, υπό την ρηθείσα του σχετικού όρου έννοια, αλλά απόδοση σ' αυτό νοήματος διαφορετικού από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων, δηλαδή για εκτιμητικό (και όχι διαγνωστικό) σφάλμα, το οποίο δεν ιδρύει τον ερευνώμενο αναιρετικό λόγο.

Σε κάθε περίπτωση δε ο ίδιος ως άνω αναιρετικός λόγος τυγχάνει και αβάσιμος, καθόσον το Εφετείο, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της πληττομένης αποφάσεώς του, την κρίση του σχετικώς με τον προειρημένο ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι η αναιρεσίβλητη δεν είχε οποιαδήποτε συμβολή στην επαύξηση της περιουσίας αυτού, διεμόρφωσε όχι αποκλειστικώς ή κατά κύριον λόγον από το περί ου ο λόγος έγγραφο, αλλά από την συνεκτίμηση τούτου μετά των λοιπών αποδεικτικών μέσων (ενόρκων καταθέσεων μαρτύρων και εγγράφων), που προσεκομίσθησαν νομίμως ενώπιόν του.

Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων ως ηττώμενος (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. ) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσιβλήτου, όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-10-2012 αίτηση του Ι. Μ. του Χ., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ.4599/2012 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου , τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 15η Οκτωβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημοσία συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 28η Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ