Supreme Court dismisses appeal on partnership dissolution and liquidator appointment, upholding lower court's factual findings.

Απόφαση 2038 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2038/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων : 1. Β. Κ. του Ι. και 2 Ν. Κ. του Ι., ομορρύθμων εταίρων και διαχειριστών της Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "…." με έδρα την …, νομίμως εκπροσωπούμενη, οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Βασιλείου Φαλαγκαράκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Β. χήρα Σ. Κ., κατοίκου ... 2. Θ. θυγ. Σ. Κ., κατοίκου ... και 3. Δ. θυγ. Σ. Κ., κατοίκου ..., εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος Σ. Κ. του Ι., ομορρύθμου εταίρου της ομμόρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "…" με έδρα την …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Μιχαήλ Δημάκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αρ. 4532/2010 αίτηση των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών για διορισμό εκκαθαριστή, της αναφερόμενης λυθείσας ομόρρυθμης εταιρείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3296/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5727/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 4-1-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 28-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Τούτο σημαίνει ότι, εάν με λόγο αναιρέσεως πλήττεται η αξιολόγηση από το δικαστήριο της ουσίας τν αποδεικτικών στοιχείων και τελικά η ουσιαστική κρίση του, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του , δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα : Με το από 15-1-1968 ιδιωτικό συμφωνητικό λειτουργούσε νομίμως μεταξύ των Ν. Ι. Κ., Σ. Κ. (συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών αναιρεσιβλήτων ) και Β. Κ. η ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "…".

που εδρεύει στην …. Στις 9-3-2010 απεβίωσε ο εταίρος Σ. Κ., καταλείποντας μοναδικές εξ αδιαιρέτου κληρονόμους τις αναιρεσίβλητες. Με το θάνατό του λύθηκε η εταιρεία αυτή και τέθηκε αυτοδικαίως σε εκκαθάριση, αφού δεν υφίσταται ρήτρα συνέχισής της. Η αναφερόμενη ρήτρα στο καταστατικό της ότι " η δια του παρόντος συνισταμένη εταιρεία δεν διαλύεται εξ ουδεμίας αιτίας, ακόμη και λόγω ανωτέρας βίας" δεν καλύπτει την ελλείπουσα συμφωνία ρήτρα συνέχισης παρά το θάνατο του εταίρου".

Στη συνέχεια το Εφετείο απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, η οποία δέχτηκε στην ουσία την ένδικη αίτηση των αναιρεσιβλήτων και διόρισε εκκαθαριστή της ως άνω εταιρείας. Η ανωτέρω κρίση του Εφετείου είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, διότι αποτελεί το από τις αποδείξεις πόρισμα του δικαστηρίου, το οποίο είναι σαφές.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, κατά το πρώτο σκέλος του, όπου με την επίκληση εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής του άρθρου 773 ΑΚ, πλήττεται η αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και τελικά η ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. 2.Στην εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια υποπίπτει το δικαστήριο της ουσίας όταν με την ψευδή ερμηνεία ή την εσφαλμένη εφαρμογή παρουσιάζει κανόνες ουσιαστικού δικαίου.

Εξάλλου, παραβίαση των κανόνων των άρθρων 173 και 200ΑΚ υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε κενό ή ασάφεια στη δήλωση βουλήσεως, έστω και έμμεσα, και παρόλα αυτά δεν προσέφυγε σ' αυτούς ή προέβη σε ερμηνεία της δικαιοπραξίας, παρότι βεβαιώνεται στην απόφαση ότι η δήλωση βουλήσεως είναι σαφής. Όχι όμως όταν δέχθηκε ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης και σαφής, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά , κατά το άρθρο 561 αριθ. 1 ΚΠολΔ κρίση τους.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τις παραπάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει, ότι το Εφετείο ούτε την ύπαρξη κενού διαπίστωσε, ούτε ερμήνευσε την ανωτέρω αναφερόμενη ρήτρα στο καταστατικό της ως άνω εταιρείας, αλλά τη δέχτηκε ως πλήρη και σαφή. Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο σκέλος του, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρ 200ΑΚ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. 3.

Κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ κατάχρηση δικαιώματος υπάρχει όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε και η κατάσταση που διαμορφώθηκε από αυτή, δεν δικαιολογεί την άσκησή του , διότι υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλονται από την καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, το Εφετείο δέχτηκε σχετικά με την ένσταση από το άρθρο 281ΑΚ που πρόβαλαν πρωτοδίκως και επανέφεραν με την έφεσή τους οι αναιρεσείοντες, τα ακόλουθα : "Η περιουσιακή δομή της εταιρείας, η λειτουργία της ως επαρχιακής μονάδας με προσφορά στην αγροτική οικονομία, η βιωσιμότητά της, το μέγεθος της βλάβης αμφοτέρων των μερών σε συνδυασμό με τη στενή συγγενική σχέση, την παντελή έλλειψη συμφέροντος των αιτουσών , την απόρριψη των προτάσεων (των αναιρεσειόντων ) αγοράς της μερίδας των (αναιρεσιβλήτων ) και τα ταπεινά αίτια που χαρακτηρίζουν το αίτημά τους", δηλ.

τα περιστατικά αυτά που εκθέτουν οι αναιρεσείοντες για να θεμελιώσουν την ένστασή τους, αληθινά υποτιθέμενα δεν καθιστούν καταχρηστική την άσκηση του ενδίκου δικαιώματος, ήτοι το διορισμό εκκαθαριστή που προβλέπεται από το νόμο ως αναγκαίο επακόλουθο της λύσης της ομόρρυθμης εταιρείας. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε την διάταξη του άρθρο 281ΑΚ, διότι τα ανωτέρω εκτιθέμενα περιστατικά δεν περιάγουν την άσκηση του δικαιώματος για διορισμό εκκαθαριστή για την ανωτέρω εταιρεία σε προφανή αντίθεση προς την καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και το κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Επομένως, ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Ο ίδιος λόγος κατά το μέρος που πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη με την αιτίαση, ότι στερείται νόμιμης βάσης και ότι δεν έλαβε υπόψη του ισχυρισμό από το άρθρο 281ΑΚ, πρέπει να απορριφθεί αφενός ως στηριζόμενος σε ανακριβή προϋπόθεση, διότι το Εφετείο απέρριψε τον ανωτέρω ισχυρισμό ως μη νόμιμο, χωρίς ουσιαστικές παραδοχές, μόνη η έλλειψη ή ανεπάρκεια των οποίων μπορεί να στοιχειοθετήσει τον από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο και αφετέρου ως αβάσιμος, διότι δεν θεμελιώνει τον από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο, αφού έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό και τον απέρριψε.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων ( αρθρ 176 και 183 ΚΠολΔ), οι οποίες κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-1-2012 αίτηση των Β. Κ. κλπ για αναίρεση της 5727/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700)ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 2013

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Νοεμβρίου 2013

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ