2033/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2033 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2033/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Σαράκη. Της αναιρεσίβλητης: Ανωνύμου Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "Ευρωπαϊκή Πίστη Ανώνυμος Εταιρία Γενικών Ασφαλειών", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργουλόπουλο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 11-3-2003 αγωγή των α) ....., β) ..... και γ) ...., οι οποίοι δεν είναι διάδικοι σ΄ αυτή τη δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2081/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 7145/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-2-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, διάβασε την από 28-9-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 4 και 10 του ν. ΓΠΝ/1911, 297 έως 300, 330 εδ. β΄ και 914 του ΑΚ προκύπτει, ότι σε περίπτωση συγκρούσεως δυο ή περισσότερων αυτοκινήτων, η ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά του οδηγού παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς αυτής και της ζημίας.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια, που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή, που, αν είχε καταβληθεί, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς οδηγού, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του ζημιογόνου αποτελέσματος. Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του οδηγού ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Η παράβαση των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτήν υπαιτιότητα στην επέλευση της συγκρούσεως αυτοκινήτων, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του επελθόντος αποτελέσματος.

Εξάλλου, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως δημιουργείται κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι' έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου, που δεν εφαρμόστηκε.

΄Ετσι, επί ευθύνης προς αποζημίωση από σύγκρουση αυτοκινήτου ελέγχεται με τον αναιρετικό αυτό λόγο η αξιολογική κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή ή μη υπαιτιότητας και αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αποτελέσματος και τούτο, διότι πρόκειται για αόριστες νομικές έννοιες, που συνιστούν προϋποθέσεις γενέσεως της εν λόγω ευθύνης, δηλαδή στοιχεία του πραγματικού των εφαρμοζόμενων στην περίπτωση αυτή κανόνων δικαίου.

Ειδικότερα, η αξιολογική κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή ή μη υπαιτιότητας ελέγχεται με τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο με βάση τα πραγματικά περιστατικά, των οποίων έγινε επίκληση για τη θεμελίωσή της, διότι μόνο αυτά αποτελούν ζητήματα ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (άρθρο 106 ΚΠολΔ).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής του, που επιτρεπτώς επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), με αυτή ο αναιρεσείων απέδωσε τη σύγκρουση του οδηγουμένου από τον ίδιο επί της εθνικής οδού Σερρών - Προμαχώνα με κατεύθυνση προς Προμαχώνα αυτοκινήτου με το αντιθέτως κινούμενο αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη, στην εναγομένη ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, και τον εκ της συγκρούσεως αυτής προκληθέντα θανάσιμο τραυματισμό της συζύγου του και μητέρας των εκπροσωπουμένων από αυτόν τέκνων του, που επέβαινε στο αυτοκίνητό του, αποκλειστική υπαιτιότητα της ως άνω οδηγού του άλλου αυτοκινήτου.

Την υπαιτιότητα δε αυτή θεμελίωσε στο ότι η άνω οδηγός, λόγω μη καταβολής της προσοχής, που όφειλε από τις περιστάσεις και της ιλιγγιώδους άνω των 170 χιλιομέτρων την ώρα ταχύτητας του αυτοκινήτου της, ενώ το καθοριζόμενο στο μέρος εκείνο της οδού με σχετική πινακίδα ανώτατο όριο ταχύτητας ήταν 50 χιλιόμετρα την ώρα, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα, της οδού, όπου έβαινε ο αναιρεσείων και παρά τις σχετικές ηχητικές και με τα φώτα του αυτοκινήτου επισημάνσεις του συνέχισε να κινείται στο ρεύμα αυτό, οπότε εκείνος, για να αποφύγει τη σύγκρουση, πέδησε και ενήργησε τον μόνο ενδεδειγμένο ενόψει των περιστάσεων ελιγμό προς τα αριστερά, ακινητοποιώντας σχεδόν το αυτοκίνητό του στο μέσο της οδού, πλην όμως κατά την πραγματοποίηση του ελιγμού αυτού η οδηγός του αντιθέτως κινουμένου αυτοκινήτου προσπάθησε να το επαναφέρει στο ρεύμα της πορείας του, με αποτέλεσμα, να διεμβολίσει το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντος στο μέσο της δεξιάς πλευράς του, στο ύψος της πόρτας της συνοδηγού συζύγου του, η οποία και τραυματίστηκε θανασίμως.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικώς με την υπαιτιότητα των εμπλακέντων στο αυτοκινητικό ατύχημα, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Την 20.10.2001 και περί ώραν 21.20΄ η Ψ1 οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλ. ..... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που ανήκει στην ιδιοκτησία της και ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη, στην εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα - αντεφεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α.", εκινείτο επί της Εθνικής οδού Σερρών - Προμαχώνα με κατεύθυνση προς Σέρρες.

Η εν λόγω οδός είναι διπλής κατεύθυνσης με μία λωρίδα κυκλοφορίας, πλάτους 4,50 μέτρων, ανά κατεύθυνση και με διπλή συνεχή διαχωριστική γραμμή στο μέσον αυτής. Όταν δε αυτή έφθασε στο 28ο χιλιόμετρο της οδού αυτής, ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος - αντεφεσείων Χ1 οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλ. ..... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που ανήκει στην ιδιοκτησία του και ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη, στην εναγόμενη και ήδη ενάγουσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Α.Ζ.", εκινείτο επί της ως άνω οδού με κατεύθυνση προς Προμαχώνα, με ταχύτητα ανώτερη των 50 χλμ/ώρα, μη ενδεδειγμένη για την περιοχή αυτή, δοθέντος ότι και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας υπάρχει ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα ....

και την οποία (ταχύτητα) δεν εμείωσε, όπως όφειλε, λόγω της επικίνδυνης σε σχέση με την πορεία του δεξιάς στροφής και έτσι χάνοντας τον έλεγχο του οχήματός του παρεξέκλινε της πορείας του και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου και συγκρούσθηκε με το αντίθετα και κανονικά κινούμενο ως άνω υπ' αριθμ.

κυκλ. .... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να επιπέσει το τελευταίο όχημα με το εμπρόσθιο τμήμα του στο μέσον της δεξιάς πλευράς του πρώτου οχήματος. Συνέπεια της ως άνω σύγκρουσης ήταν να τραυματισθούν θανάσιμα, τόσον η ως άνω οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλ. .... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου Ψ1, όσο και η συνεπιβάτης του υπ' αριθμ.

κυκλ. .... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου .... συζ. Χ1. Από τα παραπάνω περιστατικά", συνεχίζει το Εφετείο, "γίνεται φανερόν, ότι το ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του εφεσίβλητου - αντεφεσείοντος οδηγού Χ1 και ειδικότερα σε αμέλειά του, η οποία συνίσταται στο ότι αυτός από έλλειψη της προσοχής που αρμόζει σε κάθε συνετό οδηγό που όφειλε και εύκολα μπορούσε με τις συγκεκριμένες περιστάσεις να καταβάλει, δεν οδηγούσε με σύνεση και προσοχή και δεν ασκούσε τον έλεγχο και εποπτεία στο όχημά του, έτσι ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να ενεργεί τους απαιτούμενους χειρισμούς για την αποφυγή ατυχήματος, αλλά βαίνοντας με ταχύτητα καθ' υπέρβαση της επιτρεπομένης των 50 χλμ/ώρα σ' εκείνο το σημείο της οδού (άρθρο 20 παρ. 1 Κ.Ο.Κ.) και την οποία δεν εμείωσε όπως όφειλε λόγω της επικίνδυνης σε σχέση με την πορεία του δεξιάς στροφής και έτσι χάνοντας τον έλεγχο του οχήματός του παρεξέκλινε της πορείας του και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας (άρθρο 16 παρ. 5 Κ.Ο.Κ.), με αποτέλεσμα να προκαλέσει το ως άνω ατύχημα.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο με πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των αναφερομένων στη μείζονα σκέψεις κανόνων ουσιαστικού δικαίου, απέρριψε εκ του πράγματος τον θεμελιούμενο στην παράνομη και υπαίτια οδική συμπεριφορά της οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη αυτοκινήτου, αγωγικό ισχυρισμό περί υπαιτιότητας της πρώτης στην πρόκληση του αυτοκινητικού ατυχήματος και του εντεύθεν θανάτου της συζύγου του, αφού δέχεται, όπως ορθώς από εννοιολογική άποψη εκτιμάται το περιεχόμενό της, ότι η εν λόγω οδηγός έβαινε με κανονική ενόψει των ειδικών συνθηκών της οδού ταχύτητα, μη υπερβαίνουσα το καθοριζόμενο ανώτατο όριο των 50 χιλιομέτρων την ώρα, και εκινείτο, τόσο πριν όσο και κατά την σύγκρουση, στο δικό της ρεύμα πορείας της οδού, στο οποίο εισήλθε το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντος εξαιτίας της καθοριζομένης αμελούς συμπεριφοράς του.

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, άλλως έχει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς την απόρριψη της ενστάσεως συνυπαιτιότητας της οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη αυτοκινήτου στην πρόκληση του ατυχήματος, που προέτειναν στην ίδια δίκη άλλοι διάδικοι, άλλως όσον αφορά την απόρριψη του αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσείοντος για υπαιτιότητα της ίδιας οδηγού στην πρόκληση του ατυχήματος, δεδομένου ότι στην απόφαση:

α) Δεν αναφέρεται το μέρος της οδού, στο οποίο έβαινε το όχημα της ανωτέρω οδηγού, ήτοι στο άκρο δεξιό, όπως απαιτεί ο νόμος, στο μέσον ή πλησίον της διαχωριστικής του οδοστρώματος γραμμής. β) Δεν προσδιορίζεται η ταχύτητα του αυτοκινήτου της οδηγού αυτής και δη αν αυτή ήταν κανονική ενόψει των επικρατουσών συνθηκών της οδού και των ρυθμιστικών της ταχύτητας πινακίδων.

γ) Δεν αναφέρεται ποιο ήταν το επιτρεπτό όριο ταχύτητας στην οδό κατά την πορεία της εν λόγω οδηγού και αν τούτο επισημαίνεται με ρυθμιστική πινακίδα. δ) Δεν αναφέρεται από ποια απόσταση αντιλήφθηκε η αυτή ως άνω οδηγός την είσοδο του αυτοκινήτου του αναιρεσείοντος στο ρεύμα πορείας της και αν ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό, σε θετική δε περίπτωση, αν ο ελιγμός αυτός ήταν πρόσφορος.

ε) Δεν αναφέρεται επίσης, αν η ίδια άνω οδηγός έφερε κατά το χρόνο του ατυχήματος ή όχι ζώνη ασφαλείας. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, κατά το κυρίως προβαλλόμενο μέρος της, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος για έλλειψη νομιμοποιήσεως, του αναιρεσείοντος, αφού αναφέρεται σε ένσταση μη προβληθείσα από τον ίδιο, αλλά από τρίτους, οι οποίοι και μόνον νομιμοποιούνταν να προτείνουν την προβαλλόμενη πλημμέλεια της αποφάσεως.

Ο ίδιος λόγος, κατά το επικουρικώς προβαλλόμενο μέρος της, πρέπει να απορριφθεί: 1) όσον αφορά την αιτίαση για έλλειψη αιτιολογίας, ως αβάσιμος, διότι η απόφαση έχει αιτιολογία ως προς τον προαναφερθέντα ουσιώδη αγωγικό ισχυρισμό και όσον αφορά την αιτίαση για αντιφατικές αιτιολογίες, πρωτίστως, ως αόριστος, διότι δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποιες αιτιολογίες προκύπτει? 2) όσον αφορά δε την αιτίαση για ανεπαρκείς αιτιολογίες:

α) καθόσον μεν αφορά τις υπό στοιχεία α΄, β' και γ' ελλείψεις, ως αβάσιμος, διότι αναφέρεται στην απόφαση, ότι και στο ρεύμα πορείας του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη αυτοκινήτου υπήρχε ρυθμιστική πινακίδα με την ένδειξη ως ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας 50 χιλιόμετρα την ώρα και ότι η οδηγός του αυτοκινήτου αυτού έβαινε επί της οδού, κανονικά και με ταχύτητα ανάλογη προς τις συνθήκες τις οδού και μη υπερβαίνουσα το καθοριζόμενο ανώτατο όριο? β) καθόσον δε αφορά τις υπό στοιχεία δ' και ε' ελλείψεις, προεχόντως, ως απαράδεκτος, διότι αυτές αναφέρονται σε μη ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ζητήματα, ήτοι σε παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη αυτοκινήτου την οποία δεν είχε επικαλεστεί ο αναιρεσείων με την αγωγή του για τη θεμελίωση του περί υπαιτιότητας αυτής στην πρόκληση του ατυχήματος ισχυρισμού, προσέτι δε καθόσον αφορά τη δεύτερη έλλειψη διότι δεν συνδέεται αιτιωδώς με το ζημιογόνο για τον αναιρεσείοντα αποτέλεσμα.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδαφ. α' του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού εσωτερικού δικαίου. Ο κανόνας παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει, όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ έπρεπε ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα. Επομένως σύμφωνα και με τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, δεν αρκεί να αναφέρεται στο αναιρετήριο η διάταξη, που φέρεται ότι παραβιάστηκε, αλλά πρέπει επιπλέον να εξειδικεύεται και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και ειδικότερα, στην τελευταία περίπτωση, πού έγκειται ακριβώς το σφάλμα κατά την εφαρμογή του κανόνα. Εξάλλου ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 1 εδάφ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας θεμελιώνεται μόνο, αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε αυτούς, όχι όμως και όταν χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν έμμεση απόδειξη ή για την εκτίμηση των αποδείξεων.

Εν προκειμένω, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ του αριθμού 1 εδάφ. α του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι το Εφετείο, κατά το σχηματισμό της κρίσεώς του περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του αναιρεσείοντος στην πρόκληση του θανατηφόρου αυτοκινητικού ατυχήματος και ελλείψεως υπαιτιότητας της οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη αυτοκινήτου, παραβίασε της ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 12 και 19 του ΚΟΚ. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, ως αόριστος, κατά το πρώτο μέρος του διότι δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο, αν πρόκειται για ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και σε τι συνίσταται ακριβώς αυτό σε κάθε περίπτωση. Ο ίδιος λόγος είναι απαράδεκτος κατά το δεύτερο μέρος του, διότι υπό το πρόσχημα της επικλήσεώς της ανωτέρω αναιρετικής πλημμέλειας πλήττεται η ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου επί του προαναφερθέντος ουσιώδους ζητήματος, η οποία είναι ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Εξάλλου, με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως, κατά το τρίτο μέρος του, ψέγεται το Εφετείο καθόσον αφορά την αυτή ως άνω κρίση του για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας. Και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η επικαλούμενη παραβίαση των διδαγμάτων αφορά στην εκτίμηση των αποδείξεων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24 Φεβρουαρίου 2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 7145//2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ