Supreme Court dismisses appeal for vague legal grounds failing to specify violated substantive law or facts.

Απόφαση 2030 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2030/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ Ο.Τ.Α που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κωνσταντόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης Ξενοδοχειακής και Τουριστικής Εταιρείας με την επωνυμία (ATEΞ ΑΕ) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. ..., 3. ...και 4. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Αργυρό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-4-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6623/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 9673/2002 μη οριστική, 5021/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6-10-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 14-10-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. O πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κοινής χρήσεως πράγματα, όπως είναι οι δρόμοι και οι πλατείες, είναι αυτά που λαμβάνουν τον προορισμό χους τούτο από το νόμο όπως, όταν χαρακτηρίζονται ως δρόμοι ή πλατείες από το ισχύον ρυμοτομικό σχέδιο ή τη βούληση του ιδιοκτήτη τους, που μπορεί να εκδηλωθεί και με παραίτηση από την κυριότητα του πράγματος για να καταστεί τούτο κοινόχρηστο τηρουμένων πάντοτε των νομίμων διατυπώσεων ήτοι κατάρτιση συμβάσεως με συμβολαιογραφικό έγγραφο και μεταγραφή (ΑΠ 310/2001, ΑΠ 134/1995, ΑΠ 30/1988).

Στην περίπτωση που ένας χώρος προσέλαβε για πρώτη φορά την ιδιότητα του κοινοχρήστου κατόπιν χαρακτηρισμού του από το ισχύον ρυμοτομικό σχέδιο, αν ο χώρος αυτός ανήκει κατά πλήρες δικαίωμα ιδιοκτησίας σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ο κοινόχρηστος χαρακτήρας αποκτάται από τη συντέλεση της απαλλοτριώσεως δηλαδή από την καταβολή του δικαστικώς καθορισθέντος ποσού αποζημιώσεως στους δικαιούχους ή την κατάθεση αυτού υπέρ των δικαιούχων στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΑΠ 310/2001, ΑΠ 722/1975).

Εξάλλου η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικού μέσου, όπως είναι και η δικαστική ομολογία του διαδίκου, που έγινε εγγράφως ή προφορικώς, δημιουργεί το λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση όμως ότι έγινε στο δικαστήριο της ουσίας επίκληση από τον αναιρεσείοντα του αποδεικτικού αυτού μέσου με τις προτάσεις του της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων "Δήμος Αθηναίων ΟΤΑ" προβάλλει την αιτίαση, από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την ομολογία της πρώτης των αναιρεσιβλήτων, που περιέχεται στην αγωγή, ότι το επίδικο ακίνητο είχε αφεθεί ως κοινόχρηστος χώρος, προκειμένου να της χορηγηθεί οικοδομική άδεια, από το έτος 1965, με συνέπεια να απορριφθεί η σχετική ένσταση παραγραφής του, και στη συνέχεια το Εφετείο Αθηνών vα απορρίψει την έφεσή του κατ' ουσίαν κατά της υπ' αρ. 6623/2001 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο, αφού έκανε δεκτή την αρνητική αγωγή των αναιρεσιβλήτων κατ' αυτού, αναγνώρισε την κυριότητα των τελευταίων στο επίδικο ακίνητο και υποχρέωσε αυτόν (τον αναιρεσείοντα) με την απειλή χρηματικής ποινής, να παύσει κάθε διατάραξη της κυριότητας τους στο επίδικο.

Όπως όμως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής, τέτοια ομολογία δεν υπάρχει σ' αυτή, ότι δηλαδή οι ενάγοντες παραιτήθηκαν από την κυριότητα του επιδίκου για να καταστεί αυτό κοινόχρηστο μετά την τήρηση των νομίμων διατυπώσεων (συμβολαιογραφικό έγγραφο και μεταγραφή).

Επομένως ο λόγος αυτός και ανεξάρτητα από το ότι προεχόντως είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε από τον αναιρεσείοντα επίκληση ενώπιον του Εφετείου, με τις προτάσεις του της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση της επικαλούμενης πιο πάνω ομολογίας είναι και αβάσιμος.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίον αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ενόψει των οποίων εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη της αγωγής.

Διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνο ενόψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί, αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρο 578 ΚΠολΔ) (ΟλΑΠ 28/1998, ΟλΑΠ 57/1990, ΟλΑΠ 1742/2006).

Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα έκρινε ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα δεν είναι κοινόχρηστη κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 28 του Ν. 1337/1983 και του Ν.5269/1931. Ο λόγος αυτός όμως είναι, προεχόντως, αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, αφού, παρόλο που παρατίθενται μερικές από τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν και εκτίθεται η καταληκτική κρίση του Εφετείου, δεν καθορίζονται οι συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου στις οποίες η προσβαλλόμενη απόφαση στήριξε κατά κύριο λόγο το ανωτέρω απορριπτικό της πόρισμα, οι οποίες φέρονται ότι παραβιάστηκαν και ακόμη δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα του δικαστηρίου αυτού, δηλαδή αν η παραβίαση της καθεμιάς από τις προμνημονευόμενες ουσιαστικές διατάξεις οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή και σε τι συνίσταται αυτή και δεν εκτίθενται καθόλου οι κρίσιμες παραδοχές του δικαστηρίου, δηλαδή τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό, με βάση τα οποία κατέληξε στη νομική κρίση του για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε.

Έτσι όμως δεν μπορεί να εξακριβωθεί αν οι αιτιάσεις που προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οδήγησαν σε εσφαλμένο διατακτικό. Τέλος με το δεύτερο και τελευταίο εξεταζόμενο λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα απέρριψε τον ισχυρισμό του ότι οποιαδήποτε τυχόν αξίωση των αναιρεσιβλήτων είναι ενοχική και όχι απορρέουσα από εμπράγματο δικαίωμα, αιτίαση η οποία, όπως εκτιμάται, είναι ότι η αγωγή, ως εμπράγματη, δεν είναι νόμιμη.

Ενόψει όμως του ότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο της αγωγής, ο λόγος αυτός είναι αόριστος και, επομένως, απορριπτέος (πρβλ. Ολ.ΑΠ 28/1998).

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6.10.2006 αίτηση του Δήμου Αθηναίων ΟΤΑ για αναίρεση της 5.021/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει μειωμένα στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 30 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ