Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and failure to cite specific legal provisions.

Απόφαση 2030 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2030/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία παραστάθηκε με το δικηγόρο της Λεωνίδα Θεοδώρου.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ALPHA ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σπανό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/7/1998 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4160/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 506/2001 του Εφετείου Πειραιώς. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1433/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Πειραιώς. Το Εφετείο Πειραιώς εξέδωσε την 36/2004 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7/5/2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος - Φώτιος Χατζηπανταζής, ανέγνωσε την από 16/9/2005 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Σπυρίδωνος Κολυβά, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., των οποίων η μη λήψη υπόψη, αν και προτάθηκαν ή η λήψη υπόψη αν και δεν προτάθηκαν, ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που έχει ασκηθεί με την αγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση, ως και οι λόγοι εφέσεως, που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, όχι δε και οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής, της ενστάσεως ή της αντενστάσεως, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη ισχυρισμό, που δεν πρότεινε ενώπιόν του τόσο η αναιρεσείουσα όσο και η αναιρεσίβλητη και ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Συγκεκριμένα δέχθηκε τούτο ότι το αντικείμενο της εργασίας της αναιρεσείουσας στο τμήμα συμμετοχών της αντιδίκου της από τον Απρίλιο 1997 μέχρι τις 5-6-1998 ήταν η κατάρτιση συμβολαίων διαφημιστικής προβολής με εταιρίες, που ήθελαν να διαφημισθούν από τον τηλεοπτικό σταθμό αυτής, ενώ η αναιρεσείουσα είχε ισχυρισθεί ότι, απασχολούμενη ως υπεύθυνη πωλήσεων διαφημίσεων στο εμπορικό τμήμα της τελευταίας, συμφώνησε με αυτή να της καταβληθούν οι αξιούμενες με την ένδικη αγωγή πρόσθετες παροχές, η δε αναιρεσίβλητη είχε αρνηθεί την επικαλούμενη ως άνω συμφωνία, ισχυρισθείσα ότι η αναιρεσείουσα είχε απασχοληθεί στο εμπορικό τμήμα της ως απλή υπάλληλος με ειδικότερο αντικείμενο το telemarketing.

Δηλαδή, το Εφετείο δέχθηκε περιστατικά διαφοροποιημένα σε σχέση με εκείνα της αγωγής και της αιτιολογημένης αρνήσεώς της, χωρίς τα περιστατικά αυτά να προταθούν. Ο ανωτέρω λόγο της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί, διότι ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελεί πράγμα με την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά συμπέρασμα του Δικαστηρίου της ουσίας, που συνάγεται από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 671 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στις υποθέσεις, που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, οι μαρτυρίες τρίτων δίδονται είτε με εξέταση αυτών ενώπιον του δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο, είτε με ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου που γίνονται μετά από κλήτευση του αντιδίκου πριν από είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες.

Μαρτυρία, που δόθηκε με άλλο τρόπο, δεν λαμβάνεται υπόψη ούτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Αυτό ισχύει και για τις δηλώσεις ή βεβαιώσεις τρίτων προσώπων, που αποτελούν μαρτυρίες αυτών, εφόσον έγιναν για να χρησιμοποιηθούν, κατά την κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως αποδεικτικά μέσα σε ορισμένη μεταξύ άλλων πολιτική δίκη χωρίς να τηρηθούν οι ανωτέρω δικονομικές διατάξεις, έστω και αν τηρήθηκαν γι΄ αυτές ο τύπος του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986 (Ολ.

Α.Π. 8/1987). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη την προσκομισθείσα από την αναιρεσίβλητη και απευθυνόμενη προς αυτή από 21.10.1997 επιστολή του ..., της οποίας το περιεχόμενο αποτελεί μαρτυρία τρίτου προσώπου, δηλαδή του συντάκτη της επιστολής και συνεπώς, μη επιτρεπόμενο αποδεικτικό μέσο.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν εκτίθεται ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι η εν λόγω επιστολή συντάχθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στη συγκεκριμένη δίκη.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης (άρθρ. 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καθορίζονται στο αναιρετήριο α) οι κρίσιμες πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή η μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογιών, β) η αιτία, συνεπεία της οποίας τούτο συμβαίνει, ήτοι, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, μνεία μόνο της ελλείψεως, αν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποια δηλαδή επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται, που είναι αναγκαία για την επάρκειά τους ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και, αν έχει αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποια αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτει, γ) η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, σε σχέση με την εφαρμογή της οποίας υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ώστε να είναι δυνατή η εκτίμηση της νομιμότητας του λόγου (Ολ.

Α.Π. 32/1996). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο περιέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς τη μορφή της εργασιακής απασχολήσεως της αναιρεσείουσας στην αντίδικό της ανώνυμη εταιρία.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, υπό την ανωτέρω διατύπωσή του, δεν περιέχει τα εκτεθέντα αναγκαία για το ορισμένο αυτού στοιχεία, είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Ειδικότερα, στο αναιρετήριο δεν περιλαμβάνονται όλες οι σχετικές πραγματικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως παρά μόνο αποσπάσματα αυτών, καθώς επίσης δεν καθορίζεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών και συγκεκριμένα, ποια επιπλέον πραγματικά περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση αυτή, που είναι αναγκαία για την επάρκειά τους και επιπλέον, δεν καθορίζεται η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, που φέρεται ότι παραβιάσθηκε.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 7-5-2004 αίτηση της ... για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 36/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

-ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ