202/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 202 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 202/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αβροκόμη Θούα, Γεώργιο Αποστολάκη, Θεόδωρο Κανελλόπουλο και Κυριάκο Οικονόμου -Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) εταιρίας με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Κ. Χ. - Κ. του Σ., κάτοικο ... και 2) Κ. Χ. - Κ. του Σ., ατομικά και με την ιδιότητά του ως νομίμου εκπροσώπου και διαχειριστή της ως άνω εταιρίας, κατοίκου .... Η πρώτη αναιρεσείουσα παραστάθηκε με το νόμιμο εκπρόσωπό της Κ. Χ. - Κ., ο οποίος διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο τον Αλέξιο Αθανασόπουλο και ο δεύτερος αναιρεσείων παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο. Της αναιρεσίβλητης: υπό εκκαθάριση τελούσας ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία ...." και τον διακριτικό τίτλο ....", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Γαβαλά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-7-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4262/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 1411/2017 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-9-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 520 παρ. 1 ΚΠολΔ, το έγγραφο της εφέσεως πρέπει να περιέχει τα κατά τα άρθρα 118 - 120 στοιχεία και τους λόγους της εφέσεως, ήτοι τις πλημμέλειες της προσβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες συνίστανται σε νομικά ή πραγματικά σφάλματα του δικαστηρίου ή σε ορισμένες περιπτώσεις και του ίδιου του εκκαλούντος.

Οι λόγοι της εφέσεως πρέπει να είναι σαφείς και ορισμένοι, ώστε να μπορεί να οριοθετηθεί η εξουσία του εφετείου, εν όψει, μάλιστα, της διατάξεως του άρθρου 522 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση (και τους τυχόν πρόσθετους λόγους αυτής) και να είναι σε θέση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο να κρίνει για τη νομική και ουσιαστική βασιμότητά τους, αλλά και να δύναται ο εφεσίβλητος να αμυνθεί, αποκρούοντας και ανασκευάζοντας αυτούς.

Εάν αποδίδεται στην εκκαλουμένη απόφαση η πλημμέλεια της εσφαλμένης εκτιμήσεως των αποδείξεων, ο σχετικός λόγος εφέσεως επαρκώς προσδιορίζεται εκ της μνείας ότι από την εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων οδηγήθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, ενώ δεν είναι αναγκαία η εξειδίκευση των επί μέρους σφαλμάτων περί την εκτίμηση των αποδείξεων, αφού το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσεως (άρθρο 522 ΚΠολΔ), είναι υποχρεωμένο να κρίνει την ορθότητα του διατακτικού της εκκαλούμενης απόφασης, μετά από καθολική εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης και όχι μόνο με βάση τα μερικότερα παράπονα του εκκαλούντος που συνδέονται με αυτή, τούτο δε επανεκτιμά εξ υπ' αρχής την ουσία της υποθέσεως και κρίνει την ορθότητα του διατακτικού (ΑΠ 574/2018, ΑΠ 1213/2013).

Τέλος, ο από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως της παρά το νόμο μη κηρύξεως απαραδέκτου ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας έκρινε αόριστους και κατά συνέπεια απαράδεκτους τους λόγους εφέσεως, ενώ οι λόγοι ήταν ορισμένοι και παραδεκτοί (ΑΠ 575/2018, 803/2002).

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση, κατ' ορθή εκτίμηση, η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ότι εσφαλμένως η τελευταία απέρριψε ως αόριστους και απαράδεκτους τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους του κυρίως δικογράφου της από 20-1-2015 εφέσεως - με τους οποίους οι εκκαλούντες και ήδη αναιρεσείοντες παραπονούνται ότι κατ` εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων η πρωτόδικη απόφαση έκρινε την αγωγή ως ουσία βάσιμη, ενώ κατ` ορθή εκτίμηση των αποδείξεων έπρεπε να την κρίνει και απορρίψει ως κατ` ουσία αβάσιμη, αιτούμενοι, , την παραδοχή της εφέσεως αυτών και την εξαφάνιση της ως άνω προσβαλλομένης αποφάσεως - και ακολούθως λόγω του κριθέντος ως απαραδέκτου της εφέσεως απέρριψε και τους από 11-12-2015 προσθέτους λόγους αυτής.

Από την επισκόπηση του δικογράφου της από 20-1-2015 εφέσεως των αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου Αθηνών προκύπτει ότι σε αυτό διαλαμβάνονται, προς θεμελίωση των λόγων της εφέσεως, τα ακόλουθα:

"... Την απόφαση αυτή ΕΚΚΑΛΟΥΜΕ...και ζητούμε την ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ της... για τους... κάτωθι λόγους: Ι.- Διότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο παρά το νόμο, εσφαλμένα απέρριψε την ένστασή μας περί αοριστίας του δικογράφου της αγωγής ως προς το αίτημα της επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη, καθότι, από τη διαδικασία στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ουδόλως αποδείχθηκε ότι εθίγη με κάποιον τρόπο η φήμη της εφεσίβλητης, καθώς δεν αναφέρθηκαν ούτε από την ίδια στις προτάσεις της ούτε από το μάρτυρα της. Η εκκαλουμένη απόφαση δεν αναλύει πως θίχθηκε η φήμη της αντιδίκου μας και επιπρόσθετα δεν αναφέρει καμία εταιρεία που να συνεργαζόταν με την εφεσίβλητη και να διέκοψε αυτή τη συνεργασία . Επομένως, δέχεται χωρίς καμία νόμιμη αιτία τον συγκεκριμένο ισχυρισμό της εφεσίβλητης και επιδικάζει εναντίον μας το ποσό των 5.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη. ...

ΙΙ.-Διότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο παρά το νόμο, εσφαλμένα παραλείπει να αναφερθεί και να σχολιάσει τους βάσιμους και αληθινούς ισχυρισμούς μας για την περίεργη συμπεριφορά της εφεσίβλητης, η οποία, μετά την επίδικη διάρρηξη που έλαβε χώρα στην επίδικη αποθήκη, παρόλο που, σύμφωνα με την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ μας, μας παρουσιάζει μη αξιόπιστους, συνεχίζει να συνεργάζεται μαζί μας. Επίσης, δεν σχολιάζονται και δεν λαμβάνονται υπόψη καθόλου από το δικάσαν δικαστήριο, τα ερωτήματα που τέθηκαν από εμάς με τις προτάσεις μας και δεν έλαβαν απάντηση από την εφεσίβλητη. Αυτή η στάση της θα έπρεπε να προβληματίσει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και να το οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι κάτι άλλο, ύποπτο, συμβαίνει στην εν λόγω υπόθεση. Η εκκαλουμένη απόφαση, όμως δεν αναφέρεται καθόλου σ' αυτά. ...

ΙΙΙ.- Διότι η προσβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένα αναφέρει στο 5° φύλλο της ότι: ''Τα ραντάρ..., έχουν δε εμβέλεια περίπου 7 μέτρων''. Αυτό είναι εσφαλμένο, διότι στις προδιαγραφές των συσκευών αυτών αναφέρεται ότι η ακτίνα δράσης τους είναι 15 μέτρα... Επομένως η επίδικη αποθήκη ήταν απόλυτα καλυμμένη, με τα ραντάρ που είχαν τοποθετηθεί από εμάς και όταν το σύστημα ήταν οπλισμένο, δεν άφηναν κανένα σημείο ακάλυπτο και εκτεθειμένο καθότι υπήρχε αλληλοκάλυψη.

Το συμπέρασμα λοιπόν που προκύπτει από αυτή τη διαπίστωση, σε συνδυασμό με την υπόλοιπη συμπεριφορά της εφεσίβλητης, είναι ότι η διάρρηξη έγινε από κάποιον/οιους όταν το σύστημα ήταν αφοπλισμένο, δηλ εκτός λειτουργίας. Η άποψη αυτή, ουδέποτε απασχόλησε το δικάσαν δικαστήριο, με αποτέλεσμα να υιοθετήσει αβασάνιστα όλους τους ισχυρισμούς της εφεσίβλητης...".

Από το ως άνω περιεχόμενο του δικόγραφο της από 20-1-2015 εφέσεως των αναιρεσειόντων προκύπτει ότι περιελήφθησαν σ` αυτό ειδικοί λόγοι εφέσεως για την παραδοχή από το πρωτόδικο δικαστήριο, κατά κακή εκτίμηση των αποδείξεων, των αιτημάτων της αγωγής της εφεσίβλητης- αναιρεσίβλητης περί καταβολής αποζημιώσεως εξ αδικοπραξίας και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης.

Η κακή εκτίμηση των αποδείξεων επαρκώς προσδιορίζεται στο δικόγραφο με τη μνεία ότι εξ αιτίας αυτής το δικαστήριο οδηγήθηκε σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, χωρίς να είναι αναγκαία η εξειδίκευση των σφαλμάτων ως προς την εκτίμηση αυτή, εφ' όσον το εφετείο, λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως, επανεκτιμά από την αρχή την ουσία της υπόθεσης και ελέγχει την ορθότητα του διατακτικού, συμφώνως και προς τα εκτεθέντα στη μείζονα πρόταση.

Το Εφετείο - το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του έκρινε τους τρείς λόγους της εφέσεως ως αόριστους, εντεύθεν ως απαράδεκτους, ακολούθως δε απέρριψε αυτή(έφεση) ως απαράδεκτη και εξ αυτού του λόγου δεν ερεύνησε και απέρριψε και τους πρόσθετους αυτής λόγους - υπέπεσε στην από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια της παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως τυγχάνει βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων, οι οποίοι καλύπτονται από την αναιρετική εμβέλεια του κριθέντος ως βασίμου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που την είχαν δικάσει προηγουμένως. (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η απόδοση στους αναιρεσείοντες του υπ' αυτών κατατεθέντος παραβόλου και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατόπιν υποβληθέντος αιτήματος (ΚΠολΔ 176, 183, 191 παρ. 2) όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 1411/2017 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Διατάσσει την επιστροφή στους αναιρεσείοντες του κατατεθέντος παραβόλου.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 15 Φεβρουαρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ