Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to insufficient factual exposition in the grounds of appeal.

Απόφαση 2029 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2029/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γεωργία Σιταρίδου, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Κάπο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/3/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2072/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7043/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12/10/2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 18/10/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ.4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι, αν η αγωγή ή άλλη αυτοτελής αίτηση ή ανταίτηση κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Κ.Πολ.Δ. 559 αριθ. 1 και 19), δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, η έννοια που αποδίδει αυτός στη φερόμενη ως παραβιασθείσα διάταξη και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής ( ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως).

Διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού αλλά του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως (Κ.Πολ.Δ. 578), το τελευταίο δε συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου. Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία προκειμένου να ελεγχθεί είτε αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση ουσιαστικού νόμου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, είτε αν τα πραγματικά γεγονότα που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις (χωρίς, δηλαδή, η ύπαρξη του ενός να αποκλείει λογικά την ύπαρξη του άλλου), ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα δε και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.

Η αοριστία δε του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή στην προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλο διαδικαστικό έγγραφο ( Ολ. ΑΠ 27/1998).Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ αιτίαση της παραβιάσεως του άρθρου 207 του Α.Κ, ενώ με τον δεύτερο λόγο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθ. 19 του ιδίου άρθρου αναιρετική πλημμέλεια των μη επαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών.

Στο αναιρετήριο, όμως, εκτίθενται μόνο οι πραγματικοί ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας, η άποψή της για την έννοια της διατάξεως που φέρεται ότι παραβιάστηκε και η καταληκτική κρίση του Εφετείου για τη συνδρομή των όρων της εφαρμογής της, χωρίς να αναφέρονται με πληρότητα, παρά μόνο αποσμασματικά, τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί συνδρομής των όρων της διατάξεως που εφάρμοσε.

Επιπλέον, σχετικά με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, δεν εκτίθεται ως προς την επικαλούμενη ανεπάρκεια των αιτιολογιών, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται, ενώ η επικαλούμενη αντίφαση, συνιστάμενη κατά το αναιρετήριο στο ότι " αν και στο σκεπτικό της αποφάσεως αναφέρεται ότι η αρχαιότητα ( γενική και ειδική) δε λαμβάνεται υπόψη παρά μόνο εάν ισοδυναμούν οι συγκρινόμενοι στα ουσιαστικά προσόντα, θεωρώντας ότι ισοδυναμούν στα ουσιαστικά προσόντα, στήριξε την απόφαση στο ότι ο ενάγων προσελήφθη 4 έτη προ του συγκρινόμενου και πήρε το βαθμό του τμηματάρχη 1/4/1992 ενώ ο ... 1/10/1996", δεν αποτελεί αντίφαση αλλά επιχείρημα της αναιρεσείουσας σχετικά με την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Επομένως, οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως, είναι απορριπτέοι, προεχόντως, ως απαράδεκτοι λόγω της αοριστίας τους.

Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια με την αναφορά ότι " ενώ το δικάσαν Εφετείο δεν αμφισβήτησε την αξία της βαθμολογίας και αναφέρεται σ' αυτήν .... ισοψηφίζει εσφαλμένως το προσόν αυτό αφού το λαμβάνει υπόψη" είναι, επίσης, απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι αφενός μεν δεν προσδιορίζεται το αποδεικτικό μέσο στο οποίο αναφέρεται η βαθμολογία, αφετέρου δε δεν γίνεται επίκληση ότι το αποδεικτικό αυτό μέσο λήφθηκε υπόψη παρά το νόμο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12 Οκτωβρίου 2005 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία " ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 7043/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα ( 770 ) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ