Appeal dismissed as inadmissible because the appealed judgment was not a final conviction order.

Απόφαση 2021 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα

Αναιρέσεως απαράδεκτο, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Εφέσεως απαράδεκτο.

Περίληψη:

Καταδικαστική απόφαση για επιταγές. Απορρίπτεται ως απαράδεκτη η αναίρεση που ασκήθηκε από τον παραστάντα στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο δικηγόρο του αναιρεσείοντα με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατ' άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠΔ, δεδομένου ότι η απόφαση δεν είναι καταδικαστική (απέρριψε ως εκπρόθεσμη την έφεση) -.

ΑΡΙΘΜΟΣ 2021/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Εισηγήτρια και Κυριακούλα Γεροστάθη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2010, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 822/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Μαΐου 2010 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 763/2010.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Παντελής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με τη με αριθμό 296/23.9.2010 έγγραφη πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χατζίκου, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω, κατ' αρθρ. 513 §1 εδ. α', σε συνδ. προς άρθρ. 476 §1 εδ. α' Κ.Π.Δ., την από 17-5-10 δήλωση αίτησης αναίρεσης του Χ, κατοίκου ..., κατά της κατ' αριθμ. 822/22-1-10 απόφασης του Β' Τριμελούς Εφετείου (πλημ/των) Αθηνών και εκθέτω τα εξής:

α) Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 513§1α και 476 §1α ΚΠΔ, προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη. Είναι δε απαράδεκτη (μεταξύ άλλων) η αίτηση αναίρεσης, όταν ο ασκών αυτή δεν έχει εκ του νόμου το δικαίωμα (δεν νομιμοποιείται) να την ασκήσει.

Οπότε το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο), ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους, απορρίπτει την αναίρεση ως απαράδεκτη, καταδικάζοντας στα έξοδα εκείνον που την άσκησε (Α.Π. 2124/02, Π.Χρ. ΝΓ' 751). Επί πλέον δε μπορεί το ίδιο (σε συμβούλιο) Δικαστήριο, να καταδικάσει τον ασκήσαντα την αίτηση αναίρεσης σε χρηματική ποινή έως 100 ευρώ.β) Από τον συνδυασμό εξ άλλου των διατάξεων των αρθρ. 340 §2, 465 §2. 473 §§§ 1,2,3, 474§1 και 501 §1 Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι, ο συνήγορος εκείνου που καταδικάστηκε, μπορεί να ασκήσει για λογαριασμό του καταδικασθέντος, (ως εκ του νόμου αντιπρόσωπος του - Α.Π. 1005/03, Ποιν.

Δ/νη τ. 6ος . 1281), το ένδικο μέσο που αρμόζει κατά της καταδικαστικής απόφασης, εφ' όσον είχε παραστεί κατά την συζήτηση, με βάση την οποία εκδόθηκε αυτή. Προκειμένου δε ο νομοθέτης να διευκολύνει εκείνον που καταδικάσθηκε, να ασκήσει αίτηση αναίρεσης, καθορίζει υπαλλακτικό τρόπο άσκησης αυτής, με δήλωση προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η οποία κοινοποιείται εντός 20 ημερών, από την καταχώρηση της καθαρογραμμένης απόφασης στο ειδικό βιβλίο, όταν ο κατ/νος ήταν στη δίκη παρών, ή εντός 20 ημερών από την επίδοση αυτής στον απόντα κατ/νο, πάντοτε όμως και υπό τον όρο, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καταδικαστική. (Φ.

Ανδρέου: ΚΠΔ 2004.1266). Παρών στην κατ' έφεση δίκη θεωρείται ο εκκαλών - κατ/νος και όταν προς υποστήριξη της εφέσεως του, δεν εμφανίσθηκε αυτοπροσώπως, αλλά δια του συνηγόρου του, τον οποίο ο ίδιος διόρισε με έγγραφη δήλωση του, για να τον εκπροσωπήσει. (Ολ. Α.Π. 8/06, Ποιν. Δ/νη τ. 9ος. 1116).

Συνεπώς, ο κατ' αρθρ. 465 §2 ΚΠΔ συνήγορος του κατ/νου, μπορεί ν' ασκήσει, δια της κατ' αρθρ. 473 §2 ΚΠΔ δήλωσης προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αναίρεση (δεν απαιτείται πληρεξούσιο), μόνον κατ' αποφάσεως καταδικαστικής. Είναι δε καταδικαστική η απόφαση, όταν δι' αυτής ο κατ/νος κηρύσσεται ένοχος και επιβάλλεται σ' αυτόν ποινή (αρθρ. 370 στοιχ.α' ΚΠΔ-Α.Π. 435/09, Ποιν.Δ/νη τ. 12ος. 1169).

Άρα, ένδικο μέσο κατά οιασδήποτε άλλης αποφάσεως, εκτός της καταδικαστικής, δεν δικαιούται (δεν νομιμοποιείται) κατ' αρθρ. 473 §2 ΚΠΔ, ν' ασκήσει, ο κατ' αρθρ. 465 §2 ΚΠΔ συνήγορος του κατ/νου. (Κονταξής: ΚΠΔ τ. Β' 2006. 2653). Με βάση τα ανωτέρω, ο συνήγορος αυτός δεν δικαιούται ν' ασκήσει αναίρεση κατ' αποφάσεων, που απορρίπτουν την έφεση ως εκπρόθεσμη, ως ανυποστήρικτη, ή ως απαράδεκτη, (Α.Π. 2569/08, Α.Π. 2661/08, Α.Π. 2694/08, Ποιν.

Δ/νη τ. 12ος , 865, 874, 879), διότι οι αποφάσεις αυτές δεν είναι καταδικαστικές. Αν παρά ταύτα, για τις μη καταδικαστικές αυτές αποφάσεις ασκηθεί αίτηση αναίρεσης, από τον κατ' αρθρ. 465 § 2 ΚΠΔ συνήγορο, με δήλωση (473 §2 ΚΠΔ) στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η αναίρεση αυτή είναι απαράδεκτη, κατ' αρθρ. 476 §1 ΚΠΔ, αφού αυτή ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν δικαιούται σε τούτο. ( 465 §2, 473 §2 ΚΠΔ - Α.Π. 1005/03, Ποιν.

Δ/νη τ.6ος, 1281).γ) Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, που επιτρεπτώς επισκοπούνται, προκύπτουν τα εξής: Το Ι' Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, κήρυξε ένοχο τον τώρα αναιρεσείοντα και τότε απόντα κατ/νο Χ, για έκδοση ακάλυπτης επιταγής κατ'εξακολούθηση (98 §1 ΠΚ, 79 §1 Ν. 5960/33) και επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης 1 έτους (μετατραπείσα προς 5 ευρώ ημερησίως), ως και χρηματική ποινή 5.000 ευρώ, εκδοθείσης της προς τούτο υπ' αριθμ. 72.114/14-12-07 αποφάσεως του άνω Δικαστηρίου.

Ο ανωτέρω κατ/νος άσκησε την υπ' αριθμ. 3978/12-5-08 έφεση κατά της προαναφερόμενης καταδικαστικής απόφασης, το δε Β' Τριμελές Εφετείου Αθηνών (επί πλημ/των), κατά την συνεδρίαση της 26-1-10, απέρριψε την άνω έφεση ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως της, εκδίδοντας προς τούτο την υπ' αριθμ. 822/26-1-10 απόφαση του.

Στη συνεδρίαση της 26-1-10 ο κατ/νος παρέστη δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου Δημητρίου Καντά, με νόμιμο πληρεξούσιο.

Συνεπώς ο κατ/voc θεωρείται ως παρών και ο πληρεξούσιος δικηγόρος του ήταν ο κατ' αρθρ. 465 §2 ΚΠΔ συνήγορός του. Η 822/10 εφετειακή απόφαση καθαρογράφτηκε στο ειδικό για τούτο βιβλίο του Εφετείου Αθηνών, την 26-4-10, με αριθμό καταχώρησης 3869. Για λογαριασμό του κατ/νου τούτου στη συνέχεια, ο παραστάς κατά την δίκη συνήγορός του Δημήτριος Καντάς, άσκησε εμπρόθεσμα (501 §1 εδ.

β' ΚΠΔ) την από 17-5-10 (ημέρα Δευτέρα - εντός εικοσαημέρου) κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, δια της κατ' αρθρ. 473 §2 ΚΠΔ δήλωσης προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ζητώντας την αναίρεση της 822/10 εφετειακής ανωτέρω απόφασης, εκθέτοντας και τους λόγους αυτής.δ) Όμως, η 822/10 εφετειακή ανωτέρω απόφαση δεν είναι καταδικαστική.

Άρα ο ανωτέρω συνήγορος (465 §2 ΚΠΔ) δεν δικαιούται (δεν νομιμοποιείται) ν' ασκήσει αναίρεση, κατ' αρθρ. 473 §2 ΚΠΔ, κατά της ανωτέρω 822/10 εφετειακής απόφασης. Αλλά και αν ακόμα στην δήλωση προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για άσκηση αναίρεσης κατά της ανωτέρω εφετειακής μη καταδικαστικής αποφάσεως επισυνάπτονταν και σχετικό πληρεξούσιο (δεν επισυνάπτεται), οπότε ο συνήγορος αυτός θα ενεργούσε ως κατ' αρθρ. 465 §1 ΚΠΔ αντιπρόσωπος του πελάτου του - κατ/νου -αναιρεσείοντος και πάλιν η αναίρεση αυτή έπρεπε να ασκηθεί κατά τους νομίμους τύπους και διατυπώσεις, που ορίζονται στο αρθρ. 474 §1 ΚΠΔ και όχι με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αφού η ανωτέρω εφετειακή απόφαση δεν είναι καταδικαστική.ε) Με βάση τα ανωτέρω εκτεθέντα, πρέπει, κατ' αρθρ. 476 §1 ΚΠΔ, η υπό κρίση δια δηλώσεως προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτηση αναίρεσης του Χ, κατά της 822/10 μη καταδικαστικής απόφασης του Β' Τριμελούς Εφετείου (πλημ/των) Αθηνών, ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη, αφού ακουσθεί ο ανωτέρω διάδικος, διότι αυτή ασκήθηκε από πρόσωπο (παραστάντα στη δίκη συνήγορο, αλλά για λογαριασμό του αναιρεσείοντος), που δεν δικαιούται σε τούτο.

Τέλος πρέπει αφενός μεν να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον ανωτέρω αναιρεσείοντα, αφετέρου δε να επιβληθεί σ' αυτόν και χρηματική ποινή εξ 100 ευρώ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ - ΠΡΟΤΕΙΝΩ

Α) Ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 17-5-10 δήλωση αίτησης αναίρεσης του Χ, κατοίκου ..., κατά της κατ' αριθμ. 822/22-1-10 Απόφασης του Β' Τριμελούς Εφετείου (πλημ/των) Αθηνών.

Β) Να επιβληθούν, αφενός μεν τα δικαστικά έξοδα στον ανωτέρω αναιρεσείοντα, αφετέρου δε να επιβληθεί σ' αυτόν και χρηματική ποινή εξ 100 ευρώ. Αθήνα 17-9-2010

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Χατζίκος".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιο Παντελή, ο οποίος αναφέρθηκε στην προαναφερόμενη εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με όσα ορίζει το άρθρο 509 παρ. 1 του ΚΠΔ και στην αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης του Δικαστηρίου εφαρμόζονται τα άρθρα 473 παρ. 2 και 474 του ΚΠΔ. Κατά το άρθρο 474 παρ. 1 του ίδιου κώδικα τα ένδικα μέσα ασκούνται με δήλωση στο γραμματέα του Δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή στα λοιπά πρόσωπα που αναφέρονται στην ανωτέρω διάταξη. Κατ' εξαίρεση το ένδικο μέσο της αναίρεσης, σύμφωνα με το άρθρο 473 παρ. 2 του ίδιο κώδικα, μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάσθηκε και με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καταδικαστική. Ως καταδικαστική απόφαση νοείται μόνο εκείνη η οποία κηρύσσει τον κατηγορούμενο ένοχο και επιβάλλει σ' αυτόν στερητική της ελευθερίας ποινή ή χρηματική ποινή. Η απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησης της, δεν είναι καταδικαστική. Εξ άλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 513 παρ. 1 εδ. α' και 476 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠΔ προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο), ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν, απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη και καταδικάζει στα έξοδα εκείνον που την άσκησε.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 822/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/των Αθηνών απορρίφθηκε ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) η υπ' αριθμ. 3978/2008 έφεση του αναιρεσείοντα και τότε εκκαλούντα Χ κατά της υπ' αριθμ. 72114/2007 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών με την οποία κηρύχθηκε ένοχος για έκδοση ακάλυπτης επιταγής, κατ' εξακολούθηση και επιβλήθηκε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους και χρηματική ποινή 5.000 ευρώ. Εναντίον της ως άνω 822/2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, ο ανωτέρω καταδικασθείς άσκησε την υπό κρίση αναίρεση με δήλωση την οποία επέδωσε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατ' άρθρο 473 παρ. 2 του ΚΠΔ. Η αίτηση όμως αναίρεσης δεν έχει ασκηθεί νομότυπα, γιατί η απόφαση αυτή δεν είναι καταδικαστική με την παραπάνω έννοια, αφού έπρεπε να ασκηθεί με δήλωση ενώπιον του γραμματέα του Εφετείου Αθηνών και σύνταξη εκθέσεως (άρθρο 474 παρ. 1 του ΚΠΔ).

Συνεπώς, η υπό κρίση αναίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί, επιβληθούν δε τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17/5/2010 δήλωση αίτησης αναίρεσης του Χ, κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 822/2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/των Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ