2015/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2015 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2015/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Ε.Γ.Α." της οποίας η άδεια λειτουργίας της ανακλήθηκε, και το οποίο εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αργυρώς Γρατσία-Πλατή, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Σ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γιάννη Μπαμπούνη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-10-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:841/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 321/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 30-1-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 20-9-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ 4 ν. 489/1976 που προστέθηκε με το άρθρο 50 παρ. 13 του ν. 1569/1985 και ορίσει ότι "από την ημερομηνία, που ασφαλιστική επιχείρηση κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης ή ανακαλείται η άδεια λειτουργίας της για παράβαση νόμου το Επικουρικό Κεφάλαιο (Ε.Κ.) υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης, που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκινητικά οχήματα" σαφώς προκύπτει ότι το Ε.Κ.

σε περίπτωση πτώχευσης κλπ της ασφαλιστικής επιχείρησης, οφείλει να καταβάλει στο ζημιωθέν πρόσωπο ό,τι όφειλε να καταβάλει σ' αυτό η πτωχεύσασα κλπ ασφαλιστική επιχείρηση, μόνο από τη σύμβαση ασφάλισης και όχι από άλλο νόμιμο λόγο. Ειδικότερα αν η ασφαλιστική εταιρία αναδέχθηκε σωρευτικά με τον ασφαλισμένο κατά την έννοια του άρθρου 477 ΑΚ να καταβάλει αποζημίωση, το Ε.Κ., από τη σωρευτική αυτή αναδοχή από την οποία παράγεται πρόσθετη και αυτοτελής ενοχή, δεν ευθύνεται.

Τούτο ευθύνεται μόνο για την, από το άρθρο 10 παρ.1 του ν.489/1976 έναντι του ζημιωθέντος προσώπου, ευθύνη της ασφαλιστικής εταιρίας η οποία πηγάζει από την ασφαλιστική σύμβαση, η δε αξίωση αυτή του ζημιωθέντος προσώπου κατά της ασφαλιστικής εταιρίας "παραγράφεται μετά πάροδο δύο ετών από την ημέρα του ατυχήματος επιφυλασσομένων των κειμένων διατάξεων για την αναστολή και διακοπή της παραγραφής" (άρθρο 10 παρ.2 ν.489/1976)(ΑΠ 319/2005, ΑΠ 289/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση , το Εφετείο με την πληττόμενη απόφασή του δέχτηκε ως αποδεικτικό πόρισμα, κατά το ενδιαφέρον ενταύθα μέρος του, τα ακόλουθα: Ότι στις 15-1-2005 ο Κ. Α., οδηγώντας το ... ΙΧΕ αυτοκίνητό του, που ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία, με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΑΖ" της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στη θέση της υποκαταστάθηκε εκ του νόμου το αναιρεσείον "Επικουρικό Κεφάλαιο", παρέσυρε και τραυμάτισε τον πεζό αναιρεσίβλητο και ότι για την πρόκληση του ατυχήματος συνυπαίτιος είναι και οι δύο, κατά ποσοστό 50% ο καθένας τους.

Ότι η επίδικη από 81-2008 αγωγή του αναιρεσίβλήτου, με την οποία ζήτησε αποζημίωση για ζημίες που υπέστη από τον τραυματισμό του, καθώς και την κατ' άρθρο 931ΑΚ αποζημίωση, έχει ως νόμιμη βάση τη σωρευτική αναδοχή χρέους (άρθρο 477ΑΚ) και επιδίκασε σ' αυτόν συνολικά 41.400ευρώ.Απέρριψε δε την ένσταση παραγραφής του αναιρεσείοντος, που είχε προτείνει παραδεκτά στον πρώτο βαθμό αρχικά η ως άνω εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία και επανέφερε στο Εφετείο το αναιρεσείον με τον πρώτο λόγο της αντεφέσεώς του, που άσκησε με τις προτάσεις του, με την αιτιολογία ότι η παραγραφή των ανωτέρω αξιώσεων του αναιρεσιβλήτου δεν είναι διετής κατ' άρθρο 10 παρ 2 ν. 489/1976, αλλά πενταετής, διότι η αγωγή έχει ως βάση τη σωρευτική αναδοχή χρέους και ότι η παραγραφή αυτή δεν είχε συμπληρωθεί μέχρι τη δημοσίευση της 2759/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, που έκρινε για αξιώσεις αυτού προγενέστερου χρονικού διαστήματος, τις οποίες είχε ζητήσει με την από 11-7-2005 προηγούμενη αγωγή του, και έτσι πλέον οι επίδικες αξιώσεις υπόκεινται στην 20ετή παραγραφή κατ' άρθρο 268 εδ α' ΑΚ.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο, με το να δεχθεί ως νόμω βάσιμη την αγωγή για το λόγο ότι το αναιρεσείον "Επικουρικό Κεφάλαιο" υποκαταστάθηκε σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΑΖ", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, αντί να δεχθεί εξετάζοντας αυτεπαγγέλτως το νόμω βάσιμο της αγωγής λόγω του κατ' άρθρ. 522 ΚΠολΔ μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, ότι το αναιρεσείον "Επικουρικό Κεφάλαιο" υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρείας μόνο αυτών που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση μεταξύ αυτής και του ασφαλισμένου της και όχι αυτών που απορρέουν, ως εν προκειμένω, από τη μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρείας και του αναιρεσιβλήτου σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους και να απορρίψει έτσι την αγωγή ως νόμω αβάσιμη, στηριζόμενη σ' αυτή τη σωρευτική αναδοχή χρέους, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, εσφαλμένα εφαρμόζοντας την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 25 παρ 4 ν. 489/1976 και είναι βάσιμος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, όπως παραδεκτά, σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ 4 ΚΠολΔ, συμπληρώνεται με εισήγηση.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να κρατηθεί η υπόθεση προς εκδίκασή της από το παρόν Δικαστήριο, διότι δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση (άρθρο 580 παρ 3 ΚΠολλΔ). Στην συνέχεια, πρέπει να απορριφθεί η από 7-6-2010 έφεση του ενάγοντος, να γίνει δεκτή η αντέφεση του Επικουρικού Κεφαλαίου, που άσκησε με τις προτάσεις του, κατά το αίτημά της για εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 841/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και δικάζοντας επί της από 8-10-2008 αγωγής, να απορριφθεί αυτή ως νόμω αβάσιμη.

Τέλος, πρέπει ο αναιρεσίβλητος να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις, τόσο του δευτέρου βαθμού, κατά τον οποίοι παραστάθηκε, όσο και της αναιρετικής δίκης (άρθ 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 321/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Διακρατεί την υπόθεση.

Απορρίπτει την από 7-6-2010 έφεση του ενάγοντος Δέχεται την αντέφεση του εναγομένου "Επικουρικού Κεφαλαίου" Εξαφανίζει την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 841/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Δικάζοντας επίσης από 8-10-2008 (αρ καταθ. 9129/2008) αγωγής.

Απορρίπτει αυτήν. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τόσο του δευτέρου βαθμού, όσο και της αναιρετικής δίκης, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες τριακόσια (3.300)ευρώ. Διατάσσει να επιστραφεί στον αναιρεσείοντα το υπ' αριθμ. 8870535 σειρά VI παράβολο της ΔΟΥ Ψυχικού.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2013

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 13 Νοεμβρίου 2013

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ