2012/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2012 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2012/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Κοινωφελούς Ιδρύματος με την επωνυμία "ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ", το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) ....., 3) ....., 4) ....., 5) ....., 6) ....., 7) ....., 8) ..... και 9) ....., που δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Του αναιρεσίβλητου: ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαδημητρίου, ο οποίος δήλωσε ότι διορθώνει το όνομα του 8ου αναιρεσείοντος από το λανθασμένο "....." στο ορθό ".....".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 25-2-1993 και 27-9-1993 αγωγές των ανωτέρω διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7485/1994 μη οριστική, 8447/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 461/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-8-2002 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 17-11-2003 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Σπυρίδωνα Μπαρμπαστάθη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, όπως προκύπτει από τις 4529, 4528, 4527, 4526, 4525, 4524, 4523, 4521 και 4522 της 7ης Φεβρουαρίου 2006, εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ....., αντίγραφα της από 28-11-2005 αιτήσεως του αναιρεσιβλήτου για τον ορισμό νέας δικασίμου προς εκδίκαση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως (μετά προηγουμένη ματαίωσή της), με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού ως δικασίμου της αναφερομένης στην αρχή της παρούσας και τη σχετική κλήση για συζήτηση, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στον υπογράφοντα την αίτηση αναιρέσεως πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων (άρθρ. 143 παρ. 3 και 568 παρ. 4 ΚΠολΔ), οι οποίοι δεν εμφανίσθηκαν στη σημειουμένη στην αρχή της παρούσας νόμιμη δικάσιμο, ούτε υπέβαλαν την, από το άρθρο 242 ΚΠολΔ, δήλωση μη εμφανίσεως στο ακροατήριο.

Συνεπώς, το Δικαστήριο τούτο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση σαν να ήταν παρόντες και οι διάδικοι αυτοί (άρθρ. 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση επί των συνεκδικασθεισών αντιθέτων αναγνωριστικών κυριότητας ακινήτου αγωγών των διαδίκων, το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι ο ήδη αναιρεσίβλητος εκκαλών, με βάση το υπ' αριθμ. 30134/1982 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κων/νου Κουμέλη, νομίμως μεταγραφέν στις 30-8-1982, το οποίο έχει εξωτερικώς όλα τα στοιχεία του εγκύρου τίτλου, νεμήθηκε τον επίδικο αγρό, εκτάσεως 4.200 τ.μ. κείμενο στην θέση "..." του Δήμου ...., ασκώντας επ΄ αυτού εμφανείς διακατοχικές πράξεις, όπως οριοθέτηση και περίφραξη, επισκέψεις, επιτήρηση, απαγόρευση και απόκρουση ενεργειών τρίτων, φροντίδα των εντός αυτού υφισταμένων δένδρων, επί μία δεκαετία από την μεταγραφή του τίτλου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993, με καλή πίστη, ήτοι με την χωρίς βαρειά αμέλεια πεποίθηση πως απέκτησε την κυριότητα, η οποία πεποίθηση στηρίζετο στο γεγονός ότι με σύμβαση μεταξύ αυτού και του δικαιοπαρόχου του ....., καταρτισθείσα με το υπ' αριθμ. 16.617/1974 προσύμφωνο αγοραπωλησίας του ίδιου συμβολαιογράφου, ο τελευταίος ανέλαβε την υποχρέωση να του μεταβιβάσει το επίδικο, δηλώνοντας πως είναι αποκλειστικός κύριός του βάσει έκτακτης χρησικτησίας, λόγω κατοχής του επιδίκου με διάνοια κυρίου από το έτος 1948 μέχρι την κατάρτιση του προσυμφώνου, από την οποία παραδόθηκε η νομή στον εκκαλούντα, ότι υπό τα γεγονότα αυτά δεν μπορεί να υποστηριχθεί με βεβαιότητα πως ο εκκαλών εγνώριζε ή αγνοούσε από βαρειά αμέλεια ότι ο δικαιοπάροχός του δεν είχε αποκτήσει την κυριότητα με τον ανωτέρω πρωτότυπο τρόπο και ότι ο εκκαλών ήσκησε στο επίδικο με διάνοια κυρίου τις ίδιες ως άνω διακατοχικές πράξεις από το έτος 1974, οπότε καταρτίσθηκε το προσύμφωνο), μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993. Βάσει των παραδοχών αυτών το δικάσαν Εφετείο ήχθη στο συμπέρασμα πως ο αναιρεσίβλητος κατέστη κύριος του επιδίκου και ότι συνεπώς η ένδικη αγωγή του είναι βάσιμη κατά την θεμελίωσή της τόσο στην τακτική, όσο και στην έκτακτη, χρησικτησία. Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο διαλαμβάνει σαφώς και με πληρότητα όλα τα αναγκαία στοιχεία για την συγκρότηση της τακτικής χρησικτησίας, ως πρωτοτύπου τρόπου κτήσεως της κυριότητας, ειδικότερα δε ως προς το στοιχείο της καλής πίστεως αναφέρει, στην προσβαλλομένη απόφασή του, τα περιστατικά, στα οποία στηρίζεται η σχετική κρίση του και παραθέτει αξιολόγησή τους προς ενίσχυση της αποδεικτικής του κρίσεως. Επομένως, ως προς την κατάφαση της κτήσεως της κυριότητας με τακτική χρησικτησία το Εφετείο δεν εστέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση με αιτιολογίες αντιφατικές, αφού η κρίση της πως δεν μπορεί να υποστηριχθεί με βεβαιότητα ότι ο εκκαλών γνώριζε ή αγνοούσε από βαρειά αμέλεια ότι ο δικαιοπάροχός του δεν είχε αποκτήσει την κυριότητα ουσιαστικώς ταυτίζεται με την προηγουμένως εξενεχθείσα ότι ο εκκαλών είχε πεποίθηση χωρίς βαρειά αμέλεια πως απέκτησε την κυριότητα και δεν αντιφάσκει προς εκείνη και γι' αυτό ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο, κατ' ορθή εκτίμηση, υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος ως προς την αποδοχή της τακτικής χρησικτησίας. Συνακολουθεί ότι αφού η κρίση αυτή αρκεί για την κατάφαση της κτήσεως του δικαιώματος και δεν πλήττεται επιτυχώς, ο ίδιος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής κατά το μέρος του, με το οποίο πλήττει την απόφαση για αντιφατικές αιτιολογίες αφορώσες την επάλληλη αιτιολογία του Εφετείου περί κτήσεως της κυριότητας και με έκτακτη χρησικτησία.

ΙΙΙ. Επειδή, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτιάται την προσβαλλομένη απόφαση για την παράλειψη του δικαστηρίου να λάβει υπόψη την νομίμως προσκομισθείσα, με επίκληση, από τους αναιρεσείοντες, έκθεση πραγματογνωμοσύνης του νομίμως διορισθέντος από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο πραγματογνώμονος ....., από την οποία, όπως αυτοί διατείνονται, αποδεικνύονται τα περιστατικά της εκ μέρους τους κτήσεως της κυριότητας του επιδίκου. Όμως, από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, που ελήφθησαν υπόψη από το Δικαστήριο για τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, ρητώς αναφέρεται και η εν λόγω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, από δε την ρητή αυτή βεβαίωση, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο του αιτιολογικού του Εφετείου αδιστάκτως προκύπτει ότι πράγματι ελήφθη και η έκθεση αυτή υπόψη, παρόλο που δεν διαλαμβάνεται στην απόφασή του χωριστή εκτίμηση και ειδική αιτιολόγησή της η οποία δεν είναι υποχρεωτική.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, από 22-8-2002, αίτηση των : 1) Κοινωφελούς Ιδρύματος με την επωνυμία "Μουσείο Μπενάκη", 2) ....., 3) ....., 4) ....., 5) ....., 6) ....., 7) ....., 8) ..... και 9) ....., για αναίρεση της 461/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και,

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Δεκεμβρίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ