2008/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2008 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2008/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Τσάγγα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Α. του Δ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαδημητρίου, περί αναιρέσεως της 4394/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Α. Κ. και 2. Χ. Κ., κάτοικοι …, οι οποίοι δεν παρέστησαν. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Αυγούστου 2010 (δήλωση) αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1202/2010.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την 4394/2010 απόφασή του καταδίκασε τον αναιρεσείοντα σε συνολική ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών, την οποία ανέστειλε για τρία χρόνια, για τις αξιόποινες πράξεις της απλής απάτης και της παραβάσεως του Ν. 1599/1986. Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε ο αναιρεσείων νομοτύπως και εμπροθέσμως την κρινόμενη δήλωση (αίτηση) αναιρέσεως, στην οποία περιλαμβάνεται παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ο οποίος και πρέπει να ερευνηθεί κατ' ουσίαν.

Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 ΠΚ, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών και αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο (2) ετών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να είναι αναγκαία και η πραγμάτωση του οφέλους αυτού, β) η εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή η αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον συμπεριφορά και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις του δράστη και η οποία υπάρχει και σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, έστω και αν αυτός έχει ενεργό αξίωση προς αποκατάστασή της.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν περιέχονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς, κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά ούτε η αξιολογική συσχέτιση τους.

Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, προκειμένου να καταλήξει στην καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα κρίση του δέχθηκε ότι: από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης, που εξετάστηκαν ενόρκως στο δικαστήριο τούτο, την ανωμοτί κατάθεση των πολιτικώς εναγόντων, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης που αναγνώσθηκαν, καθώς και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε τις αξιόποινες πράξεις που του αποδίδονται, όπως δε, η πρώτη απ' αυτές τροποποιήθηκε με την πρωτόδικη απόφαση (απλή απάτη).

Ειδικότερα, όπως αποδείχθηκε, ο ανωτέρω κατηγορούμενος, στο ..., την 12-1-2003, παρέστησε, στους μηνυτές Χ. Κ. και Α. Κ., ψευδώς, ότι, το υπό στοιχ. Ι-1 ισόγειο διαμέρισμα, εμβαδού 21,44 τ.μ., της ευρισκόμενης επί της οδ. ... πολυκατοικίας, το οποίο μεταβιβάστηκε στους μηνυτές, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου, απ' αυτόν, που συμβλήθηκε ως εργολήπτης.

Δυνάμει του υπ' αριθμ. ... αγοραπωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Βασιλικής Βλάχου, είναι απαλλαγμένο από κάθε νομικό και πραγματικό ελάττωμα. Τα ως άνω γεγονότα ήσαν ψευδή, αφού, σύμφωνα με τα αποδειχθέντα, στο πιο πάνω διαμέρισμα υπήρχαν πολεοδομικές παραβάσεις, όπως διαπιστώθηκε από την Πολεοδομία Μοσχάτου, που διενήργησε αυτοψία στις 3-4-06 και συνέταξε την υπ' αριθμ. ...

έκθεση αυτοψίας. Σύμφωνα με την άνω έκθεση, το παραπάνω διαμέρισμα είχε επεκταθεί αυθαίρετα, καταλαμβάνοντας χώρο της πυλωτής εμβαδού 16,84 τ.μ., είχαν κατασκευαστεί επ' αυτού δύο αυθαίρετοι εξώστες εμβαδού 15,88 τ.μ., είχε επαυξηθεί αυθαίρετα το εμβαδόν του κλιμακοστασίου κατά 16,18 τ.μ., είχε μειωθεί ο χώρος πρασίνου κατά 16,18 τ.μ., είχε αυξηθεί η είσοδος του γκαράζ κατά 2,20μ και είχε αλλαχθεί η όψη της πολυκατοικίας επί της οδού ....

Ακόμη, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας των άνω, ψευδών, γεγονότων και ότι οι μηνυτές, πεισθέντες στις παραπάνω, ψευδείς διαβεβαιώσεις του, αγόρασαν το πιο πάνω διαμέρισμα, καταβάλλοντας στον κατηγορούμενο ως τίμημα, το ποσό των 58.700€, ενώ, συνεπεία των άνω ελαττωμάτων, η αξία του ανερχόταν στο ποσό των 17.835,29€ και, κατ' ακολουθία τούτων, υπέστησαν ζημία κατά το ποσοστό της διαφοράς αυτής, το οποίο και κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, δεν θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλο, ενώ ο κατηγορούμενος αποκόμισε αντίστοιχο περιουσιακό όφελος, τελέσας το αδίκημα της απλής απάτης, για το οποίο πρέπει και να κηρυχθεί ένοχος.

Εκτός τούτου, ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και κατά τον άνω χρόνο, προσκόμισε στην άνω συμβολαιογράφο την από 15-1-2003 υπεύθυνη δήλωση, στην οποία, ψευδώς, ανέφερε ότι δεν είχε αλλάξει ο προορισμός της πολυκατοικίας, ούτε και οι κοινόκτητοι και κοινόχρηστοι χώροι, ενώ αλήθεια ήταν, ότι είχε πραγματοποιήσει τις διαπιστωθείσες από την Πολεοδομία, με την άνω, υπ' αριθμ. ...

έκθεση αυτοψίας, παραβάσεις. Τα ως άνω αποδείχθηκαν απ' όλη την ενώπιον του ακροατηρίου του Δικαστηρίου τούτου, διαδικασία. Επομένως, ο κατηγορούμενος, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό διαλαμβανόμενα, απορριπτόμενων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του ως αβασίμων κατ' ουσίαν".

Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του, την κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των παραπάνω εγκλημάτων της απλής απάτης και της παράβασης του Ν. 1599/1986, για τα οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία, αναφερόμενα παραδεκτά κατ' είδος, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, όπως και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 386 παρ. 1α ΠΚ και αρθρ. 8 Ν. 1599/86, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και τις οποίες δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου.

Ειδικότερα, η απόφαση λεπτομερώς αναφέρει τις παραστάσεις των ψευδών γεγονότων που ανάγονται στο παρόν, από τις οποίες παραπλανήθηκαν οι αγοραστές και προέβησαν στην επιζήμια για αυτούς συμπεριφορά. Εξηγείται δε σ' αυτήν (απόφαση) με πλήρη αιτιολογία η, συνεπεία των παραπλανητικών ενεργειών του αναιρεσείοντος, βλάβη των αγοραστών, συνισταμένη στη μείωση της περιουσίας τους, με αντίστοιχη δική του (αναιρεσείοντος) παράνομη περιουσιακή ωφέλεια.

Ενώ, η προβαλλόμενη με το λόγο αναίρεσης αιτίαση, ότι δεν παρατίθενται οι αποδείξεις με βάση τις οποίες κατέληξε το Δικαστήριο στην κρίση ότι ο αναιρεσείων είχε δολία προαίρεση σχετικά με τα πραγματικά και νομικά ελαττώματα του πωληθέντος διαμερίσματος, είναι αβάσιμη και απορριπτέα, αφού στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, εκτός των άλλων αποδεικτικών στοιχείων, αναφέρεται ειδικότερα προς τούτο το πωλητήριο συμβόλαιο, με το οποίο ο κατασκευαστής (αναιρεσείων) υπόσχεται το πωλούμενο διαμέρισμα ελεύθερο πραγματικού ή νομικού ελαττώματος.

Ο ισχυρισμός δε του αναιρεσείοντος ότι οι παθόντες γνώριζαν τα πραγματικά ελαττώματα του πωληθέντος διαμερίσματος συνιστά αρνητικό της κατηγορίας ισχυρισμό, ο οποίος αποκρούσθηκε με την αντίθετη παραδοχή του δικαστηρίου που οδήγησε στην περί ενοχής αυτού κρίση του. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' του ΚΠΔ σχετικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, με τις οποίες πλήττεται με επίκληση, κατ' επίφαση του παραπάνω λόγου, η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, ως προς την ουσιαστική εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απαράδεκτες και πρέπει ως εκ τούτου να απορριφθούν.

Μετά από όλα αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη δήλωση (αίτηση αναιρέσεως) να απορριφθεί και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-8-2010 δήλωση (αίτηση) του Π. Α. του Δ., κατοίκου ..., για αναίρεση της 4394/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι ευρώ (220€).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Νοεμβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ