2006/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2006 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2006/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Οδυσσέα Μάρη, που ανακάλεσε την από 18-5-2009 δήλωση του εκ του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταμάτη Γρύλλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-10-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 386/2007 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-12-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 30-4-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για το παραδεκτό του λόγου αναίρεσης, κατά την έννοια του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει ο ισχυρισμός επί του οποίου στηρίζεται να είχε προταθεί νόμιμα ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της πρότασης αυτής (ΟλΑΠ 16/2000). Στην προκείμενη περίπτωση, με τους συναφείς πρώτο και δεύτερο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγους της αναίρεσης προβάλλεται η από τον αριθμό 11 περίπτ.

α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, προκειμένου να απορρίψει ως και κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένσταση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντα περί κτητικής και αποσβεστικής παραγραφής του ένδικου δικαιώματος της αντιδίκου του, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις αποδεικτικό μέσο που ο νόμος δεν επιτρέπει, δηλαδή την εξώδικη ομολογία του περί της ουσιαστικής βασιμότητας της ένδικης διεκδικητικής ακινήτου αγωγής, προκύπτουσα από την από 15.10.1997 απολογία του ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πρέβεζας, το οποίο με τη 1488/1997 απόφασή του, τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης σαράντα (40) ημερών για την αποδιδόμενη σε βάρος του, ύστερα από έγκληση του φερομένου τότε ως συγκυρίου του επίδικου ακινήτου, ..., αξιόποινη πράξη της αυτοδικίας, ενόψει του ότι η εν λόγω καταδικαστική σε βάρος του απόφαση" "ατονήθηκε και ακυρώθηκε" με την 148/1999 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πρέβεζας, το οποίο, ύστερα από έφεσή του κατά της απόφασης αυτής, τον έκρινε αθώο της αμέσως πιο πάνω αξιόποινης πράξης, περαιτέρω δε γιατί: "α) Δεν υπήρξε τέτοια ομολογία του, προκύπτουσα από την απολογία του ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πρέβεζας.

β) Αν υπήρξε τέτοια, ανακλήθηκε, διαπιστωθείσας της αναλήθειάς της, η οποία μάλιστα είχε κατά κόρον υπογραμμιστεί και με τους ισχυρισμούς της ίδιας της αντιδίκου στην παρούσα δίκη, με τις προτάσεις της ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου. γ) Αν ήθελε θεωρηθεί ότι υπήρξε εξώδικη ομολογία του και ότι αυτή δεν ανακλήθηκε ή ότι δεν διαπιστώθηκε η αναλήθειά της και δεν επέφερε, ως εκ τούτου, αποτελέσματα ή ανάκλησή της δεν αποδείχθηκε, και ούτε η αναιρεσιβαλλόμενη αναφέρει ότι υπήρξε τέτοια, πρόθεσή του να ομολογήσει τα πραγματικά περιστατικά που αποδεικνύουν τάχα ότι επιλήφθηκε της νομής του επιδίκου ακινήτου από το έτος 1985 μόλις και μάλιστα χωρίς διάνοια κυρίου.

Ούτε η αντίδικη, ενόψει της αμφισβητήσεώς της (πρόθεσης εξώδικης ομολογίας) εκ μέρους του, απέδειξε ότι όντως είχε πρόθεση να ομολογήσει την ανυπαρξία διάνοιας κυρίου και νομής στο πρόσωπό του αναφορικά με το επίδικο ακίνητο, και δ) Η υποτιθέμενη εξώδικη ομολογία του με τις αναφορές "η κυρία ... του είχε δώσει στον πατέρα μου να το καλλιεργεί ...

στον πατέρα μου η κυρία ... το είχε παραχωρήσει. Πριν 12 χρόνια είχε έρθει η κυρία ..., η οποία δεν μας το πούλησε", δεν αποδεικνύει αμέσως το αντικείμενο της δίκης, δηλαδή ούτε την ανυπαρξία διάνοιας κυρίου στο πρόσωπό του, ούτε το χρόνο αντιποίησης της νομής της επί του επιδίκου ακινήτου, και συνακόλουθα το χρόνο αφετηρίας της εκ μέρους του χρησιδεσπόσεώς του με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας καθώς και το χρόνο έναρξης της παραγραφής του δικαιώματός της αλλά, με σχοινοτενή ερμηνεία, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελούν, τάχα, βάση δικαστικού τεκμηρίου για τα αποδεικτέα περιστατικά".

Οι ερευνώμενοι αυτοί αναιρετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, προεχόντως λόγω αοριστίας, εφόσον δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι οι πιο πάνω περιεχόμενοι σ' αυτό ισχυρισμοί του αναιρεσείοντα προτάθηκαν παραδεκτά από μέρους του στο Εφετείο, με τις προτάσεις του της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σε κάθε δε περίπτωση, ως απαράδεκτοι, αφού από τις ίδιες πιο πάνω προτάσεις του αναιρεσείοντα δεν προκύπτει, ότι αυτός πρόβαλε παραδεκτά στο Εφετείο, προς απόκρουση της κατ' αυτού έφεσης της αντιδίκου του, τους αμέσως πιο πάνω ισχυρισμούς του.

Ο δεύτερος, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια, γιατί, κατ' ορθή εκτίμησή του, το Εφετείο, με το να κρίνει υπάρχουσες τις προαναφερόμενες εξώδικες ομολογίες του αναιρεσείοντα σε σχέση με την ουσιαστική βασιμότητα της ένδικης σε βάρος του διεκδικητικής αγωγής της αντιδίκου του, παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη του αποδεικτικού μέσου της εξώδικης ομολογίας, είναι, επίσης, απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας, εφόσον δεν μνημονεύεται στο αναιρετήριο, ότι ο επίμαχος ισχυρισμός του αναιρεσείοντα προτάθηκε παραδεκτά από τον ίδιο στο Εφετείο με τις ίδιες πιο πάνω προτάσεις του.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338-340 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, η παράβαση δε της υποχρέωσης αυτής του δικαστηρίου ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 11 περίπτ.

γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Για την ίδρυση του αναιρετικού αυτού λόγου απαιτείται όχι μόνο η προσκομιδή, αλλά και η σαφής και ορισμένη επίκληση των αποδεικτικών μέσων στο δικαστήριο της ουσίας από μέρους του αναιρεσείοντα (Ολ.ΑΠ 14/2005), με τις προτάσεις του της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (ΟλΑΠ 498/1978).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα περί απόρριψης ως ουσιαστικά αβάσιμων των ενστάσεων του αναιρεσείοντα περί κτήσης ίδιας κυριότητάς του στο επίδικο ακίνητο με πρωτότυπο τρόπο, δηλαδή με έκτακτη χρησικτησία και περί παραγραφής του ένδικου δικαιώματος της αντιδίκου του, δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις την εξώδικη ομολογία της αναιρεσίβλητης, περιεχόμενη στην εξέτασή της ως διαδίκου, κατ' εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 245 και 254 ΚΠολΔ, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Πρέβεζας, ενόψει της εκδίκασης σ' αυτό αγωγής των ...

και ..., υπέρ των οποίων είχε παρέμβει προσθέτως η αναιρεσίβλητη, εναντίον του -αναιρεσείοντα- περί νομής του επίδικου ακινήτου, την οποία νόμιμα επικαλέστηκε ο τελευταίος, προς απόδειξη του ουσιώδους ισχυρισμού του, ότι τόσο ο πατέρας του, όσο και ο ίδιος επιλήφθηκαν της νομής του επίδικου ακινήτου με διάνοια κυρίου από το έτος 1977, ώστε από τον παραπάνω χρόνο και μέχρι το χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής συμπληρώθηκε στο πρόσωπό του ο απαιτούμενος κατά νόμο χρόνος της έκτακτης χρησικτησίας.

Ο εξεταζόμενος αυτός αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, εφόσον, όπως προκύπτει από την παραδεκτή (άρθρο 562§2 ΚΠολΔ) επισκόπηση των από 21.3.2007 προτάσεων του αναιρεσείοντα της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο αναιρεσείων δεν επικαλέστηκε ρητά την επίμαχη εξώδικη ομολογία της αντιδίκου του στο Εφετείο προς απόδειξη του προμνημονευόμενου ουσιώδους ισχυρισμού του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-12-2007 αίτηση του ... για αναίρεση της 386/2007 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων. Και,

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ