1/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνος Βαρδαβάκης, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Ελένη Παναγιωτάκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσειόντος-κατηγορουμένου ......., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Βούβαλη, περί αναιρέσεως της 24678/2003 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 22-12-2003 και 6-2-2004 αιτήσεις αναίρεσης οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 321/2004.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Από τη διάταξη του άρθρου 514 εδ.γ' ΚΠΔ, που ορίζει, ότι δεύτερη αίτηση αναίρεσης κατά της ίδιας απόφασης δεν επιτρέπεται, προκύπτει ότι προϋπόθεση για το απαράδεκτο της δεύτερης αίτησης, είναι να έχει προκληθεί κρίση επί της πρώτης. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής ....... στην οποία αυτός κρατείται, αφενός μεν, στις 22-12-03, την με αριθ.129/2003 αίτηση αναίρεσης κατά της 24678/15-12-2003 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης η οποία απαγγέλθηκε παρουσία του και καταχωρίστηκε καθαρογραφημένη στο κατ' άρθρο 473 παρ.3 του ΚΠΔ ειδικό βιβλίο στις 27-1-2004, όπως προκύπτει από την επ' αυτής σχετική βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα, αφετέρου δε, στις 6-2-04, την με αριθ.7/2004 αίτηση, κατά της ίδιας απόφασης. Εφόσον η πρώτη αίτηση δεν έχει ακόμη κριθεί, πρέπει και οι δύο αιτήσεις, οι οποίες έχουν ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, αλληλοσυμπλη-ρούμενες, να εκδικασθούν λόγω της μεταξύ τους συνάφειας.

2.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει ότι, για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά απόφασης, πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αόριστος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Απαράδεκτος είναι εξάλλου και ο λόγος αναίρεσης στο μέτρο που με αυτόν πλήττεται η ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Συμβουλίου ή του Δικαστηρίου αφού ο λόγος αυτός δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των λόγων αναίρεσης κατά αποφάσεων, οι οποίοι περιοριστικώς αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ.1 του ΚΠΔ.

3.- Στην προκείμενη περίπτωση, με τις αιτήσεις πλήττεται η προαναφερόμενη 24678/15-12-2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη αίτηση αντιρρήσεων του αναιρεσείοντος κατά της εκτελεστότητας της 201-202/2002 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη αίτηση αντιρρήσεων του αναιρεσείοντος κατά της εκτελεστότητας της 201-202/2002 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί σε συνολική ποινή φυλάκισης 44 μηνών για τις πράξεις της ψευδούς καταμήνυσης, ψευδορκίας μάρτυρα και συκοφαντικής δυσφήμησης.

Οι αιτήσεις όμως δεν περιέχουν κάποιο σαφή, συγκεκριμένο και επιδεχόμενο δικαστικής εκτιμήσεως λόγο αναίρεσης. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το αιτητικό της αναίρεσης όπου, ως αποτέλεσμα της συλλογιστικής του σκεπτικού της, και σε συνάρτηση με αυτό, ζητεί να γίνουν ενέργειες μη προβλεπόμενες στο νόμο, είτε γενικά είτε στην παρούσα διαδικαστική φάση, όπως διαβίβαση αντιγράφου της παρούσας στην «Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας», και την άμεση αναστολή εκτελέσεως της άνω 201-202/2002 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο αναιρεσείων αναφέρεται δια μακρών στη δικαστική πορεία αναιρέσεων που άσκησε κατά της πιο πάνω της 201-2002/2002 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, και οι οποίες απορρίφθηκαν, αδικαιολόγητα κατά την κρίση του, ως ανυποστήρικτες, αν και οι πράξεις για τις οποίες είχε καταδικαστεί είχαν ήδη υποκύψει σε παραγραφή, και στη συνέχεια προβάλλει, όπως κατά λέξη διατυπώνονται οι σχετικοί λόγοι αναίρεσης: 1) «απόλυτη ακυρότητα επί της ουσίας (άρθρα 170-176 ΚΠΔ κλπ) αλλά και λόγω επελθούσης παραγραφής (άρθρο 114 παρ.4 ΚΠ) καθόσον τα μηδέποτε διαπραχθέντα αδικήματα φέρονται ότι τελέστηκαν την 3-11-94 (πλημμελήματα) και συνεπώς την 3-11-2002 παρεγράφησαν», 2) «κατά παράβαση του Διεθνούς Συμφώνου (Ν.2462/1957) της ΕΣΔΑ (ΝΔ 53/197) του Συνταγματικού, Δικονομικού και Ποινικού Δικαίου (άρθρο 112, 193 παρ.2 και 3 ΠΚ, το δικάσαν Δικαστήριο…απέρριψε τις βασιμότατες αντιρρήσεις του…ως απαράδεκτες, χωρίς ουσιαστική και σε βάθος έρευνα», 3) «έλλειψη ειδικής, επιβεβλημένης κι εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως θα έδει κατ' άρθρα 139 ΚΠΔ και 93 παρ.3 του Συντάγματος, και 510 παρ.1 περ.Δ» και 4) «εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως κλπ ΚΠΔ και άρθρα 2,4 παρ.1,25, 28 παρ.1,93 παρ.3, 103 παρ.1 και 120 παρ.2 του Συντάγματος κλπ».

Δεν προσδιορίζει όμως ο αναιρεσείων σε τι ειδικότερα συνίσταται οι πιο πάνω προβαλλόμενοι λόγοι. Ετσι, δεν διαλαμβάνεται στις αιτήσεις, ως προς τον 1ο λόγο, ποιο νόμιμο δικαίωμα ζήτησαν ο αναιρεσείων ή ο συνήγορός του ή ο εισαγγελέας να ασκήσουν και το δικαστήριο αρνήθηκε ή παρέλειψε να αποφανθεί για το σχετικό αίτημά τους, ούτε ποια από τις αναφερόμενες στο άρθρο 171 του ΚΠΔ διατάξεις δεν τηρήθηκε, από τη μη εφαρμογή της οποίας προκλήθηκε ακυρότητα.

Ως προς το 2ο λόγο, ποια είναι η συγκεκριμένη διάταξη που παραβιάστηκε, και σε τι ακριβώς συνίσταται η παραβίασή της. Ως προς τον 3ο λόγο, δεν αναφέρεται σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, και από ποιες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία πάντως παρατίθεται αιτιολογία, προκύπτει η έλλειψη αυτή, και τέλος, ως προς τον 4ο λόγο, δεν αναφέρεται ποια είναι η πλημμέλεια της απόφασης ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των αναφερόμενων στο λόγο αυτό διατάξεων.

Μετά από αυτά, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις με αριθ.129/22-12-03 και 7/6-2-04 αιτήσεις του .......για αναίρεση της 24678/15-12-2003 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Δεκεμβρίου 2005. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ