199/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 199 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 199/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια – Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου ......, ο οποίος παραστάθηκε στο συμβούλιο αυτοπροσώπως χωρίς δικηγόρο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 315/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Αμφισσας.

Το Τριμελές Πλημ/κείο Αμφισσας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Ιουλίου 2004 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1385/2004.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Καίσαρης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Απόστολου Οικονόμου με αριθμό 253/15.6.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Εισάγω την υπ'αριθμ. : 1/9-7-2004 αίτηση αναίρεσης του .... κατά της υπ'αριθ.315/4-5-2004 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άμφισσας, με την οποία απερρίφθησαν αντιρρήσεις του αναιρεσείοντος, κατ'άρθρο 565 Κ.Π.Δ. και εκθέτω τα εξής : Προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναίρεσης, είναι η κατά τρόπο σαφή και ορισμένο διατύπωση των περιεχομένων σε αυτήν λόγων. Διαφορετικά, η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 Κ.Π.Δ., που προβλέπει τους λόγους αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας, δεν αρκεί (Α.Π. 1335/2002 Π.Χ. ΝΓ', 500, Α.Π. (Ολομ.Συμβ.) 19/2001, Ποιν.Δικ.2001, 1225, Α.Π. Ολομ. 2/2002 Ποιν.Δικ.2002, 128).

Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων προτείνει ως λόγο αναίρεσης, την έλλειψη από την άνω προσβαλλομένη απόφαση, της απαιτουμένης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρο 510§1, Δ' Κ.Π.Δ.), χωρίς αναφορά όμως περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και έτσι, με την εν λόγω διατύπωση, η υπό κρίση αναίρεση είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος (άρθρα : 476§1, 513§1 εδ.α' Κ.Π.Δ.).

Για τους λόγους αυτούς

Προτείνω: 1) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη, η υπ'αριθμ. 1/9-7-2004 αίτηση αναίρεσης του ......, κατά της υπ'αριθμ.315/4-5-2004 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άμφισσας και 2) να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος, ........

Αθήνα, 3 Μαίου 2005

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου

Απόστολος Οικονόμου

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον αναιρεσείοντα,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του 474 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι, στην έκθεση για αναίρεση του βουλεύματος ή της απόφασης, πρέπει όλοι οι λόγοι αναιρέσεως, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο. Ειδικότερα, όταν γίνεται επί-κληση του λόγου αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ του Κ.Π.Δ., για έλλειψη της επιβαλλόμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να αναφέρεται στην έκθεση, αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή η υπάρχουσα είναι ελλιπής και στην τελευταία περίπτωση, σε τι συνίστανται οι ελλείψεις, καθώς και ποίες είναι οι ασάφειες ή αντιφάσεις της αιτιολογίας.

Το πράγμα δεν διαφέρει καθόλου, όταν η απόφαση κατά της οποίας στρέφεται η αναίρεση, αφορά αντιρρήσεις σχετικά με την εκτέλεση (άρθρα 564 έως 566 του Κ.Π.Δ.). Ο λόγος αναιρέσεως που διατυπώνεται στην έκθεση αορίστως, δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, μπορεί όμως να συμπληρωθεί με την άσκηση πρόσθετων λόγων, εφόσον όμως ένας (άλλος) τουλάχιστον λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός (Ολομ.

Α.Π. 2/2002 και 19/2001). Αν ο αόριστος λόγος αναιρέσεως, δεν συμπληρωθεί με τον τρόπο που αναφέρθηκε ή δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., ως απαράδεκτη. II. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, στρέφεται κατά της υπ' αριθμό 315/2004 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άμφισσας, η οποία αφορούσε αντιρρήσεις του αναιρεσείοντος - κατηγορού-μενου, σχετικά με την εκτέλεση άλλων καταδικαστικών αποφάσεων, που είχαν εκδοθεί σε βάρος του.

Με το μοναδικό δε λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται η ελλιπής αιτιολογία της απόφασης, με την αναφορά ότι, «… η απόφαση στερείται της προβλεπόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, όπως τα άρθρα 139 Κ.Π.Δ. και 2, 4 παρ. 1, 20, 25 28 παρ. 1, 93 παρ. 3, 103 παρ. 1 και 120 του Συντάγματος. Συγκεκριμένα για παραβίαση του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Α΄ του Κ.Π.Δ. …». Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως, έτσι όπως διατυπώνεται, χωρίς δηλαδή να αναφέρεται, ούτε σε τι ακριβώς συνίστανται οι ελλείψεις ή ασάφειες της αιτιολογίας, ούτε ποίες είναι οι αντιφάσεις της, είναι αόριστος και εκ τούτου απαράδεκτος.

III. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9ης Ιουλίου 2004 αίτηση του ......., για αναίρεση της υπ' αριθμό 315/2004 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άμφισσας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006.-

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ