Supreme Court partially allows appeal against fraud conviction, extending relief to co-defendant and dismissing other grounds.

Απόφαση 1996 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1996/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Μαγγίνα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου - Εισηγήτρια, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Βασιλική Ηλιοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 15 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Χαλντούπη, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Γ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους του Γεώργιο Σταμολέκα και Παναγιώτη Μπαλακτάρη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2292/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την εταιρεία με την επωνυμία "... Ο.Ε.", η οποία εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην 19.9.2019 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 1351/2019.

Αφού άκουσε Τον Εισαγγελέα ο οποίος πρότεινε: α) να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνον ως προς την επιβληθείσα ποινή και μόνον ως προς τις μερικότερες πράξεις απάτης που φέρονται ότι τελέστηκαν μέχρι την 15.11.2011, β) να επεκταθεί το αναιρετικό αποτέλεσμα και ως προς τον συγκαταδικασθέντα συγκατηγορούμενο Ε. Κ., γ) να απαλειφθεί η διάταξη περί του ότι η ζημία που προξενήθηκε από την απάτη είναι ιδιαίτερα μεγάλη, δ) να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη κατά των προαναφερομένων για τις μερικότερες πράξεις της απάτης και της άμεσης συνέργειας στην πράξη αυτή που φέρονται ότι τελέστηκαν μέχρι την 14.11.2011 και ε) να απορριφθεί κατά τα λοιπά η αίτηση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους του αναιρεσείοντος, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Η κρινόμενη από 19-9-2019 αίτηση του Π. Γ. του Ι., για αναίρεση της υπ' αριθμό 2292/2019 απόφασης του δικάσαντος κατ' έφεση, Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, η οποία καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο την 31-7-2019 και με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών, ανασταλείσα για τρία έτη, για άμεση συνέργεια σε απάτη ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατ' εξακολούθηση, έχει ασκηθεί, με δήλωση επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου στις 19-9-2019, νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 3 474 παρ. 1 και 2 ΚΠοινΔ) και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω, ερήμην της, παραστάσης για την υποστήριξη της κατηγορίας, Ομόρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", η οποία όπως προκύπτει από το, από 22-10-2019 αποδεικτικό επιδόσεως του Αστυφύλακα του Α/Τα ... Β. Γ., κλήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα για να παραστεί δια συνηγόρου στο ακροατήριο αυτού του Δικαστηρίου, κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

II)Κατά τη διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 171 ΚΠοινΔ, όπως ισχύει μετά την 1-7-2019 (ν. 4620/2019); απόλυτη ακυρότητα που δημιουργεί λόγο αναίρεσης της αποφάσεως, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α του ίδιου Κώδικα, η οποία λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της διαδικασίας και στον Άρειο Πάγο ακόμη, επιφέρει η παράνομη παράσταση του υποστηρίζοντας την κατηγορία στη διαδικασία του ακροατηρίου. Τέτοια ακυρότητα υπάρχει., όταν δεν συντρέχουν στο πρόσωπο εκείνου που παραστάθηκε δια την υποστήριξη της κατηγορίας, οι όροι της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποίησης για την υποστήριξη της κατηγορίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 63 και 66 ΚΠοινΔ και όταν παραβιάστηκε η διαδικασία που έπρεπε να τηρηθεί σχετικά με την άσκηση και διατύπωση της παράστασης για την υποστήριξη της κατηγορίας, κατά το άρθρο 67 του ίδιου Κώδικα. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 63, 66, 67, 82, 83, 84, 87 ΚΠοινΔ, την ιδιότητα του παρισταμένου για υποστήριξη της κατηγορίας στην ποινική διαδικασία, αποκτά εκείνος που δήλωσε νομότυπα παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας, υπό την προϋπόθεση ότι δικαιούται κατά τον Αστικό Κώδικα σε αποζημίωση ή αποκατάταση από το έγκλημα, ή σε χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης.

Κατά τις διατάξεις όμως των άρθρων 914 και 932 ΑΚ, δικαίωμα να ζητήσει αποζημίωση για υλική ζημία ή χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, έχει αυτός που ζημιώθηκε από την αδικοπραξία αμέσως και όχι εμμέσως. Ειδικότερα επί αξιόποινης πράξΐ4ί που στρέφεται κατά ομόρρυθμης εμπορικής εταιρίας, η οποία κατά το άρθρο 784 ΑΚ αποτελεί νομικό πρόσωπο, διάφορο από εκείνο των ομορρύθμων, εταίρων, μόνο η εταιρία αυτή δικαιούται να παραστεί προς υποστήριξη της κατηγορίας στη σχετική ποινική διαδικασία και όχι οι ομόρρυθμοι εταίροι, γιατί αυτοί στην εν λόγω περίπτωση θεωρούνται ότι υπέστησαν έμμεση ζημία ή ηθική βλάβη από την ανωτέρω πράξη.

Έτι περαιτέρω από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 72, 777, 778 ΑΚ, 249, 268 και 281 Ν. 4072/2012 και 62 ΚΠολΔ. συνάγεται, ότι η λύση του Νομικού Προσώπου της Ομόρρυθμης Εταιρίας, δεν θίγει την ικανότητα της να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, συνεπώς και την ικανότητα διεξαγωγής των δικών της, διότι και μετά τη λύση της, η νομική προσωπικότητα της Εταιρίας λογίζεται υφισταμένη, εφόσον τούτο απαιτείται για τις ανάγκες και προς το σκοπό της εκκαθάρισης.

Εφεξής η εταιρεία εκπροσωπείται από τους εκκαθαριστές, οι οποίοι είναι οι ίδιοι οι εταίροι, αν δεν διορίστηκαν εκκαθαριστές με συμφωνία των εταίρων ή από το Δικαστήριο. Το στάδιο της εκκαθάρισης δεν μπορεί να αποκλεισθεί με ρήτρα του καταστατικού ή με απόφαση των εταίρων, αλλά ακολουθεί υποχρεωτικώς και αυτοδικαίως τη λύση της Εταιρίας.

Ακόμη και μετά τη λήξη των εργασιών της εκκαθάρισης, αν διαπιστωθεί, ότι υπάρχει κάποια εκκρεμότητα, όπως την απαίτηση ή χρέος της Εταιρίας, επαναλαμβάνονται και πάλι οι εργασίες της εκκαθάρισης και συνεχίζεται η εκπροσώπηση της λυθείσας Εταιρίας από τους εκκαθαριστές. Η εκκαθάριση, η οποία ακολουθεί την λύση της Εταιρίας και, έχει ως σκοπό την διευθέτηση των εκκρεμοτήτων που υπάρχουν, διαφέρει της αναβίωσης η οποία έχει ως σκοπό την επαναλειτουργία της λυθείσας εταιρίας και για να υπάρξει απαιτείται ομόφωνη απόφαση των εταίρων.

Το στάδιο της εκκαθάρισης Ομόρρυθμης Εταιρίας δεν παύει πριν εξοφληθούν όλες οι υποχρεώσεις αυτής και, εάν, μετά τη λήξη των εργασιών της εκκαθάρισης, διαπιστωθεί η ύπαρξη εταιρικής απαίτησης ή εταιρικού χρέους, τότε επαναλαμβάνονται οι εργασίες εκκαθάρισης και συνεχίζεται η εκπροσώπηση της εταιρίας από τον εκκαθαριστή.

Κατά το στάδιο δε αυτό φορέας των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της εταιρίας είναι το νομικό πρόσωπο αυτής, το οποίο και κινεί της σχετικές δίκες, εκπροσωπούμενο από τον εκκαθαριστή. Εξάλλου, τα ανωτέρω ισχύουν ακόμα και όταν επήλθε ήδη τυπική λήξη της εκκαθάρισης της εταιρίας, που επέρχεται με τη λογοδοσία των εκκαθαριστών και τη δημοσίευση του ισολογισμού της εκκαθάρισης, η ατελής δε δημοσιότητα που ισχύει αναφορικά με την εκκαθάριση, δεν οδηγεί σε διαφορετικό συμπέρασμα.

Ειδικότερα, κατά την έναρξη και την περάτωση της εκκαθάρισης, οι εκκαθαριστές συντάσσουν ισολογισμό. Μετά την περάτωση της εκκαθάρισης η εταιρία διαγράφεται από το Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.Μ.Η.), το οποίο αποτελεί Μητρώο Εμπορικής Δημοσιότητας και αντικατέστησε το Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών (Μ.Α.Ε.) που ετηρείτο στις Νομαρχίες και τα βιβλία Εταιριών (Ε.Π.Ε.

και Προσωπικών) που ετηρούντο στα Πρωτοδικεία. Από την καταχώριση στο Γ.Ε.Μ.Η. η ομόρρυθμη εταιρία αποκτά νομική προσωπικότητα (άρθρ. 251 παρ. 2 Ν 4072/2012). Η καταχώριση της διαγραφής στο Γ.Ε.Μ.Η. έχει σχετικά συστατικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι χωρίς αυτή δεν επέρχεται; περάτωση της ομόρρυθμης εταιρίας. Αν όμως διαπιστωθεί, ότι η εταιρία είχε και άλλη περιουσία, δεν επέρχεται η περάτωση της, έστω και αν είχε διαγραφεί στο Γ.Ε.Μ.Η., λόγω δε του σχετικά συστατικού χαρακτήρα της διαγραφής, δεν θίγεται η νομική προσωπικότητα της εταιρίας, εάν η εκκαθαριση δεν έχει πράγματι περατωθεί.

ΙΙΙ) Στην προκείμενη περίπτωση όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της αποδεικτικής διαδικασίας, εμφανίσθηκε ο Γ. Μ., ο οποίος δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής, ως νόμιμος εκπρόσωπος και ήδη εκκαθαριστής της, υπό εκκαθάριση, εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", κατά των κατηγορουμένων και ζήτησε να υποχρεωθούν οι εν λόγω κατηγορούμενοι, να της καταβάλουν σαράντα τέσσερα (44) ευρώ με επιφύλαξη, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που έχει υποστεί λόγω των αδικημάτων που αυτοί έχουν διαπράξει, όπως και πρωτοδίκως.

Κατά της, ως άνω, δήλωσης οι κατηγορούμενοι υπέβαλαν αντιρρήσεις και αιτήθηκαν να κριθεί ως απαράδεκτη η παράσταση πολιτικής αγωγής της μηνύτριας εταιρείας, λόγω ελλείψεως στο πρόσωπο της του στοιχείου της ενεργητικής νομιμοποίησης, επειδή η εν λόγω εταιρεία με την επωνυμία "... Ο.Ε." διεγράφη οριστικά την 25-5-2015 από τα μητρώα του ΓΕΜΗ, καθόσον έληξαν οι εργασίες της εκκαθάρισής της και ως εκ τούτου δεν υφίσταται ως νομική προσωπικότητα.

Το Δικαστήριο απέρριψε τις άνω αντιρρήσεις με το να δεχθείς κατά ακριβή μεταφορά, ότι: "Πράγματι, από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν^ προκύπτει ότι η εταιρεία "... Ο.Ε." διεγράφη οριστικά την 25-5-2015 από τα μητρώα του ΓΕΜΗ. Πλην όμως, σύμφωνα και με όσα έχουν εκτεθεί στην προηγηθείσα νομική σκέψη της παρούσας, η καταχώρηση της διαγραφής της, ως άνω;

εταιρείας από το ΓΕΜΗ έχει σχετικά συστατικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι χωρίς αυτή δεν επέρχεται περάτωση της εταιρείας. Αν, όμως, διαπιστωθεί εκ των υστέρων, ότι η εταιρεία είχε και άλλη περιουσία, διαπιστωθεί δηλαδή ότι υπάρχει κάποια εκκρεμότητα, όπως απαίτηση ή χρέος της εταιρείας, δεν επέρχεται η περάτωσή της, έστω και αν είχε διαγραφεί από το Μητρώο του ΓΕΜΗ και ως εκ τούτου η εταιρεία και η νομική προσωπικότητα της εξακολουθούν να υπάρχουν, διότι δεν νοείται πέρας της εκκαθάρισης και της νομικής προσωπικότητας της εταιρείας, προτού αποσβεστούν οι απαιτήσεις και οι υποχρεώσεις αυτής.

Έτσι, ακόμη και μετά τη λήξη των εργασιών της εκκαθάρισης και τη διαγραφή της εταιρείας από το Μητρώο του ΓΕΜΗ, αν διαπιστωθούν τα ανωτέρω, η εταιρεία αναβιώνει και επαναλειτουργεί για τις εργασίες της εκκαθάρισης, οι οποίες επαναλαμβάνονται και συνεχίζεται η εκπροσώπηση της εταιρείας από τον εκκαθαριστή της, όπως εν προκειμένω, χωρίς να τίθεται ως προϋπόθεση η επανεγγραφή της στο ΓΕΜΗ, γεγονός που ακολουθεί;

εφόσον υπάρξουν ή ανευρεθούν περιουσιακά στοιχεία ή προκύψουν απαιτήσεις της εταιρείας.

Συνεπώς, η δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής του εκκαθαριστή της εταιρείας, Γ. Μ., για λογαριασμό της εταιρείας "... Ο.Ε.", με την οποία εισάγεται στο παρόν ποινικό Δικαστήριο αστική απαίτηση της εν λόγω εταιρείας σε βάρος των κατηγορουμένων, μετά τη διαγραφή της από το ΓΕΜΗ, είναι νομότυπη και παραδεκτή".

Κατ' ακολουθία των ανωτέρων ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως για παράνομη παράσταση πολιτικής αγωγής προς υποστήριξη της κατηγορίας της εταιρείας "..." λόγω λήξεως της εκκαθαρίσεως αυτής και διαγραφής της από το ΓΕΜΗ, με αποτέλεσμα να επέλθει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α, 171 παρ. 3 ΚΠοινΔ), είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

IV] Κατά το άρθρο 98 παρ. 1 του Π.Κ. "αν περισσότερες από μια πράξεις του ίδιου προσώπου συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, το Δικαστήριο μπορεί, αντί να εφαρμόσει τη διάταξη του άρθρου 94 παρ. 1, να επιβάλλει μία και μόνο ποινή. Για την επιμέτρησή της το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το όλο περιεχόμενο των μερικότερων πράξεων". Από τη διάταξη αυτή, που έχει θεσπιστεί προς το σκοπό επιεικέστερης μεταχείρισης του κατηγορουμένου, προκύπτει ότι το κατ' εξακολούθηση έγκλημα είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση ομοειδούς πραγματικής συρροής εγκλημάτων, που συνέχονται μεταξύ τους λόγω της ενότητας του δόλου του δράστη και της μορφής του αδικήματος, που επαναλαμβάνονται από τον ίδιο αυτουργό, στην οποία (συρροή) όμως το Δικαστήριο μπορεί, αντί να καταγνώσει στο δράστη συνολική ποινή, να επιβάλλει μία (ενιαία) ποινή, λαμβάνοντας υπόψη το όλο περιεχόμενο των μερικότερων πράξεων, μέσα στα πλαίσια της ποινής του οικείου εγκλήματος.

Συνεπώς, η καθεμία από τις μερικότερες πράξεις, που συγκροτούν το κατ' εξακολούθηση έγκλημα, διατηρεί την αυτοτέλειά της. Ο χρόνος τέλεσης κάθε μερικότερης πράξης αποτελεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 17 του Π.Κ., πραγματικό περιστατικό και για το λόγο αυτόν υπόκειται στην ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο έχει τη δυνατότητα να καθορίσει χρόνο τέλεσης της κάθε μίας από αυτές > διαφορετικό από τον αναφερόμενο στο κλητήριο θέσπισμα ή το παραπεμπτικό βούλευμα, μόνο εάν η μεταβολή αυτή δεν επηρεάζει την ταυτότητα της πράξης ή δεν αποκλείει την παραγραφή.

Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 98 παρ. 2 του Π.Κ., η αξία του αντικειμένου της πράξης και η περιουσιακή βλάβη και το περιουσιακό όφελος που προκύπτουν από την κατ' εξακολούθηση τέλεση του εγκλήματος, λαμβάνονται συνολικά υπόψη, αν ο δράστης απέβλεπε με τις μερικότερες πράξεις στο αποτέλεσμα αυτό. Στις περιπτώσεις αυτές ο ποινικός χαρακτήρας της πράξης προσδιορίζεται με βάση τη συνολική αξία του αντικειμένου, δηλαδή με τη συνολική βλάβη ή το συνολικό περιουσιακό όφελος που ανάλογα με το έγκλημα επήλθε ή σκοπήθηκε.

Η εξειδίκευση των μερικότερων πράξεων του κατ' εξακολούθηση εγκλήματος απαιτείται μόνον, όταν αυτή ασκεί επιρροή στην παραγραφή ή στην ταυτότητα της πράξης ή στην περίπτωση κατά την οποία, για μία ή για περισσότερες από τις επί μέρους πράξεις} συντρέχει λόγος εξάλειψης του αξιοποίνου ή απαραδέκτου ή αναστολής της δίωξης ή ανέγκλητου κ.λ.π.

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 111, 112 και 113 του Π.Κ., το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πενταετής και αρχίζει από την ημέρα που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη. Η προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κυρία διαδικασία και ώσπου να γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέραν από τα τρία έτη για τα πλημμελήματα.

Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ. 1 εδ. β', 368 στοιχ. β' και 511 εδ. α' και γ' του ισχύοντος ΚΠΔ, προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ειδικότερα δε ο Άρειος Πάγος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση αυτής και μετά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης ή την άσκηση της αναίρεσης, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής, εφόσον η αίτηση αναίρεσης είναι τυπικά δεκτή και ο αναιρεσείων εμφανίστηκε.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 17 Π.Κ., ως χρόνος τέλεσης της πράξης, θεωρείται ο χρόνος, κατά τον οποίο ο υπαίτιος ενέργησε ή όφειλε να ενεργήσει.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων καταδικάστηκε για άμεση συνέργεια σε απάτη ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατ' εξακολούθηση, κατά το χρονικό διάστημα από το Νοέμβριο 2011 έως τον Ιανουάριο 2012, σε βαθμό πλημμελήματος, αφού η ποινή που προβλέπεται (προ της 1-7-2019) είναι φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν οι μερικότερες πράξεις της απάτης που έχουν τελεσθεί από το Νοέμβριο του 2011 έως και την 16η Δεκεμβρίου 2011, οι οποίες διατηρούν την αυτοτέλειά τους και από το χρόνο τέλεσης μέχρι την 16-12-2019 (που είναι ο χρόνος δημοσίευσης της παρούσας απόφασης), παρήλθε χρόνος μεγαλύτερος της οκταετίας, δηλαδή αυτός των πέντε ετών που είναι ο χρόνος της παραγραφής των πλημμελημάτων και τα τρία έτη που είναι ο χρόνος της αναστολής τους, το αξιόποινο αυτών έχει εξαλειφθεί. Με βάση τα προεκτεθέντα και εν όψει του ότι η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή και ο αναιρεσείων εμφανίστηκε στην παρούσα δίκη, οι εν λόγω αξιόποινες πράξεις υπέπεσαν σε μερική περιγραφή, οπότε πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τη διάταξή της περί ενοχής του αναιρεσείοντος για τις μερικότερες αυτές πράξεις και να παύσει οριστικώς η εναντίον του ποινική δίωξη, κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

Η υπόθεση όμως κατά τις μη παραγραφείσες μερικότερες πράξεις με χρόνο τελέσεως από 17ης Δεκεμβρίου 2011 έως και τον Ιανουάριο 2012, οι οποίες διατηρούν την αυτοτέλειά τους και δεν έχουν παραγραφεί, πρέπει να παραπεμφθεί για νέα, κατά τούτο συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την αναιρεθείσα απόφαση, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠοινΔ).

V) Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 Π.Κ. που ίσχυε μέχρι της 30.6.2019: Όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, που ισχύει από την 1.7.2019 (Ν. 4619/2019): Όποιος με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με σκοπό από τη βλάβη αυτής της περιουσίας να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή. Αν η ζημιά που προκλήθηκε υπερβαίνει συνολικά το ποσό των 120.000 ευρώ επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη και χρηματική ποινή.

Από την αντιπαραβολή των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει, ότι η πράξη της απάτης με την επιβαρυντική της περίσταση έχει πλέον καταργηθεί. Εν όψει αυτών, πρέπει, κατά την αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου, να εφαρμοστεί η νέα, ως άνω, επιεικέστερη διάταξη ,κατά τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 Π.Κ. και 511 εδ. δ' ΚΠΔ και να απαλειφθεί η διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς την καταργηθείσα ως άνω επιβαρυντική περίσταση.

Κατά το άρθρο 469 ΚΠοινΔ, αν στο έγκλημα συμμετείχαν περισσότεροι ή αν η ποινική ευθύνη ενός κατηγορουμένου εξαρτάται, σύμφωνα με το νόμο, από την ευθύνη του άλλου, το ένδικο μέσο που ασκεί κάποιος από τους κατηγορουμένους, ακόμη και όταν χορηγείται μόνον σε αυτόν από το νόμο, καθώς και οι λόγοι τους οποίους προτείνει, αν δεν αναφέρονται αποκλειστικά στο πρόσωπο του, ωφελούν και τους υπολοίπους κατηγορουμένους. Για την εφαρμογή του επεκτατικού αποτελέσματος της αιτήσεως αναιρέσεως, την οποία άσκησε κάποιος κατηγορούμενος, υπέρ συγκατηγορουμένου του, ο οποίος δεν είχε ζητήσει την αναίρεση ή την είχε ζητήσει μεν αλλά δεν συμπεριέλαβε το λόγο που ευδοκίμησε κατά την έρευνα της αιτήσεως του πρώτου, πρέπει να υφίσταται απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, δυσμενής για τον δυνάμενο να ωφεληθεί από την ευδοκίμηση της αιτήσεως αναιρέσεως του πρώτου, με την αυτονόητη συνδρομή και των λοιπών προϋποθέσεων της ωφελείας αυτής. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι, ο συγκατηγορούμενος του αναίρεσείοντος Ε. Κ. του Η. ,όσο και ο αναιρεσείων, κηρύχθηκαν ένοχοι, ο μεν πρώτος ως αυτουργός απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατ' εξακολούθηση, ο δε δεύτερος (αναιρεσείων) ως άμεσος συνεργός στον πρώτο της ιδίας απάτης, που κηρύχθηκε ένοχος, ο πρώτος κατηγορούμενος.

Εν προκειμένω ο άνω συγκατηγορούμενος του αναιρεσείοντος καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών, μετατραπείσα προς πέντε (5) ευρώ ημερησίως, οι προαναφερθέντες δε λόγοι αναιρέσεως, που δεν αναφέρονται αποκλειστικά στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος, ωφελούν και τον εν λόγω συγκατηγορούμενό του που και αυτός καταδικάστηκε ως συμμέτοχος για την ίδια πράξη. Επομένως, επειδή η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δυσμενής ως καταδικαστική για τον συγκατηγορούμενο Ε. Κ., πρέπει, εφόσον κατά τα ανωτέρω, ευδοκιμεί η αίτηση αναιρέσεως, να επεκταθεί το αποτέλεσμά της και στον τελευταίο, καίτοι δεν άσκησε αίτηση αναίρεσης, ως ωφελούμενο από αυτήν, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμό 2292/11.4.2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, ως προς τις διατάξεις της: α) περί ενοχής του αναιρεσείοντος Π. Γ. του Ι. και του Ε. Κ. του Η., για τις πράξεις της απάτης κατ' εξακολούθηση, που έχουν τελεσθεί από τον Νοέμβριο του έτους 2011 έως και την 16η Δεκεμβρίου 2011 και β) περί καθορισμού της επιβλητέας ποινής για τις μερικότερες πράξεις με χρόνο τελέσεως από τις 17 Δεκεμβρίου 2011 έως και τον Ιανουάριο του έτους 2012.

Παύει οριστικά λόγω παραγραφής την ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του αναιρεσείοντος Π. Γ. του Ι. και του Ε. Κ. του Η., για τις μερικότερες πράξεις της απάτης κατ' εξακολούθηση, που έχουν τελεσθεί από το Νοέμβριο του 2011 έως και την 16η Δεκεμβρίου 2012.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της (περί ενοχής και περί καθορισμού της επιβλητέας ποινής για τις μερικότερες πράξεις από 17 Δεκεμβρίου 2011 έως και τον Ιανουάριο του έτους 2012), για νέα κατά τούτο συζήτηση της υποθέσεως στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την αναιρεθείσα απόφαση, συγκροτούμενο, από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους, οι οποίοι είχαν δικάσει προηγουμένως.

Απαλείφει τη διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς την επιβαρυντική περίσταση, κατά την οποία η ζημία που προξενήθηκε από την απάτη ήταν ιδιαίτερα μεγάλη.

Επεκτείνει το αναιρετικό αποτέλεσμα της παρούσας απόφασης και στον καταδικασθέντα συγκατηγορούμενο του αναιρεσείοντος Ε. Κ. του Η..

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την από 19.9.2019 αίτηση του Π. Γ. του Ι., για αναίρεση της υπ' αριθμό 2292/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Δεκεμβρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ