Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and failure to specify errors in lower court decision.

Απόφαση 1996 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1996/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Παναγιώτη Παπαδόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..., 2. ..., 3. ..., 4. ..., 5. ... και 6. ..., ο οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αργυρώ Πλατή.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και η πληρεξούσια των αντιδίκων η οποία δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του Προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως κατά την οποία η αναιρεσείουσα δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-12-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 994/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 6073/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-2-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 16-4-2009 έκθεσή, του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1). Κατά την έννοια του άρθρου 576 Κ.Πολ.Δ., εάν κατά τη συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στη προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την 6747/25.6.2008 έκθεση επιδόσεως του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., ακριβές αντίγραφο της από 8.2.2008 αιτήσεως, μετά της πράξεως ορισμού δικασίμου για την εκδίκαση της αναιρέσεως και κλήσεως προς παράσταση στη σημερινή δικάσιμο της 29.4.2009 επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια των αναιρεσιβλήτων, στην αναιρεσείουσα, πλην όμως η τελευταία δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης. Επομένως, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία της αναιρεσείουσας, σαν να ήταν και αυτή παρούσα.

II) Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στον λόγο αναιρέσεως πρέπει αν εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιό από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα δε ως προς τον εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που ιδρύεται όταν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός αυτός ο λόγος, πρέπει να παρατίθενται οι παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και να προσδιορίζεται σε τί συνίσταται η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της ελλείψεως νόμιμης βάσεως (ΑΠ 57/1990, ΑΠ 32/1996 Ολ.).

Διαφορετικά ο λόγος της αναιρέσεως είναι αόριστος, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Κατά συνέπεια ο μοναδικός λόγος της αναιρέσεως, κατά το μέρος με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο ή από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, ως προς την απόρριψη της διεκδικητικής της κυριότητας ακινήτου αγωγής της αναιρεσείουσας, που έχει ως βάση την έκτακτη χρησικτησία, είναι προεχόντως απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι στο αναιρετήριο εκτίθενται μόνο ένα σύντομο ιστορικό της υποθέσεως, ενώ δεν αναφέρονται καθόλου οι ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο ως αποδειχθέντα για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του, δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του Εφετείου, αλλά ούτε και αναφέρεται ποιά επί πλέον πραγματικά περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται για να θεωρηθούν επαρκείς οι αιτιολογίες της αποφάσεως ή ως προς τί υπάρχει έλλειψη αιτιολογιών.

Εξάλλου απορριπτέος, προεχόντως απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του είναι ο αυτός ως άνω λόγος της αναιρέσεως, κατά το μέρος που με αυτόν προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι από τους αριθ. 8, 10, 11, 12, 13 και 16 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες, καθ' όσον η αναιρεσείουσα περιορίζεται στην αριθμητική αναφορά και μόνο των λόγων αναιρέσεως άνευ οιασδήποτε περαιτέρω εξειδικεύσεως των στοιχείων που τους στηρίζουν και ειδικότερα στην αναίρεση δεν αναφέρονται:

α) ως προς τους από τους αριθ. 8, 10, 11, 12 και 13 λόγους αναιρέσεως του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., ποιοί ισχυρισμοί (πράγματα) προτάθηκαν νομίμως και δεν λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο ή ποιοί ισχυρισμοί λήφθηκαν υπόψη χωρίς να έχουν προταθεί νομίμως, καθώς επίσης και τα στοιχεία εκείνα, από τα οποία θα κρινόταν αν τα "πράγματα" αυτά ήταν ουσιώδη, με αντίστοιχη αναφορά του σφάλματος της προσβαλλομένης αποφάσεως από τη μή λήψη υπόψη των "πραγμάτων", ή ποιούς ισχυρισμούς (πράγματα) δέχθηκε το δικαστήριο ως αληθινούς χωρίς απόδειξη, επί πλέον δε σε σχέση με τους από τους αριθ. 11, 12 και 13 λόγους αναιρέσεως δεν αναφέρονται ποιά είναι τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, τα οποία επικαλέσθηκε η αναιρεσείουσα, όπως επίσης δεν αναφέρονται και οι ουσιώδεις ισχυρισμοί για την απόδειξη των οποίων έγινε επίκληση και προσαγωγή καθενός των αποδεικτικών αυτών μέσων και ποιά ήταν η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ' αυτά από την προσβαλλομένη απόφαση, ή και το σφάλμα αυτής, ως προς την αποδεικτική δύναμη των συγκεκριμένων αποδεικτικών μέσων που εκτιμήθηκαν και τέλος δεν αναφέρεται το σφάλμα του δικαστηρίου ως προς την κατανομή του αντικειμενικού βάρους αποδείξεως, και β) ως προς τον αριθ. 16 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγο ποιό είναι το περιεχόμενο της αποφάσεως, ο ισχυρισμός για τον οποίο έγινε η επίκληση του δεδικασμένου, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο παραβιάσθηκε το επικαλούμενο δεδικασμένο και τούτο ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει ότι προέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας ένσταση δεδικασμένου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8.2.2008 αίτηση της ..., για αναίρεση της 6073/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ