1995/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1995 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1995/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά- Εισηγήτρια και Κυριακούλα Γεροστάθη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης Κ. Ι. του Δ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηρακλή Γαρίδη, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1152/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 6 Απριλίου 2010 αίτησή της περί αναιρέσεως, η οποία καταχωρίσθηκε στο οικείο πινάκιο με τον αύξοντα αριθμό 551/2010.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 5 10 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις και συλλογισμοί με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Ιδιαίτερη αιτιολογία για την ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ' αρχήν αναγκαία , αφού αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεως του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή.

Όταν όμως αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως επί του εγκλήματος της ψευδούς καταμηνύσεως η "εν γνώσει" ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως, πρέπει η ύπαρξη τέτοιου δόλου να αιτιολογείται ειδικώς στην απόφαση με την παράθεση πραγματικών περιστατικών που δικαιολογούν την γνώση αυτή, για να αποκλεισθεί ότι ο δράστης ενήργησε με ενδεχόμενο δόλο, διότι στην περίπτωση αυτή δεν θα θεμελιωνόταν η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό με το οποίο αποτελεί ενιαίο σύνολο. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1 152/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, η αναιρεσείουσα κηρύχθηκε ένοχη ψευδούς καταμηνύσεως και της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία.

Για να καταλήξει στην κρίση του αυτή το δικαστήριο δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Επειδή από την κυρία αποδεικτική διαδικασία γενικά, από τα έγγραφα που διαβάστηκαν στο ακροατήριο, από την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας που εξετάστηκε στο Δικαστήριο τούτο, από την ανάγνωση των εγγράφων και των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, σε συνδυασμό και με την υπόλοιπη συζήτηση της υποθέσεως, γενικά, αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι η κατηγορουμένη τέλεσε την πράξη που της αποδίδεται.

Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι ως πρόεδρος της εταιρίας "Μ. Α.Ε." συνήψε συμφωνία με τον μηνυτή, με τον οποίον η εταιρία είχε και παλαιότερες συνεργασίες, για την εκτέλεση ελαιοχρωματισμών στο Αιγίνιο Πιερίας, στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, η δε συνολική αμοιβή του ορίστηκε στο ποσό των 9.850.640 δραχμών και ήδη 28.908,70 ευρώ.

Η εταιρία δεν κατέβαλε στο μηνυτή την αμοιβή του, αλλά μέρος μόνον αυτής, γεγονός που τον ανάγκασε να τη διεκδικήσει με αγωγή. Με την 12.965/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η εναγομένη υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 24.409 ευρώ, με τους νόμιμους τόκους και τα έξοδα. Η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη με την 893/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κατά την ακροαματική διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο ο μηνυτής προσκόμισε ένα ιδιόχειρο σημείωμα που συνιστούσε την προσφορά του για τα εν λόγω έργα και το οποίο είχε υπογράψει ο υπάλληλος της εταιρίας Π. Α. για λογαριασμό της τελευταίας. Κάτω από την υπογραφή του Α., ο μηνυτής και τότε ενάγων είχε σημειώσει τα υπόλοιπα αμοιβών που είχε να λάβει από 7 συνολικά έργα, χωρίς πρόθεση να νοθεύσει το παραπάνω έγγραφο, αφού τα επίμαχα σημεία δεν καλύπτονταν από την υπογραφή του εκπροσώπου της εναγομένης.

Εξάλλου στη δίκη αυτή προσκομίστηκαν τιμολόγια και εκτιμήθηκαν μαρτυρικές καταθέσεις και οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί (βλ. την αναλυτικότατη αιτιολογία των εν λόγω αποφάσεων), βάσει των οποίων η μεταξύ των διαδίκων διαφορά διαγνώσθηκε τελεσιδίκως υπέρ του μηνυτή. Εξάλλου στο έγγραφο στηρίχθηκαν τα δικαστήρια για να απορρίψουν ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση της κατά τόπο αναρμοδιότητας που προέβαλε η εναγομένη, η οποία αρμοδιότητα προέκυπτε από εκείνο το τμήμα του εγγράφου που τη γνησιότητα του δεν αμφισβήτησε η εναγομένη, ο δε ενάγων το προσκόμισε για να αποδείξει ότι η συμφωνία καταρτίστηκε στα γραφεία της εναγομένης στη ..., όπου επισκέφθηκε τον Α.

που υπέγραψε την προσφορά, αποδεχόμενος την, ενώ τα ποσά που αναφέρονταν δίπλα στις εκτελεσθείσες εργασίες ήταν άλλα από τα αξιούμενα με την αγωγή. Η κατηγορουμένη, ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρίας και συγκεκριμένα με την ιδιότητα της Προέδρου του ΔΣ της "Μ. Α. Α.Ε.", μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης και πριν από τη συζήτηση της έφεσης που άσκησε εναντίον της, υπέβαλε μήνυση σε βάρος του νυν μηνυτή για τα αδικήματα της πλαστογραφίας με χρήση και της απάτης στο δικαστήριο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και ασκήθηκε σε βάρος του ποινική δίωξη, για τα οποία κρίθηκε αθώος με την 18.136/2008 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, με την αιτιολογία ότι ο νυν μηνυτής και τότε κατηγορούμενος σημείωσε ιδιοχείρως και με μολυβί στο εν λόγω έγγραφο τα υπόλοιπα που είχε να λάβει από τις εργασίες του προς υποβοήθηση της μνήμης του.

Η κατηγορουμένη λόγω της θέσεως της, γνώριζε άριστα τις υποθέσεις της εταιρίας της και κυρίως το αν και πόσα όφειλε στον μηνυτή, και ανεξάρτητα από την άποψη που εξέφρασε ο υπάλληλος της Α. σχετικά με τη γνησιότητα του εγγράφου, είχε επίγνωση ότι οι αναγραφόμενες στο έγγραφο εργασίες είχαν γίνει καθότι ο μηνυτής αξιώνοντας την αμοιβή του γι’ αυτές δεν παριστούσε ψευδή γεγονότα στο δικαστήριο ώστε να το εξαπατήσει.

Συνεπώς εν γνώσει τον κατεμήνυσε ψευδώς για πράξεις αξιόποινες που ο μηνυτής δεν διάπραξε με σκοπό να επιτύχει την καταδίωξη του και με πιθανό τελικό στόχο να εκμαιεύσει μια δικαστική κρίση που θα βοηθούσε στην ανατροπή της πολιτικής απόφασης που είχε εκδοθεί σε βάρος της Συνεπώς, πρέπει να κηρυχθεί ένοχη όπως κατηγορείται.

Με αυτά που δέχθηκε το κατ' έφεση δίκασαν δικαστήριο, σε συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, που αλληλοσυμπληρώνονται, διέλαβε στην απόφαση του την από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αναφορικά με τα στοιχεία της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της ψευδούς καταμηνύσεως για την οποία καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα, αφού εκθέτει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, όλα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, αποδείχθηκαν από, την ακροαματική διαδικασία, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους υπήγαγε τα .περιστατικά αυτά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόσθηκαν.

Πλήρων δε αιτιολογείται ο άμεσος δόλος της αναιρεσείουσας με την παράθεση πραγματικών περιστατικών υποδηλούντων τον δόλο αυτό, προσθέτως δε με πλήρη αιτιολογία εξειδικεύονται οι ενέργειες στις οποίες αυτή προέβη, προκειμένου να πραγματώσει την αντικειμενική υπόσταση του εν λόγω εγκλήματος. Ειδικότερα, στο σκεπτικό της απόφασης και το διατακτικό της που επιτρεπτά το συμπληρώνει, το δικαστήριο παραθέτει ποια ήταν τα αληθή σε αντίθεση με τα ψευδή που περιέλαβε η αναιρεσείουσα στην από 21/9/2004 μήνυση της ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καβάλας και αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα τον άμεσο δόλο της, δηλαδή την γνώση αυτής ότι η από 21/9/2004 μήνυση που υπέβαλε κατά του Γ.

Κ. ήταν ψευδής και ότι την υπέβαλε με σκοπό να επιτύχει την ποινική καταδίωξή του με την παραδοχή ότι αυτή γνώριζε πολύ καλά, ως Πρόεδρος του ΔΣ της ΑΕ "Μ. Α.", ότι ο ως άνω Γ. Κ. αξίωνε την αμοιβή του για τις εργασίες που είχε κάνει και δεν παριστούσε ψευδή γεγονότα στο δικαστήριο ώστε να το εξαπατήσει, και επομένως δεν είχε τελέσει τις άδικες πράξεις της πλαστογραφίας με χρήση και της απάτης στο δικαστήριο, όπως κατήγγειλε αυτή με την από 21/9/2010 μήνυση της, Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ του ΚΠΔ, μοναδικός λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Μετά από αυτά, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα ( άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6/4/2010 αίτηση της Κ. Ι. του Δ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1152/2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ