Supreme Court dismisses appeal against labor injury compensation where evidence was insufficient to prove extended work incapacity.

Απόφαση 1991 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1991/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Λ. του Α., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αδάμ Αγγελόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: "ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ", το οποίο εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Μιλτιάδη Σφουντούρη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-9-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2310/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5219/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί o αναιρεσείων με την από 17-1-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 21-11-2012 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου, Αρεοπαγίτη Παναγιώτη Ρουμπή, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας αποδεικτικών μέσων, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης αν ο ισχυρισμός ή τα πραγματικά γεγονότα για την απόδειξη των οποίων έγινε η επίκληση και προσκομιδή των αποδεικτικών μέσων για τα οποία γίνεται λόγος δεν έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 548/1993).

Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αρ. 11 περ. τελευτ. ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ιδρύεται λόγος αναίρεσης κατά της απόφασής του, αρκεί για την ίδρυση του λόγου αυτού και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του τέτοια αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 1494/2009 και 1506/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασής του Εφετείου προκύπτει ότι, όπως σ' αυτή βεβαιώνεται, το ως άνω δικαστήριο, κατέληξε στον προσδιορισμό του ύψους της αποζημίωσης και της χρηματικής ικανοποίησης που επιδίκασε στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα στο συνολικό ποσό των 50.813,12 ευρώ, δεχόμενο κατά ένα μέρος ως κατ' ουσίαν βάσιμη την από 4-9-2007 αγωγή του, μετά από εξαφάνιση της υπ' αριθμ. 2310/2008 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αφού έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε "την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος που περιέχεται στα πρακτικά της εκκαλουμένης, όλα τα έγγραφα τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι και την υπ' αρ. 820/2008 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών ....".

Ειδικότερα έλαβε υπόψη του ανεξαρτήτως και χωρίς ιδιαίτερη έξαρση κάποιος αυτών όλες τις ιατρικές βεβαιώσεις γνωματεύσεις και εκθέσεις υγείας του αναιρεσείοντος που επικαλέστηκε και προσκόμισε στο δικαστήριο, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι τρεις αναφερόμενες στο αναιρετήριο και αφορούσαν την κατάσταση υγείας του (αναιρεσείοντος) ως και το χρόνο της αποθεραπείας του, που συνδέεται με την ικανότητά του για ολική ή μερική απασχόλησή του.

Επομένως, αφού προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τις τρεις αναφερόμενες στην κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ιατρικές βεβαιώσεις, σε συνδυασμό προς όλες τις υπόλοιπες αιτιολογίες ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. τελευτ. ΚΠολΔ λόγος αυτής είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. 2.

Περαιτέρω ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας αυτής ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της (Ολ.

ΑΠ 1/1999).

Ελλείψεις ή αντιφάσεις ως προς τη μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, τον καθορισμό δηλαδή και την έννοια του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, είναι αδιάφορες, αφού, κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ, αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως κρίνεται εσφαλμένο, αλλά το διατακτικό της ορθό, απορρίπτεται η αναίρεση. Το ουσιώδες στοιχείο του λόγου αυτού αναίρεσης αποτελεί η έλλειψη νόμιμης βάσης σε "ζήτημα", δηλαδή σε πραγματικό αυτοτελή ισχυρισμό που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση ασκηθέντος ουσιαστικού δικαιώματος, το οποίο "ζήτημα" ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και όχι όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος, που έχει συναχθεί με βάση αυτές, εφόσον τούτο παρατίθεται σαφώς (Ολ. ΑΠ 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, δέχθηκε ως προς το ύψος της αποζημίωσης του αναιρεσείοντα λόγω της ανικανότητας του προς εργασία, εξαιτίας του τραυματισμού του κατά το επίδικο αυτοκινητικό ατύχημα τα εξής: "....

Ο ενάγων είναι τεχνίτης κατασκευής κεραμοσκεπών και κατά το χρόνο του ατυχήματος εργαζόταν σε οικοδομικές εργασίες στο Λεκανοπέδιο Αττικής. Σύμφωνα με τις προσκομιζόμενες από τον ίδιο με επίκληση από 14-6-2007 δύο βεβαιώσεις του ΙΚΑ, όπου αυτός ήταν ασφαλισμένος, το ΙΚΑ λόγω του τραυματισμού του χορήγησε σ' αυτόν επιδότηση για 123 ημέρες το έτος 2006, ποσού 3.552,48 Ευρώ και για 90 ημέρες το έτος 2007 ποσού 2.709,92 Ευρώ.

Συνολικά επιδοτήθηκε για 7 μήνες και 3 ημέρες. Ενόψει της μη προσκομίσεως οποιοδήποτε άλλου ιατρικού πιστοποιητικού σχετικά με το χρόνο ανικανότητας του να εργαστεί κρίνεται ότι αυτός ήταν ανίκανος να εργαστεί επί 7 μήνες και 3 ημέρες, όσος δηλαδή είναι και ο χρόνος επιδότησης του από τον ασφαλιστικό του φορέα και όχι επί 18 μήνες από του τραυματισμό του, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται με την αγωγή.

Κατά το χρονικό αυτό διάστημα ο ενάγων αν δεν συνέβαινε το ατύχημα με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα εξακολουθούσε να εργάζεται σε οικοδομικές εργασίες επί 20 ημέρες κατά μέσον όρον το μήνα με ημερομίσθιο 80 Ευρώ την ημέρα και θα πραγματοποιούσε εισόδημα 1.600 (20 ημ. Χ 80 €) Ευρώ το μήνα και συνολικά 11.400 Ευρώ, ποσό στο οποίο καθορίζεται και η ζημία του από το ένδικο ατύχημα.

Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων ασκούσε το ανωτέρω επάγγελμα με σχέση εξαρτημένης εργασίας, δεν προβάλλει άλλωστε τέτοιον ισχυρισμό ούτε με την αγωγή, αλλά εργαζόταν ατομικά και, επομένως, δεν δύναται να γίνει λόγος για απώλεια επιδομάτων αδείας και δώρων εορτών και το σχετικό αίτημα είναι απορριπτέο ως κατ' ουσίαν αβάσιμο.

Κατόπιν των ανωτέρω, η ζημιά του ενάγοντος από την απώλεια αποδοχών μετά αφαίρεση των όσων έλαβε ως επιδότηση από τα ΙΚΑ καθορίζεται σε 5.136,6 (11.400-6.2626.40) ευρώ". Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, με βάση τις αιτιολογίες του αυτές, δεν στέρησε την προσβαλλόμενη ως προς το ως άνω κεφάλαιο της αποζημίωσης υπέρ του ενάγοντος, απόφαση από νόμιμη βάση, διότι από το αιτιολογικό της απόφασης προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το διατακτικό της και τα οποία είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του ενδίκου δικαιώματος του αναιρεσείοντος μόνο για το χρονικό διάστημα που δέχθηκε ότι αυτός ήταν ανίκανος για εργασία (7 μήνες και 3 ημέρες), απορρίπτοντας με σαφή και επαρκή αιτιολογία ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένδικη αξίωση για το επιπλέον και έως τη συμπλήρωση 18 μηνών από τον τραυματισμό του χρονικό διάστημα.

Συνεπώς ο δεύτερος (και τελευταίος) λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), που κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-1-2012 αίτηση του Χ. Λ. για αναίρεση της 5219/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 16 Οκτωβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Νοεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ