1985/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1985 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1985/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου,

Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο-Εισηγητή, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου - Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Τσάγγα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα-κατηγορουμένου Ι. Κ. του Π., κάτοικο ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 6363/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Σεπτεμβρίου 2010 αίτησή του περί αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αύξοντα αριθμό 1490/2009.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠΔ. όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση του ένδικου μέσου της έφεσης, αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης είναι δέκα ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης, η οποία πρέπει να γίνεται όπως ορίζουν τα άρθρα 1 55 επόμ.

του ίδιου Κώδικα. Αν η έφεση ασκηθεί εκπρόθεσμα, κατά τη διάταση του άρθρου 476 παρ. 1 του αυτού Κώδικα, απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόφαση αυτή (Ολ.ΑΠ 3/1995). Η απορριπτική αυτή απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, για να έχει την απαιτούμενη, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, αρκεί να διαλαμβάνει το χρόνο της νόμιμης επίδοσης της πρωτοβάθμιας απόφασης, εκείνον της άσκησης της έφεσης και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση χωρίς να απαιτείται ο ειδικότερος προσδιορισμός ο τούτου ή η μνεία των, κατά το άρθρο 161 παρ. 1 ΚΠΔ, στοιχείων της εγκυρότητας της επίδοσης (Ολ.ΑΠ 8/1995, 4/1995, 6,7/1995).

Εξάλλου, από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία, κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα, συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή η άσκηση του ένδικου μέσου και μετά την πάροδο της προθεσμίας άσκησης αυτού, αν συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος. Έτσι, όταν εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της έφεσης προβάλλει ότι η εκπρόθεσμη άσκηση αυτής οφείλεται σε ανώτερη βία ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα, τότε η προαναφερθείσα αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική των άνω λόγων κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου (Ολ.ΑΠ 4/1995).

Ανώτερη βία. η οποία πρέπει να προβάλλεται με την έφεση (ΑΠ 787/2007, 220/2007) είναι κάθε απρόβλεπτο γεγονός είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποτραπεί ακόμα και με μέτρα άκρας σύνεσης και επιμέλειας, ενώ ανυπέρβλητο κώλυμα είναι το γεγονός εκείνο, το οποίο δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του ασκούντος το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο.

Η αναφορά και μόνο ότι ο εκκαλών δεν έλαβε γνώση της επιδόσεως της εκκαλουμένης δεν συνιστά ανώτερη βία και το δικαστήριο δεν ήταν ανάγκη να διαλάβει αιτιολογία περί τούτου (ΑΠ 220/2007). Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 6363/2009 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως παραδεκτή λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της η έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 24878/2007 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτός είχε καταδικαστεί ερήμην για μη έγκαιρη καταβολή εισφορών του ΤΕΒΕ.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, για την απόρριψη της έφεσης ως εκπρόθεσμης διέλαβε ότι: "Στην προκείμενη περίπτωση από το 6-6-2008 αποδεικτικό επίδοσης στον κατηγορούμενο (γνωστής διαμονής) του Ε.Φ. ... του Α.Τ. ..., που αναγνώσθηκε στο ακροατήριο, προκύπτει ότι, η εκκαλουμένη απόφαση, επιδόθηκε σ'αυτόν (κατηγορούμενο-εκκαλούντα) κατά την ως άνω ημερομηνία (6-6-2008) ως γνωστής διαμονής στη ..., όπου κατοικεί και το παρέλαβε η σύνοικος σύζυγός του Ά.

Κ., αυτός δε άσκησε τη με αριθμό 2798 έφεσή του στις 3-9-2008. όπως όμως προκύπτει από το ως άνω εφετήριο ο εκκαλών-κατηγορούμενος δεν διαλαμβάνει στην έφεσή του τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπέρβλητου κωλύματος εξαιτίας των οποίων δεν άσκησε εμπρόθεσμα το ένδικο μέσο, δεδομένου ότι το αποδεικτικό επίδοσης το παρέλαβε η σύζυγός του, ούτε επικαλείται τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία αποδεικνύονται τα περιστατικά αυτά, όπως όφειλε, σύμφωνα με την έννοια του άρθρου 474 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., αλλά απλώς αναφέρει λόγους, που αφορούν την ουσία της υπόθεσης (παραγραφή της πράξης).

Συνεπώς, εφόσον η έφεσή του κατά της ως άνω απόφασης ασκήθηκε εκπρόθεσμα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης και να καταδικασθεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα της δίκης (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ, ύψους διακοσίων είκοσι (220,00) ευρώ". Η άνω αιτιολογία του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου είναι ειδική και εμπεριστατωμένη καθόσον διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης της πρωτοβάθμιας απόφασης (06-06-2008), εκείνον της άσκησης της έφεσης (03-09-2008) και το από 06-06-2008 αποδεικτικό επίδοσης του Ε.Φ. ...

του Α.Τ. ..., το οποίο αναγνώσθηκε και από το οποίο προκύπτει ότι επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα ως γνωστής διαμονής η εκκαλούμενη ερήμην απόφαση. Περαιτέρω, η αναφορά στην έφεσή του ότι γνώση της εκκαλουμένης έλαβε μόλις στις 2-9-2008 δεν συνιστά κατά τα ανωτέρω ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως ούτε περί τούτου ήταν αναγκαίο το άνω Δικαστήριο να διαλάβει αιτιολογία.

Εξάλλου, με την κρινόμενη αναίρεση του ισχυρίζεται ότι, πριν την κατ' ουσίαν συζήτηση της έφεσης εξέθεσε τα περιστατικά που επεξηγούσαν γιατί αγνοούσε την επίδοση της εκδοθείσας απόφασης, συνιστάμενα στο ότι ήταν σε διάσταση με τη σύζυγο του και δεν διέμενε στη συζυγική του κατοικία ήδη από το Μάϊο του 2008, πρότεινε δε μάρτυρα προς απόδειξη των εν γένει ισχυρισμών του, αλλά το κατ' έφεση δίκασαν δικαστήριο αφενός μεν, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του τους σχετικούς ισχυρισμούς και αφετέρου δεν εξέτασε τους προταθέντες μάρτυρες Ν.

Τ. του Θ. και Π. Κ. του Ι. που ήταν παρόντες παρά το ρητό αίτημά του. Οι πιο πάνω, όμως, ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος περί διαστάσεως με τη σύζυγό του από το Μάϊο του 2008 και μη διαμονής του έκτοτε στη συζυγική οικία, ανεξαρτήτως του ότι δεν συνιστούν ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, και δεν αιτιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσής του, δεν προεβλήθησαν με την έφεσή του και συνεπώς το δικάσαν κατ' έφεση Τριμελές Πλημμελειοδικείο δεν είχε υποχρέωση να τους ερευνήσει και ούτε να εξετάσει περί αυτών τους προταθέντες από τον αναιρεσείοντα μάρτυρες.

Επομένως, οι εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α', Δ', Ε' και Η' ΚΠΔ λόγοι της αίτησης αναίρεσης για απόλυτη ακυρότητα στη διαδικασία στο ακροατήριο, έλλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδικής αιτιολογίας εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και υπέρβαση εξουσίας, είναι αβάσιμοι και η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. 39/10-9-2009 αίτηση του Ι. Κ. του Π., κατοίκου ..., για αναίρεση της 6363/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ