1985/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1985 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1985/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Χατζηπροκοπίου. Της αναιρεσιβλήτου: Ψ, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αυγούστα Μαλικούτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-3-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3639/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 578/2005 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-11-2005 αίτησή της και με τους από 10-4-2007 προσθέτους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μαζαράκης ανέγνωσε την από 7-5-2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Μιχαήλ Θεοχαρίδη με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου της απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα κατά την έννοια της διατάξεως αυτής θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση δικαιώματος, δικονομικού ή ουσιαστικού, που ασκήθηκε με αγωγή ή ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση (Ολ. ΑΠ 11/1996). Δεν είναι πράγματα με την ανωτέρω έννοια οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ενστάσεως, ούτε τα επιχειρήματα ή τα συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου που συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, ενώ είναι πράγματα και οι λόγοι έφεσης που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (Ολ. ΑΠ 25/2002). Δεν στοιχειοθετείται όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό, επομένως και το λόγο έφεσης, και τον απέρριψε για οποιδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 25/2002). Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο του κυρίου δικογράφου της αίτησης αναίρεσης και το δεύτερο λόγο, κατά το πρώτο μέρος του, του δικογράφου προσθέτων λόγων, επικαλούμενη τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τους ουσιαστικούς ισχυρισμούς της ότι ο δικαιοπάροχος της εναγόμενης αναιρεσίβλητης και πατέρας της Ζ ουδέν δικαίωμα κυριότητας είχε επί του επιδίκου ακινήτου, αφού α') η από 18 - 9 - 1981 αγωγή που είχε ασκήσει εναντίον της, ισχυριζόμενος ότι τον απέβαλε από τμήμα του ακινήτου του, εμβαδού 400 τ.μ., έχει παραγραφεί εν επιδικία, διότι μετά την έκδοση της 744/1982 προδικαστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία διατάχθηκαν αποδείξεις επί της αγωγής εκείνης, καμιά διαδικαστική πράξη δεν επακολούθησε, και β') ότι ο ανωτέρω δικαιοπάροχος της αναιρεσίβλητης στις 31 - 8 - 1981 προέβη σε πώληση προς τον .... ενός ακινήτου του εμβαδού 330 τ.μ. και επομένως μετά την πώληση αυτή κανένα ακίνητο δεν του απέμεινε στην περιοχή. Σχετικά η προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Το επίδικο ακίνητο είναι ένα αγροτεμάχιο εμβαδού 400 περίπου τετρ. μέτρων, που βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας της Κοινότητας ..... και συνορεύει ανατολικά με κοινοτική οδό που οδηγεί στην περιοχή ...., δυτικά με ιδιοκτησία Ξ, νότια με ιδιοκτησία .... και βόρεια, εν μέρει με αγροτεμάχιο της εναγομένης- αναιρεσίβλητης και εν μέρει με ιδιοκτησία ..., αποτελεί δε τμήμα μείζονος αγροτεμαχίου εμβαδού 730 τ.μ., το οποίο (μείζον αγροτεμάχιο) εμφαίνεται υπό τα στοιχεία ΑΒΓΔΕΖΑ στο από του μηνός Οκτωβρίου του 1980 τοπογραφικό διάγραμμα τού πολιτικού μηχανικού .... Το μείζον αυτό αγροτεμάχιο των 730 τετρ. μέτρων περιήλθε στην εναγομένη από κληρονομία του πατέρα της Ζ, δυνάμει της 21617/1978 δημόσιας διαθήκης του τελευταίου, που συντάχθηκε ενώπιον του συμβολαιογράφου Νικαίας Γεωργίου Καλουδά, την οποία (κληρονομία) η εναγομένη αποδέχθηκε με την 862/1993 πράξη αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Πειραιώς Ελ Κούκα -Μελά, που έχει μεταγραφεί νόμιμα. Ο ανωτέρω διαθέτης πατέρας της εναγομένης είχε αποκτήσει το εν λόγω ακίνητο, ως τμήμα μείζονος ακινήτου συνολικού εμβαδού 1140 τ. μέτρων, δυνάμει του ... διανεμητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Πειραιώς Ιωάννη Πρωτονοτάριου, από δε το μείζον αυτό ακίνητο, πώλησε και μεταβίβασε την κυριότητα τμήματος εμβαδού 330 τ. μέτρων στον ...., δυνάμει του .... αγοραπωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αίγινας Γεωργίας Ψάλτη - Γραμματοπούλου. Μετά την τελευταία αυτή πώληση αλλά και τη διάνοιξη οδού κατά μήκος της βόρειας πλευράς του όλου αγροτεμαχίου, απέμεινε τμήμα αυτού εμβαδού 730 τ. μέτρων. Μετά το θάνατο δε, το έτος 1984, του πατέρα τής εναγομένης Ζ, η τελευταία άρχισε να νέμεται, δυνάμει της ανωτέρω δημόσιας διαθήκης, με τα προσόντα της τακτικής και της έκτακτης χρησικτησίας, συνεχίζοντας τη νομή του δικαιοπαρόχου της, το ανωτέρω αγροτεμάχιο των 730 τ. μέτρων. Ειδικότερα, η εναγομένη επισκεπτόταν συχνά το επίδικο, το επέβλεπε, έστελνε εργάτες να το καθαρίζουν, φρόντιζε να διατηρείται σε καλή κατάσταση η περίφραξή του και, γενικά, είχε την εποπτεία του και τη δυνατότητα άσκησης φυσικής εξουσίασης σ' αυτό ανά πάσα στιγμή. Τον Αύγουστο του 2000, η εναγομένη ανέθεσε στον εργάτη .... να αντικαταστήσει την παλαιά περίφραξη, του επιδίκου, η οποία σε μερικά σημεία είχε καταστραφεί, με νέα περίφραξη, όμως ο εν λόγω εργάτης εμποδίστηκε από την ενάγουσα- εκκαλούσα και από το γιό της .... που ισχυρίστηκαν ότι το επίδικο ανήκει κατά κυριότητα στην ενάγουσα, η οποία το απέκτησε από την Ξ, δυνάμει του .... αγοραπωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αίγινας Μαρίας Βαγενά-Νικηφοράκη. Στο εν λόγω, όμως συμβόλαιο αναφέρεται ότι το πωληθέν από τον Ξ στην ήδη αναιρεσείουσα ακίνητο συνορεύει "ανατολικώς, επί προσώπου 21 μέτρων, με παλαιάν οδόν πρώην και ήδη ιδιοκτησία ... και πέραν αυτής, με κοινοτικό δρόμο ....". Ενώ δε, από την περικοπή αυτή του συμβολαίου, προκύπτει σαφώς ότι, μεταξύ του ακινήτου της ενάγουσας και της κοινοτικής οδού ...., παρεμβάλλεται η ιδιοκτησία ..., δηλαδή η ιδιοκτησία της εναγομένης, μετά δύο έτη από τη σύνταξή του συντάχθηκε το ... συμβόλαιο της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου, με το οποίο διορθώθηκε το προαναφερθέν .... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο ως προς το ανατολικό όριο της ιδιοκτησίας της ενάγουσας και τέθηκε ως ανατολικό όριο η οδός ...., σύμφωνα με το προσαρτηθέν στο αρχικό συμβόλαιο από 7-6-1980 τοπογραφικό διάγραμμα του πολ. Μηχανικού ...., απαλειφθείσας της ιδιοκτησίας της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ως ανατολικού ορίου της ιδιοκτησίας της ενάγουσας, με σκοπό να εμφανιστεί το ήδη επίδικο τμήμα αυτής ως τμήμα του πωληθέντος στην ενάγουσα από τον Ξ αγροτεμαχίου. Όμως, είκοσι ημέρες περίπου πριν συνταχθεί η ανωτέρω διορθωτική πράξη, η ενάγουσα-αναιρεσείουσα σε προτάσεις της με ημερομηνία 12-2-1982, που κατέθεσε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, σε διαφορά που είχε με τον δικαιοπάροχο και πατέρα της ήδη αναιρεσίβλητης Ζ, αναφέρει ως ανατολικό όριο της ιδιοκτησίας της την ιδιοκτησία .... Το επίδικο ακίνητο ουδέποτε έπαψε να νέμεται η εναγομένη, αφ' ότου, κατά τα προεκτεθέντα, το απέκτησε, μετά τον επισυμβάντα, όπως ήδη ελέχθη, το έτος 1984, θάνατο του δικαιοπαρόχου πατέρα της, του οποίου τη νομή συνέχισε, με τις πράξεις που προαναφέρθηκαν, όπως σαφώς προκύπτει από την κατάθεση της μάρτυρος αδελφής της. Τη νομή τόσο της εναγομένης όσο και του δικαιοπαρόχου της και πατέρα της Ζ επί του επιδίκου ακινήτου αμφισβήτησαν στο παρελθόν και η ενάγουσα και ο δικαιοπάροχός της Ξ, με αποτέλεσμα, μετά από αιτήσεις για λήψη ασφαλιστικών μέτρων, αρχικά του δικαιοπαρόχου της εναγομένης κατά του εν λόγω Ξ και ακολούθως της εναγομένης κατά του γιού της ενάγουσας ...., στην οποία παρενέβη η ενάγουσα, να αναγνωρισθούν οι αιτούντες προσωρινά νομείς του επιδίκου, με τελεσίδικες αποφάσεις (βλ. προσκομιζόμενες υπ' αριθμούς 4063/2001 και 2224/1981 αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς). Συνεχίζει δε το Εφετείο ότι με βάση τα προεκτεθέντα, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα κατέστη κυρία του επιδίκου με πρωτότυπο τρόπο (τακτική και έκτακτη χρησικτησία), αφού ουδέποτε νεμήθηκε αυτό, στο διάστημα των ετών 1980 έως 2000 και ότι αντίθετα αποδείχτηκε ότι κυρία του επιδίκου έχει καταστεί η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη αφενός μεν παραγώγως, αφετέρου δε πρωτοτύπως με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, κατά προσμέτρηση και του χρόνου της χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου πατέρα της. Έτσι, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο εξέτασε τους ανωτέρω ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας και τους έκρινε ως ουσιαστικά αβάσιμους και επομένως, κατά τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. Οι ειδικότερες δε αιτιάσεις, που περιέχοναι στον ίδιο αυτό λόγο, με τις οποίες πλήσσεται η αξιολόγηση από το δικαστήριο της ουσίας αποδεικτικών μέσων και προβάλλονται επιχειρήματα, τα οποίο κατατείνουν στην άρνηση της ιστορικής βάσης της ένστασης της αναιρεσίβλητης περί ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου ακινήτου, αυτοτελώς λαμβανόμενες ως λόγος αναίρεσης από την ίδια διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτες, διότι κατά τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την πιο πάνω έννοια.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για να είναι παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ για την παρά το νόμο μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας εξώδικης ομολογίας, πρέπει να έχει προταθεί αυτή από τον αντίδικο εκείνου, που φέρεται ότι προέβη στην εξώδικη ομολογία, ενώπιον του πιο πάνω δικαστηρίου κατά την συζήτηση, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και να γίνεται επίκληση της προτάσεως αυτής στο αναιρετήριο. Εξάλλου, ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται, όταν με αυτόν προβάλλεται μη λήψη υπόψη εξώδικης ομολογίας και από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη το έγγραφο, από το οποίο συνάγεται κατά το λόγο αναιρέσεως εξώδικη ομολογία (ΑΠ 545/1994). Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα με το δεύτερο λόγο του κυρίου δικογράφου της αναίρεσης προβάλλει αιτίαση κατ' ορθή υπαγωγή, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ (και όχι από τον αριθμό 12, που αναφέρεται στο αναιρετήριο), επικαλούμενη ότι το εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τη δεσμευτική για την αναιρεσίβλητη εξώδικη ομολογία του καθολικού δικαιοπαρόχου πατέρα της Ζ, για το ότι από το Μάρτιο του έτους 1980 δεν ασκούσε τη νομή επί του επιδίκου, γιατί την ασκούσε η ίδια (αναιρεσείουσα), η οποία ομολογία περιέχεται στην από 18 - 9 - 1981 αγωγή περί αποβολής από τη νομή που είχε ασκήσει εναντίον της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς ο ως άνω δικαιοπάροχος της αναιρεσίβλητης. Αναξάρτητα από το ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρεται σ' αυτόν ότι η αναιρεσείουσα είχε επικαλεστεί στο Εφετείο την παραπάνω ομολογία, πάντως και υπό την υποστηριζόμενη από την αναιρεσείουσα εκδοχή ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την ως άνω εξώδικη ομολογία, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι από την περιεχόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή διαβεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το εν λόγω Δικαστήριο έλαβε υπόψη και την ως άνω αγωγή του δικαιοπαρόχου της αναιρεσίβλητης, από την οποία συνάγεται, κατά το λόγο αναιρέσεως, εξώδικη ομολογία, αφού μάλιστα ρητά αναφέρθηκε στην αγωγή αυτή. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους. Από τη διάταξη του άρθρου 340 ΚΠολΔ, με την οποία καθιερώνεται η αρχή της ελεύθερης εκτίμησης των αποδείξεων από το δικαστή, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 409 παρ. 2 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι η αξιοπιστία των μαρτύρων και η εκτίμηση των όσων καταθέτουν ανήκει στην κυριαρχική και ανεξέλεγκτη εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο εκτιμώντας τις αποδείξεις, μπορεί να αποδώσει στις καταθέσεις των μαρτύρων του αναιρεσιβλήτου μεγαλύτερη βαρύτητα και αξιοπιστία από τις καταθέσεις των μαρτύρων του αναιρεσείοντος. Η επιταγή του εδαφίου β' του άρθρου 340 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία στην απόφαση πρέπει να αναφέρονται οι λόγοι που οδήγησαν το δικαστή να σχηματίσει την πεποίθησή του, δεν σημαίνει ότι αυτός υποχρεούται να επιλαμβάνεται ιδιαιτέρως και να αναλύει διεξοδικά τα αποδεικτικά μέσα που έχουν προσαχθεί από τους διαδίκους ή τα επιχειρήματα που έχουν προβάλει αυτοί (ΑΠ 615/2003). Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον τρίτο λόγο του κυρίου δικογράφου της αίτησης αναίρεσης, όπως αυτός συμπληρώθηκε με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης και επικουρικώς και με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο κατά το δεύτερο μέρος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ πλημμέλεια ότι το Εφετείο που την εξέδωσε δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε και προσκόμισε προς απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού της, ότι κατέστη κυρία του επιδίκου ακινήτου κατά τρόπο παράγωγο και πρωτότυπο, και ειδικότερα: 1) την από 20-5-1981 βεβαίωση του αγρονόμου Αίγινας ...., 2) την από 18-9-1981 αγωγή περί αποβολής από τη νομή του δικαιοπαρόχου της αναιρεσίβλητης Ζ κατά της αναιρεσείουσας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, 3) την 744/1982 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς που εκδόθηκε επί της άνω αγωγής περί αποβολής από τη νομή, 4) το 1020/Τ/4089 απόσπασμα από το βιβλίο συμβάντων του Α.Σ. Μεσαγρού Αίγινας, 5) την 18920/2000 ένορκη βεβαίωση ενώπιον συμβολαιογράφου του μάρτυρα ...., που λήφθηκε στα πλαίσια δίκης μεταξύ των διαδίκων περί ασφαλιστικών μέτρων νομής στο Ειρηνοδικείο Αίγινας, 6) την18922/2000 ένορκη βεβαίωση ενώπιον συμβολαιογράφου του μάρτυρα ...., που λήφθηκε στα πλαίσια της ίδιας ως άνω δίκης ασφαλιστικών μέτρων νομής, 7) επικυρωμένο φωτοαντίγραφο του .... μετρητή ύδρευσης του Δήμου Αίγινας, 8) την 11020/14-2-2000 βεβαίωση του Δήμου Αίγινας, 9) το λογαριασμό ύδρευσης περιόδου 1/10 έως 31-12-1997 και το 9853098 τριπλότυπο πληρωμής τέλους ύδρευσης της Δ.Ο.Υ. Αίγινας, 10) το 4397581/2000 διπλότυπο είσπραξης της Δ.Ο.Υ. Αίγινας, 11) αντίγραφο του εντύπου Ε9 προς τη ΔΟΥ Μυτιλήνης, 12) την από 28-8-2000 απόδειξη καταβολής αμοιβής στον .... για την αποκατάσταση της περίφραξης του επιδίκου, 13) το ... πωλητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Γεωργίας Ψάλτη - Γραμματοπούλου και 14) την 20/1982 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αίγινας, που εκδόθηκε επί της από 15-5-1981 αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων νομής του δικαιοπαρόχου της αναιρεσίβλητης. Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το εκδόσαν αυτή Εφετείο βεβαιώνει, ότι στο πιο πάνω αποδεικτικό του πόρισμα, ότι δεν αποδείχτηκε ότι η ενάγουσα αναιρεσείουσα κατέστη κυρία του επιδίκου με πρωτότυπο τρόπο και ότι αντίθετα αποδείχτηκε ότι κυρία του επιδίκου αγροτεμαχίου έχει καταστεί η εναγόμενη αναιρεσίβλητη, αφ' ενός μεν παραγώγως, αφ' ετέρου δε πρωτοτύπως με τακτική και έκτακτη χρησικτησία κατά προσμέτρηση και του χρόνου της χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου πατέρα της, κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη του, μεταξύ άλλων, "τις καταθέσεις των ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου εξετασθέντων ενόρκων μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως, οι οποίες διαλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, σε συνδυασμό με το σύνολο των εγγράφων, που νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι". Από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου, αλλά και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το εν λόγω δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα, είτε για άμεση είτε για έμμεση απόδειξη, ενώ πέρα από την ως άνω γενική μνεία, γίνεται και ειδική αναφορά τόσο στο ανωτέρω 5197/31-8-1981 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο και στη γενόμενη με αυτό μεταβίβαση ακινήτου, όσο και στις δίκες περί νομής και περί λήψεως ασφαλιστικών μέτρων που έγιναν κατά τα έτη 1981-1982 ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και Ειρηνοδικείου Αίγινας, αντίστοιχα, μεταξύ του δικαιοπαρόχου πατέρα της αναιρεσίβλητης και της αναιρεσείουσας, χωρίς να υποχρεούται να μνημονεύσει ποια αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν για άμεση και ποια για έμμεση απόδειξη (όπως για τις προαναφερθείσες ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν στα πλαίσια άλλης δίκης περί ασφαλιστικών μέτρων νομής), ούτε υποχρεούται να αναλύει διεξοδικά τα επιχειρήματα που έχει προβάλλει η αναιρεσείουσα. Επομένως, οι εξεταζόμενοι λόγοι αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, είναι αβάσιμοι. Κατ' ακολουθία, πρέπει να απορριφθούν η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι της και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7 - 11 - 2005 αίτηση και τους από 10 - 4 - 2007 προσθέτους λόγους της τής Χ, για αναίρεση της 578/2005 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ