197/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 197 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 197/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Κωνσταντίνο Κούκλη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας – κατηγορουμένης: ....., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Πολυζόπουλο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 592/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά. Το Τριμελές Εφετείο Πειραιά με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Ιουλίου 2005 αίτησή της αναιρέσεως, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1354/2005.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε

Την πληρεξούσια δικηγόρο της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως είναι και η έλλειψη ακροάσεως, κατά το άρθρο 170 παρ. 2 η οποία επιφέρει ακυρότητα της διαδικασίας. Η ακυρότητα αυτή επέρχεται κατά τη διάταξη του άρθρου 170 παρ. 2 στοιχ. α' του ΚΠΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 34 παρ. 2 του Ν. 2173/1993, στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του ζήτησαν ν' ασκήσουν το δικαίωμα που ρητά τους παρέχεται από το νόμο και το δικαστήριο τους αρνήθηκε ή παρέλειψε να αποφανθεί για τη σχετική αίτηση. Τέτοιο δικαίωμα είναι και αυτό του κατηγορουμένου, ο οποίος, σύμφωνα με τα άρθρα 333 παρ. 2 και 349 ΚΠΔ υποβάλλει αίτημα αναβολής της δίκης για σημαντικά αίτια.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης στα οποία έχει ενσωματωθεί η προσβαλλομένη απόφαση, η αναιρεσείουσα – κατηγορουμένη δεν υπέβαλε καν αίτημα αναβολής της δίκης, κατ' άρθρο 349 ΚΠΔ και ως εκ τούτου το δικαστήριο δεν υπείχε υποχρέωση να απαντήσει σε μη υποβληθέν αίτημα και εντεύθεν δεν συνέτρεξε περίπτωση ελλείψεως ακροάσεως.

Συνεπώς, ο αντίθετος από το άρθρο 510 παρ. 1Β ΚΠΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ακροάσεως (σχετική ακυρότητα) που συνέβη στο ακροατήριο γιατί το εκδόσαν την προσβαλλομένη απόφαση δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί επί του αιτήματος της αναιρεσείουσας για αναβολή της δίκης, κατ' άρθρο 349 ΚΠΔ, είναι αβάσιμο και απορριπτέο.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 469 ΚΠΔ, αν στο έγκλημα συμμετείχαν περισσότεροι, με την έννοια των άρθρων 45 έως 47 ΠΚ, το ένδικο μέσο που ασκεί κάποιος από τους συμμετόχους, εφόσον οι προτεινόμενοι λόγοι δεν αναφέρονται αποκλειστικά στο πρόσωπό του, ωφελεί και τους λοιπούς συμμετόχους, εφόσον αυτοί δεν εδικαιούντο στην άσκηση του ενδίκου μέσου, ή ,εδικαιούντο μεν, αλλά δεν το άσκησαν. Επίσης εκτείνεται το ένδικο μέσο και σε εκείνους που το άσκησαν, πλην όμως δεν εμφανίστηκαν κατά τη συζήτησή του και έτσι απορρίφθηκε τούτο, ως ανυποστήρικτο. Εκ τούτων ακολουθεί, ότι ο συμμέτοχος στον οποίο δεν επεκτάθηκε το ευνοϊκότερο για τον ασκήσαντα το ένδικο μέσο αποτέλεσμα, έχει δικαίωμα αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου για υπέρβαση εξουσία κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ΄ ΚΠΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα και ο ..... εισήχθησαν στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς για από κοινού πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ' εξακολούθηση, επί πλέον δε η αναιρεσείουσα και για απάτη στο δικαστήριο (άρθρ. 216 παρ. 1, 386 παρ. 1α, 94, 98 ΠΚ) και καταδικάστηκαν, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της αποφάσεως αυτής η μεν αναιρεσείουσα σε συνολική ποινή φυλακίσεως 22 μηνών ο δε συγκατηγορούμενός της σε ποινή φυλακίσεως 18 μηνών, μετατραπείσες προς 4,40 ευρώ ημερησίως. Επί των εφέσεων που άσκησαν οι κατηγορούμενοι, το Τριμελές Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, την έφεση της αναιρεσείουσας, λόγω απουσίας της στην κατ' έφεση δίκη, απέρριψε ως ανυποστήρικτη, ενώ κρίνοντας επί της εφέσεως του συγκατηγορουμένου της (......), έκανε αυτή τυπικά και ουσιαστικά δεκτή και εκήρυξε αυτόν αθώο της αξιόποινης πράξεως της πλαστογραφίας από κοινού γιατί εδέχθη, ότι αυτός δεν ετέλεσε την αξιόποινη πράξη της πλαστογραφίας που του αποδίδεται, επειδή το, ως πλαστό φερόμενο ιδιωτικό συμφωνητικό ήταν γνήσιο, δηλαδή εκηρύχθη αθώος για λόγο αντικειμενικό. Ο ανωτέρω, όμως, λόγος αθωώσεως του συγκατηγορουμένου της αναιρεσείουσας μη αναφερόμενος αποκλειστικά στο πρόσωπό του, ωφελεί και εκείνη (αναιρεσείουσας). Άρα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έπρεπε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 469 ΚΠΔ να επεκτείνει την αθώωση και ως προς την αντίστοιχη πράξη της αναιρεσείουσας, αφού δεν εδέχθη, όπως εσημειώθη την τέλεση της πράξεως από τον συναυτουργό της, παραλείποντας δε τούτο υπερέβη αρνητικώς την εξουσία του και είναι βάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. ΙΘ ΚΠΔ δεύτερος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Πρέπει, λοιπόν, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση για την παράλειψή της αυτή και, κατ' εφαρμογή του άρθρου 519 ΚΠΔ να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο για να ασκήσει την ανωτέρω εξουσία του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την 592/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελήματος Πειραιώς και μόνο για την παράλειψή της να περιλάβει διάταξη περί επεκτάσεως της αθωώσεως και ως προς τον αναιρεσείοντα.

Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, για να ασκήσει την προαναφερθείσα εξουσία του.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 31 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ