1978/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1978 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1978/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος δεν παραστάθηκε. Στο σημείο αυτό εμφανίστηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Κωνσταντίνος Καλαβρός και δήλωσε ότι ο αναιρεσείων απεβίωσε την 7-12-2007 και κληρονομήθηκε από τους 1. Χ1, 2. Χ2 και 3. Χ3, οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν τον ίδιο.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Περράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-6-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 355/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 592/2006 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 1-3-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 2-10-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά παραδοχή του πρώτου λόγου και να απορριφθεί ο δεύτερος. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ.α, 287 παρ.1, 290 ΚΠολΔ, οι οποίες εφαρμόζονται και στη δίκη για την αναίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 573 παρ.1 ιδίου κώδικα, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 1846 ΑΚ, προκύπτει, ότι αν εωσότου τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση, πεθάνει ο αναιρεσείων, η δίκη διακόπτεται, εφόσον λάβει χώρα γνωστοποίηση του λόγου διακοπής, σύμφωνα με το προαναφερόμενο άρθρο 287 παρ.1, από τα πρόσωπα που δικαιούνται να επαναλάβουν την δίκη, όπως είναι και ο κληρονόμος του αποβιώσαντος, ο οποίος μπορεί να επαναλάβει εκουσίως τη δίκη με δήλωση του που γίνεται ταυτοχρόνως με τη δήλωση διακοπής, οπότε επέρχεται άμεση επανάληψη της δίκης, με την προϋπόθεση, ότι αποδεικνύεται ή συνομολογείται από τον αντίδικο, έστω και σιωπηρώς, λόγω μη αμφισβήτησης, η ιδιότητα του επαναλαμβάνοντας τη δίκη ως κληρονόμου, η οποία, αν αμφισβητείται από τον αντίδικο, εξετάζεται από το δικαστήριο παρεμπιπτόντως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει, κατά τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης, που έγινε με εκφώνηση της από τη σειρά του πινακίου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του δικαστηρίου τούτου (13.10.2008) δεν εμφανίστηκε ο αναιρεσείων, εμφανίστηκαν όμως οι Χ1, Χ2 και Χ3, νομίμως εκπροσωπούμενοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κων/νο Καλαβρό, οι οποίοι δήλωσαν, ως κληρονόμο του αναιρεσείοντος, ότι αυτός απεβίωσε την 07.12.2007 και ότι αυτοί συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη.

Ο παρασταθείς αναιρεσίβλητος, νομίμως εκπροσωπούμενος από τον πληρεξούσιό του δικηγόρο Γεώργιο Περράκη, ούτε με τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, ούτε με δήλωση του άνω πληρεξουσίου του, αμφισβητεί την ιδιότητα των άνω παρασταθέντων, που συνεχίζουν τη δίκη, ως κληρονόμων του αποβιώσαντος αναιρεσείοντος.

Επομένως νομίμως συνεχίζεται η βιαίως διακοπείσα δίκη από τους κληρονόμους του αναιρεσείοντος.

ΙΙ.Κατά το άρθρο 937 παρ. 1 περ. α Α.Κ. η απαίτηση από αδικοπραξία παραγράφεται μετά πενταετία, αφότου ο παθών έλαβε γνώση της ζημίας και του υποχρέου σε αποζημίωση. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό και με εκείνες των άρθρων 247 και 251 ΑΚ, συνάγονται και τα εξής: Σε περίπτωση εξακολουθητικής ζημίας δεν αναγεννάται η αξίωση αποζημίωσης εξακολουθητικώς, αλλά η αξίωση αυτή ακόμη και για τη μέλλουσα ζημία γεννάται εξαρχής, αφότου η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά άρχισε να αναδίδει επιζήμιες συνέπειες, εφόσον η μέλλουσα αυτή ζημία μπορεί, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, να προβλεφθεί.

Εφόσον δε η ικανοποίηση της αξιώσεως αυτής είναι και δικαστικώς επιδιώξιμη, πράγμα που πάντοτε συντρέχει, αν δεν παρεμβληθεί νομικό κώλυμα για έγερση της σχετικής αγωγής, αρχίζει αμέσως να τρέχει ο χρόνος της παραγραφής για την όλη ζημία υπό την προϋπόθεση της εκ μέρους του παθόντος προαναφερόμενης γνώσης.

Ως γνώση της ζημίας, για την έναρξη της πενταετούς παραγραφής, νοείται η γνώση της πρώτης από τις επιζήμιες συνέπειες της πράξεως, όχι δε η γνώση της ακριβούς εκτάσεως της ζημίας ή του ποσού της αποζημίωσης. Από τη γνώση αυτή και τη γνώση του υποχρέου σε αποζημίωση ο χρόνος της πενταετούς παραγραφής τρέχει και καταλαμβάνει το σύνολο της ζημίας που έχει επέλθει ή μέλλει να επέλθει, εκτός από τα τυχόν επιμέρους κεφάλαια ή κονδύλια ζημίας που η επέλευσή τους δεν είναι προβλεπτή κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων.

Το βάρος της απόδειξης ότι ο δικαιούχος της αποζημίωσης γνώριζε από ορισμένο χρονικό σημείο τη ζημία και τον υπόχρεο προς αποζημίωση, φέρει εκείνος που επικαλείται πενταετή παραγραφή της αξίωσης, δηλαδή ο εναγόμενος. Εξ άλλου, έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης για την οποία ιδρύεται ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.ΠολΔ λόγος αναίρεσης υπάρχει, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στην συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως που εφαρμόστηκε η περί της μη συνδρομής τούτων που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγησή τους το εκ των οποίων πόρισμα εκτίθεται σαφώς Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχτηκε ως αποδειχθέντα τα εξής:

Ότι σε τροχαίο ατύχημα που έγινε την 16.6.1982 από αποκλειστική υπαιτιότητα του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος τραυματίστηκε ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος, ο οποίος υπέστη συνδεσμική κάκωση του αριστερού γόνατος με αίμαθρο. Ότι ο ενάγων, που τότε υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, μεταφέρθηκε αμέσως μετά τον τραυματισμό του στο 491 Σ.Σ.Αθηνών, όπου υποβλήθηκε σε τρείς εγχειρίσεις, με τις οποίες αντικαταστάθηκαν οι φυσικοί σύνδεσμοι στο αριστερό του γόνατο με πλαστικούς συνδέσμους χιαστί.

Ότι με τις υπ' αριθμ. 18/1986 και 245/1991 αμετάκλητες αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων που εκδόθηκαν αντιστοίχως επί των από 15.6.1984 και 18.7.1990 προγενέστερων αγωγών του ιδίου ενάγοντος κατά του ιδίου εναγομένου, υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλει στον ενάγοντα αποζημίωση για τη μέλλουσα ζημία που αυτός υπέστη συνεπεία του τραυματισμού του, κατά τα χρονικά διαστήματα από 16.6.1982 μέχρι 15.6.1986 και από 16.6.1986 μέχρι 15.11.1987, κατά τα οποία αυτός, συνεπεία του τραυματισμού του στο προαναφερόμενο αυτοκινητικό ατύχημα, κατέστη ανίκανος να παρέχει την εργασία του ως ναυτικός και απώλεσε τα εξ αυτής εισοδήματα, τα οποία με πιθανότητα και κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων θα αποκόμιζε και κατά τα άνω χρονικά διαστήματα.

Ότι από το έτος 1988 ο ενάγων εργαζόταν ως ναυτικός, όπως και πριν τον τραυματισμό του, χωρίς να παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα το τραυματισμένο πόδι του. Όμως από τις αρχές Οκτωβρίου 1994 κατέστη εντελώς ανίκανος για την άνω εργασία του, καθόσον το τραυματισμένο γόνατό του παρουσίασε βαριές μετατραυματικές αλλοιώσεις.

Ότι η εν λόγω επιπλοκή της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα, η οποία τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με το επίδικο ατύχημα δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Ότι η επιπλοκή της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος βεβαιώθηκε με και με τις υπ' αριθμ. ..... και ..... γνωμοδοτήσεις της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αντιστοίχως υγειονομικής επιτροπής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χανίων, σύμφωνα με τις οποίες ο ενάγων "πάσχει από βαριά μετατραυματική αρθρίτιδα γόνατος με οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις και χρόνια αστάθεια του γόνατος λόγω συνδεσμικής βλάβης της οπισθοεσωτερικής γωνίας του γόνατος και ρήξη χιαστών συνδέσμων, τη δε κατάσταση του αυτή επιπλέκει κοιλοποδία άμφω που δυσχεραίνει τη βάδιση .Ότι με τη γνωμάτευσή της πρωτοβάθμιας επιτροπής ο ενάγων κρίθηκε ανάπηρος λόγω της άνω πάθησής του σε ποσοστό 50% εφόρου ζωής, δυνάμενος να εργασθεί ως υπάλληλος γενικών καθηκόντων (τηλεφωνητής, κλητήρας κλπ) ενώ με τη γνωμάτευση της δευτεροβάθμιας επιτροπής κρίθηκε ανάπηρος εφόρου ζωής σε ποσοστό 67%.

Εφόσον λοιπόν ο ενάγων έλαβε γνώση της επιπλοκής του τραύματός του στο γόνατο στις 7.10.1994 έκτοτε δε και μέχρι την επίδοση της αγωγής στις 12.8.1999 δεν παρήλθε πενταετία η επίδικη αξίωσή του δεν υπέπεσε στην πενταετή παραγραφή που προβλέπεται από το άρθρο 937 παρ.1 εδ.α του ΑΚ. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε τον επαναφερθέντα από τον εναγόμενο με λόγο έφεσης ισχυρισμό του (ένσταση παραγραφής) ότι η επίδικη αξίωση του ενάγοντος προς αποζημίωση για απώλεια εσόδων από την εργασία του και κατά το κρίσιμο στην προκειμένη περίπτωση χρονικό διάστημα των ετών 1995 έως 2010 παρεγράφη, διότι αυτός έλαβε γνώση και της μέλλουσας ζημίας από τραυματισμού του το έτος 1982 άλλως από το έτος 1984 που άσκησε την πρώτη αγωγή αποζημίωσης, άλλως από το έτος 1990 που άσκησε τη δεύτερη αγωγή, δεχόμενο το Εφετείο ότι η άνω κατά μήνα Οκτώβριο του έτους 1994 μετατραυματική επιπλοκή της υγείας του ενάγοντος ήταν απρόβλεπτη, το πρώτο δε έλαβε γνώση αυτής και των συνεπειών της ως προς τη δυνατότητά του να εργάζεται ως ναυτικός κατά μήνα Οκτώβριο 1994. 'Ετσι που έκρινε το Εφετείο με πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες απέρριψε την ένσταση παραγραφής του εναγομένου, αφού δέχεται ότι από το έτος 1988, ήτοι μετά εξαετία από την επέλευση του ζημιογόνου τροχαίου, ο ενάγων άρχισε και πάλι να εργάζεται ως ναυτικός, όπως πριν τον τραυματισμό του και η εργασία του αυτή διήρκεσε μέχρι την 7.10.1994, ήτοι επί επταετία περίπου, χωρίς ο τραυματισμός του, κατά το τροχαίο ατύχημα, να έχει οποιαδήποτε δυσμενή επίδραση στην ικανότητά του να παρέχει την εργασία του και ότι από του μηνός Οκτωβρίου 1994, υπήρξε επιπλοκή του αποκατασταθέντος χειρουργικώς τραύματός του, με την εμφάνιση το πρώτον μετατραυματικής αρθροίτιδας γόνατος με οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις, λόγω συνδεσμικής βλάβης της οπισθοεσωτερκής γωνίας του γόνατος και ρήξη χιαστών συνδέσμων, που είχαν ως συνέπεια την ανικανότητά του προς εργασία, κριθείς ισοβίως ανάπηρος, κατά ποσοστό 67%, με την άνω αναφερόμενη απόφαση της δευτεροβάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής Χανίων.

Με βάση δε τα αποδειχθέντα αυτά πραγματικά περιστατικά δέχτηκε το Εφετείο ότι ο ενάγων έλαβε γνώση της μέλλουσας αυτής ζημίας την οποία υπέστη λόγω της επιπλοκής του τραύματός του και της εντεύθεν ανικανότητάς του προς εργασία και κατά το κρίσιμο στην προκειμένη περίπτωση χρονικό διάστημα των ετών 1995 μέχρι και 2010, κατά το χρόνο που εμφανίστηκε η άνω επιπλοκή του τραύματός του , ήτοι κατά μήνα Οκτώβριο 1994, δεν ήταν δε δυνατό, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων να προβλεφθεί η εμφανισθείσα το έτος 1994 επιπλοκή και η συνεπεία αυτής ζημία, από τον χρόνο επέλευσης του ζημιογόνου τροχαίου και τους μεταγενέστερους χρόνους (15.6.1984 και 25.7.1990) κατά τους οποίους ο ενάγων άσκησε κατά του ιδίου εναγομένου προγενέστερες αγωγές προς αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη συνεπεία της ανικανότητάς του προς εργασία μέχρι 15.11.1987.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι χωρίς αιτιολογίες απέρριψε την ένσταση του εναγομένου περί παραγραφής, διότι ο ενάγων έλαβε γνώση της ζημίας την οποία υπέστη, συνεπεία της εκ του τραυματισμού μου ανικανότητάς του προς εργασία, και για το κρίσιμο στην προκειμένη περίπτωση χρονικό διάστημα των ετών 1995 μέχρι και 2010, από του τραυματισμού του, το έτος 1982, άλλως από τους άνω χρόνους που άσκησε τις προγενέστερες αγωγές, διότι έκτοτε μπορούσε να προβλέψει την εμφανισθείσα το έτος 1994 επιπλοκή του τραύματός του και της εντεύθεν ανικανότητάς του προς εργασία, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Ο από το άρθρο 559 αρ.11 περ.γ' ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας, για το σχηματισμό της κρίσης του επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν νομίμως. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 460, 461 και 463 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, κατά την παρεμπίπτουσα έρευνα επί προβληθέντος ισχυρισμού (ένστασης) περί πλαστότητας αποδεικτικού εγγράφου, για το σχηματισμό της κρίσης του περί πλαστότητας ή μη προσκομιζομένου αποδεικτικού εγγράφου, οφείλει να λάβει υπόψη και να συνεκτιμήσει, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα προσκομιζόμενα, κατά το άρθρο 463 ΚΠολΔ από εκείνον που προσβάλλει το έγγραφο ως πλαστό, έγγραφα, που αποδεικνύουν την πλαστότητα.

Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο, κατά την κρίση του ότι το προσβαλλόμενο έγγραφο είναι ή όχι πλαστό, να αιτιολογήσει την απόφασή του, να αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, όχι όμως και να κάνε ειδική μνεία καθενός αποδεικτικού μέσου, τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, τότε ιδρύεται ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.11 περ.γ' ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης. Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αρ.11 περ.γ' ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι με το να δεχθεί ότι η προσκομσθείσα από τον ήδη αναιρεσίβλητο από 10.10.1994 ιατρική γνωμάτευση του ιατρού ....., δεν είναι πλαστή ως προς το περιεχόμενό της, απορρίπτοντας ακολούθως τον ισχυρισμό (ένσταση) του αναιρεσείοντος, ότι το έγγραφο αυτό είναι πλαστό, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα από αυτόν προς απόδειξη της πλαστότητας της άνω ιατρικής γνωμάτευσης έγγραφα και δή α)την από 13.10.2005 του Γενικού Νοσοκομείου Ασκληπείο Βούλας από την οποία προκύπτει, ότι ο άνω ιατρός ....., κατά το χρόνο υπογραφής της άνω ιατρικής βεβαίωσης (10.10.1994), ήταν Επιμελητής Α' του εν λόγω Νοσοκομείου και όχι Αναπληρωτής Διευθυντής, όπως αναφέρεται στη βεβαίωση αυτή και β) την από 14.10.2005 βεβαίωση του ιδίου Νοσοκομείου από την οποία προκύπτει, ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1/1 έως 31/12.1994, ο ενάγων Ψ δεν προσήλθε στα ΤΕΠ του εν λόγω Νοσοκομείου, ούτε εισήχθη σ' αυτό , ούτε υπάρχει σχετική κάρτα στα αρχεία των Τακτικών Εξωτερικών Ιατρείων του εν λόγω νοσοκομείου.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου προκύπτει, ότι αυτό, κατέληξε στην κρίση του, ότι η άνω ιατρική βεβαίωση του ιατρού ..... δεν είναι πλαστή, όπως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, αφού έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τις καταθέσεις των μαρτύρων, τις προσκομισθείσες και αναφερόμενες στην προσβαλλόμενη ένορκες βεβαιώσεις και όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, όπως στην προσβαλλόμενη αναφέρεται.

Από τη βεβαίωση αυτή, σε συνδυασμό και με τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης ως προς την κρίση του Εφετείου, ότι η εν λόγω βεβαίωση δεν είναι πλαστή κατά το περιεχόμενό της, αδιστάκτως προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τις άνω βεβαιώσεις του Νοσοκομείου Ασκληπείο Βούλας, δεχόμενο ότι ο ενάγων εξετάστηκε από τον υπηρετούντα στο Ασκληπείο Βούλας ορθοπεδικό ....., χωρίς όμως να δέχεται ότι αυτός (ενάγων) εισήχθη στο εν λόγω Νοσοκομείο ή προσήλθε στα ΤΕΠ του εν λόγω νοσοκομείου, γεγονότα άλλωστε που δεν αναφέρονται στην εν λόγω ιατρική γνωμάτευση.

Επομένως ο δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1η Μαρτίου 2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ.592/2006 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τους συνεχίζοντες τη δίκη κληρονόμους του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από ευρώ 1.800

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ