1973/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1973 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1973/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Δημάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Αναγνωστόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-6-2003 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 336/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 291/2006 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 29-5-2006 αίτησή του και τους 9-6-2006 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 20-9-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 291/06 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 λόγος αναιρέσεως της λήψεως υπόψη από το δ/ριο της ουσίας παρά νόμο πραγμάτων που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ιδρύεται και όταν ελήφθησαν υπόψη ως γεγονότα θεμελιωτικά της αγωγής που δεν περιέχονται σαυτή ούτε στις προτάσεις του ενάγοντος της πρώτης στον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας συζητήσεως καθόσον έτσι επέρχεται μεταβολή της βάσεως της αγωγής, εφόσον όμως αυτά άσκησαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 294/81, 679/93).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι το Εφετείο που δίκασε παρά νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν από τον αναιρεσίβλητο με την ένδικη ανακοπή του και είχαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και δη προκειμένου να δεχθεί ως εμπρόθεσμη την κρινόμενη ανακοπή στην οποία περιέλαβε και την αίτηση για την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση προκειμένου να θεωρηθεί ότι η ανακοπή αυτή είναι εμπρόθεσμη δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι το επίδικο μίσθιο κατά τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάϊο του έτους 2003 ήταν κλειστό λόγω της στράτευσης του αναιρεσιβλήτου και αντίγραφο της διαταγής απόδοσης του μισθίου επιδόθηκε στον τελευταίο στις 23-5-03, με θυροκόλληση στο μίσθιο ακίνητο, παρά το γεγονός ότι η διεύθυνση της κατοικίας του αναιρεσιβλήτου ήταν γνωστή στον αναιρεσείοντα από το μεταξύ τους υπογραφέν συμφωνητικό μισθώσεως και το μίσθιο ήταν κλειστό πράγμα που εγνώριζε ο αναιρεσείων, ότι ο αναιρεσίβλητος - ανακόπτων δεν έλαβε γνώση της επίδοσης με αποτέλεσμα να παρέλθει η προβλεπόμενη από το άρθρο 662 ΣΤ εδ.

α του ΚΠολΔ 15νθήμερη προθεσμία για την άσκηση της ανακοπής κατά της άνω διαταγής απόδοσης του μισθίου, γεγονός που επιδίωκε ο καθού η ανακοπή - αναιρεσείων και ότι ο ανακόπτων έλαβε γνώση του δόλου του καθού η ανακοπή - αναιρεσείοντος, με την θυροκόλληση της διαταγής απόδοσης του μισθίου στο κλειστό επίδικο μίσθιο ενώ ήταν γνωστή η διεύθυνση της κατοικίας του στις 17-6-03, κατά την ημέρα της επίδοσης στο τόπο της κατοικίας του στην οδό .....

αριθ. ... στην ...., του αντιγράφου του απογράφου της διαταγής αυτής οπότε και άσκησε μέσα στην προβλεπόμενη προθεσμία του άρθρου 153 ΚΠολΔ την κρινόμενη αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση για να θεωρηθεί ως εμπρόθεσμη η ανακοπή στην οποία περιελήφθηκε η κρινόμενη αίτηση, και η οποία ανακοπή ως προελέχθηκε κρίθηκε εμπρόθεσμη.

Όπως όμως προκύπτει από την ένδικη ανακοπή του αναιρεσιβλήτου σ'αυτή, παραδεκτώς επισκοπούμενη από τον Άρειο Πάγο κατ' άρθρο 561 § 2 ΚΠολΔ, σχετικά με τα ανωτέρω διαλαμβάνεται ότι το μίσθιο ήταν κλειστό μόνον τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο του 2003 λόγω οικονομικών λόγων και επομένως αυτό ήταν ανοικτό τον Μάϊο μήνα όταν στις 23-5-03 επιδόθηκε η ένδικη διαταγή αποδόσεως του μισθίου, δια θυροκολλήσεως.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο με το να δεχθεί δηλαδή διαφορετικά, από τα εκτιθέμενα στην ανακοπή περιστατικά, τα οποία είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της ανακοπής, αφού εάν δεν ελαμβάνοντο αυτά υπόψη από το Εφετείο, τότε αυτό θα εδέχετο ότι νομίμως και εγκύρως έγινε η επίδοση στις 23-5-03 και θα απέρριπτε ως απαράδεκτες τις κρινόμενες Ανακοπή και Αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγουμένη κατάσταση, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και ο σχετικώς 3ος λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 660 § 1 του ΚΠολΔ αν εξαφανισθεί απόφαση που διατάζει απόδοση ή παράδοση του μισθίου και η απόφαση έχει εκτελεσθεί, εκείνος κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση δικαιούται να ζητήσει να επανεγκατασταθεί στο μίσθιο. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι αναγκαίες προϋποθέσεις της αξίωσης επανεγκατάστασης στο μίσθιο είναι α) η εξαφάνιση μετά από άσκηση τακτικού ή έκτακτου ενδίκου μέσου, απόφασης που διατάσσει την παράδοση ή απόδοση μισθίου και β) η εκτέλεση της απόφασης που εξαφανίσθηκε.

Από την διάταξη αυτή συνάγεται εκτός των άλλων και ότι η επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν από την εκτέλεση της εξαφανισθείσης ή μεταρρυθμισθείσης αποφάσεως διατάσσεται μόνον επί εκτελέσεως αποφάσεως. Τέτοια όμως δεν είναι η διαταγή αποδόσεως της χρήσης του μισθίου, η οποία αποτελεί κατά τα άρθρα 662Δ § 3 και 904 § 2 περ.

ζ ΚΠολΔ μόνο τίτλο εκτελεστό. Από αυτά παρέπεται ότι επί εκτελέσεως διαταγής αποδόσεως της χρήσης του μισθίου, που εξαφανίσθηκε συνεπεία παραδοχής ασκηθείσης κατ' αυτής ανακοπής, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 660 § 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 716/01 και 649/1977 επί διαταγής πληρωμής). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του αφού δέχθηκε την ανακοπή κατά της προσβαλλόμενης 210/03 διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου ακινήτου και την ακύρωσε, στην συνέχεια ενόψει του ότι αυτή είχε εκτελεσθεί κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος του ανακόπτοντος το οποίο είχαν διαλάβει στο δικόγραφο της ανακοπής, διέταξε την επανεγκατάσταση του ανακόπτοντος στο μίσθιο σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 660 § 1 του ΚΠολΔ.

Έτσι που αποφάνθηκε το Εφετείο παραβίασε κατά την ερμηνεία και εφαρμογή τον κανόνα του ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 660 ΚΠολΔ και ο σχετικώς εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 όγδοος λόγος αναιρέσεως και όχι εκείνος του αρθ. 14 του ίδιου άρθρου που αναφέρεται στο αναιρετήριο, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ΄ αριθ. 291/06 απόφαση του Εφετείου Πατρών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ