1972/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1972 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1972/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ..... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικολάου Μπούρμπο.

Του αναιρεσιβλήτου : .... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ξανθίππη Μουρίκη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-1996 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 181/1997 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 746/2002 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17 Οκτωβρίου 2002 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 22 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η διάταξη του άρθρου 544 αρ.6 του ΚΠολΔ ορίζει τα εξής: "Αναψηλάφηση επιτρέπεται αν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε ψευδή κατάθεση μάρτυρα διαδίκου, σε ψευδή έκθεση ή κατάθεση πραγματογνώμονα, σε ψευδή όρκο διαδίκου ή σε πλαστά έγγραφα, εφόσον το ψεύδος ή η πλαστότητα αναγνωρίσθηκαν με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου και, αν πρόκειται για κατάθεση διαδίκου, και με δικαστική ομολογία του.

Αν η άσκηση της ποινικής αγωγής ή η πρόοδος της ποινικής διαδικασίας είναι αδύνατη, η αναγνώριση γίνεται με απόφαση, που εκδίδεται σε κύρια αγωγή, η οποία ασκείται μέσα σε έξι μήνες από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και, αν η αδυναμία επήλθε κατόπιν, μέσα σε έξι μήνες από αυτήν". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει με σαφήνεια, ότι, αν η προσβαλλομένη απόφαση στηρίζεται σε ψευδή κατάθεση μάρτυρα, επιτρέπεται αναψηλάφηση, εφόσον το ψεύδος αναγνωρίσθηκε με αμετάκλητη απόφαση του ποινικού δικαστηρίου.

Αν δε η άσκηση της ποινικής αγωγής ή η πρόοδος της ποινικής διαδικασίας είναι αδύνατη (π.χ. λόγω θανάτου του κατηγορουμένου ή παραγραφής του αξιοποίνου), πρέπει να γίνει, πριν' από την άσκηση της αναψηλάφησης, αμετάκλητη αναγνώριση του ψεύδους με απόφαση του πολιτικού δικαστηρίου, η οποία ζητείται όχι παρεμπιπτόντως, αλλά με κύρια αγωγή.

Η κύρια δε αυτή αγωγή ασκείται μέσα σε έξι μήνες από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης αποφάσεως ή από τη μετανενέστερη αδυναμία ολοκληρώσεως της ποινικής διαδικασίας, η οποία, προκειμένου περί παραγραφής, ανακύπτει από την επέλευση του χρόνου της παραγραφής και όχι από την τυχόν μεταγενέστερη απαγγελία αυτής, δηλαδή της παραγραφής (ΑΠ 1176/2001 Ελλ.Δνη 43.387).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο Πατρών, με τη προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, ότι "ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, με την υπό κρίση από 27-12-1996 και με αριθμό καταθέσεως 408/27-12-1996 ενώπιον του Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας αγωγή του, ισχυρίστηκε, ότι η τελεσίδικη απόφαση 544/1990 του ιδίου Εφετείου, με την οποία απερρίφθη η από 5-5-1977 διεκδικητική αγωγή ακινήτου, η οποία είχε ασκηθεί κατά του τότε εναγομένου ....

από την αρχική ενάγουσα .... (μητέρα του ενάγοντος), μετά το θάνατο της οποίας την 25-4-1983, ο ενάγων και οι συγκληρονόμοι αδελφοί του συνέχισαν την ανοιγείσα μεταξύ των προαναφερθέντων διαδίκων δίκη, στηρίχθηκε στις ψευδείς καταθέσεις του εναγομένου, ο οποίος εξετάσθηκε ενόρκως ως μάρτυρας ανταποδείξεως την 3-2-1988 και 2-31988 ενώπιον του αρμοδίου Εισηγητού Δικαστού του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας.

Για τις ψευδείς αυτές μαρτυρικές καταθέσεις ο ενάγων κατέθεσε ενώπιον του αρμοδίου Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Κεφαλληνίας την από 15-12-1992 μήνυσή του, δυνάμει της οποίας καταμηνύθηκε ο ανωτέρω εναγόμενος-μάρτυρας για ψευδορκία κατ΄ εξακολούθηση, και ο οποίος αθωώθηκε, δυνάμει της υπ' αριθ. 332/1993 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κεφαλληνίας, εν συνεχεία δε τελεσιδίκως δυνάμει της υπ' αριθ. 780/1995 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, Ακολούθως, κατόπιν της από 3-5-1996 αναιρέσεως του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κατά της υπ' αριθ.780/1995 αθωωτικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 965/28-6-1996 απόφαση του Αρείου Πάγου, δυνάμει της οποίας αναιρέθηκε η ανωτέρω αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών και η ποινική δίωξη, η οποία ασκήθηκε για την ψευδορκία αυτή (η οποία φέρει το χαρακτήρα πλημμελήματος), έπαυσε οριστικώς λόγω παραγραφής και εξαλείψεως του αξιοποίνου του πλημμελήματος αυτού.

Με το ιστορικό αυτό εζητείτο με την αγωγή να αναγνωρισθεί δικαστικώς, ότι οι ανωτέρω από 3-2-1988 μαρτυρικές καταθέσεις είναι ψευδείς, ώστε να θεμελιωθεί δικαίωμα του ενάγοντος να ζητήσει την αναψηλάφηση της, ως άνω, αναφερομένης υπ' αριθ.544/1990 τελεσιδίκου αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου. Αφού, όμως, η παραγραφή του πλημμελήματος της, ως άνω ψευδορκίας επήλθε στις 2-3-1996, λόγω συμπληρώσεως του χρόνου της παραγραφής (οκταετίας) με υπολογισμό της τριετούς αναστολής, από την ημερομηνία αυτή ανέκυψε η αδυναμία ολοκληρώσεως της ποινικής διαδικασίας και άρχισε η προθεσμία των έξι μηνών, που ορίζεται από τη διάταξη του άρθρου 544 αριθ.6 ΚΠολΔ προς άσκηση της υπό κρίση από 27-12-1996 αγωγής και δεν έχει σημασία το ότι η παραγραφή απαγγέλθηκε την 28-6-1996 από τον Άρειο Πάγο".

Με τις σκέψεις αυτές, το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτη, καθό εκπροθέσμως ασκηθείσα, την ένδικη αγωγή. 'Ετσι, που έκρινε αφ' ενός μεν σωστά εφάρμοσε το νόμο, αφ΄ ετέρου δε δεν κήρυξε παρά το νόμο έκπτωση από το δικαίωμα, αλλά και διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες και γι΄ αυτό πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι συναφείς από τους αρ. 14 και 19 λόγοι αναιρέσεως.

Τέλος, και όσον αφορά τον τελευταίο εκ του αρ. 8 του άρθρου 558 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι, πέραν της γενικής αναφοράς, ότι το Εφετείο "δεν έλαβε υπόψη τους προταθέντες με την αγωγή, την έφεση και τις προτάσεις του αναιρεσείοντος ισχυρισμούς, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης", δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο ποιοί είναι αυτοί οι παραληφθέντες ισχυρισμοί, ώστε να κριθεί η ουσιαστική ή μη βασιμότητα του λόγου αυτού.

Ενόψει όλων αυτών, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν΄ απορριφθεί στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11.10.2002 αίτηση του .... για αναίρεση της 746/2002 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου την οποία καθορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ