196/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 196 / 2015 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 196/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ανδρέα Δουλγεράκη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Νικόλαο Λεοντή, Νικόλαο Πάσσο, Μιχαήλ Αυγουλέα, Χρήστο Βρυνιώτη, και Παναγιώτη Κατσιρούμπα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: 1. Κ. Κ. και 2. Ε. Κ., συζ. Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνου Καπελλάκη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Κ. Μ. του Ν., 2. Ε. συζ. Κ. Μ. το γένος Τ., 3. Α. Μ. του Κ., 4. Σ. Μ. του Κ., 5. Σ. Μ. του Ν., το γένος Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Καλαϊτζάκη και κατέθεσαν προτάσεις, 6. Χ. Κ. του Μ. , κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-6-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 18-4-2006 παρεμπίπτουσα αγωγή του 6ου των ήδη αναιρεσιβλήτων καθώς και την από 31-3-2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της 2ης ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 243/2007οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2185/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν ο 6ος ήδη αναιρεσίβλητος με την από 4-6-2008 αίτησή του και τους από 2-1-2009 πρόσθετους λόγους του και οι ήδη αναιρεσείοντες με την από 9-6-2008 αίτησή τους και τους από 16-12-2008 πρόσθετους λόγους τους.

Εκδόθηκε η 62/2010 απόφασή του που παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο.

Εκδόθηκε η 5711/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-2-2013 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χρήστος Βρυνιώτης, ανέγνωσε την από 10-10-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ'αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζε αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση από την προσκομιζόμενη υπ'αριθμ.9846Β/9-5-2014 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών, Ε. Θ., προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία ορίστηκε δικάσιμος για συζήτησή της, η αναφερομένη στην αρχή της παρούσας καθώς και κλήση για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (δια θυροκολήσεως κατ'άρθρο 128 αριθμ.1 ΚΠολΔ) στον έκτο αναιρεσίβλητο Χ.

Κ., αντίγραφο δε του επιδοθέντος εγγράφου παραδόθηκε στα χέρια του, Κ. Ν., Αξιωματικού Υπηρεσίας του Αστυνομικού Τμήματος Μαραθώνος, έγγραφη δε ειδοποίηση απεστάλη δια του ταχυδρομείου από την παραπάνω δικαστική επιμελήτρια, προς τον Χ. Κ., νομότυπα, κατ'άρθρο 128 αριθμ.4γ ΚΠολΔ, περί της γενομένης δια θυροκολλήσεως, κατά τα ανωτέρω, επιδόσεως.

Ο έκτος αναιρεσίβλητος όμως, Χ. Κ., όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδριάσεως του δικαστηρίου τούτου, δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά την παραπάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο ούτε πληρεξούσιος δικηγόρος του κατέθεσε έγγραφη δήλωση (κατ'άρθρο 242 παρ.2 και 573 ΚΠολΔ) μη παραστάσεως στο ακροατήριο.

Επομένως, παρά την απουσία του, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρα 568 παρ.4 εδ.α'και 576 παρ.2 εδ.α'και γ'ΚΠολΔ).

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία, εκδοθείσα 5711/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών), μετά από αναίρεση των νυν αναιρεσειόντων της υπ'αριθμ.2185/2008 προηγούμενης απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με την υπ'αριθμ.62/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου. Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί κατ'ουσία.

Από τις διατάξεις των άρθρων 298, 330 εδ.β'και 914 ΑΚ προκύπτει, ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση περιουσιακής ζημίας ή (και) ηθικής βλάβης και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της περιουσιακού ή μη χαρακτήρα, ζημίας.

Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας. Η παράνομη συμπεριφορά μπορεί να συνίσταται είτε σε θετική ενέργεια είτε σε παράλειψη.

Ο χαρακτηρισμός της παραλείψεως ως παράνομης συμπεριφοράς προϋποθέτει την ύπαρξη νομικής υποχρεώσεως για επιχείρηση της θετικής ενέργειας που παραλείφθηκε. Τέτοια νομική υποχρέωση μπορεί να προκύψει είτε από αδικοπραξία, είτε από ειδική διάταξη νόμου, είτε από την αρχή που απορρέει από τα άρθρα 281 και 288, ήτοι την αρχή της καλής πίστεως όπως αυτή διαμορφώνεται κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, η οποία αρχή, σε περίπτωση που κάποιος δημιούργησε επικίνδυνη κατάσταση, εκ της οποίας μπορούσε να προέλθει ζημία, που επιβάλλει την ενδεδειγμένη θετική ενέργεια προς αποτροπή της ζημίας.

Για την κατάφαση της παρανομίας, δεν απαιτείται παράβαση συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, αλλά αρκεί η αντίθεση της συμπεριφοράς στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξεως. Έτσι, παρανομία συνιστά και η παραβίαση της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας και ασφάλειας στο πλαίσιο της συναλλακτικής και γενικά κοινωνικής δραστηριότητας των ατόμων, δηλαδή η παράβαση της κοινωνικώς επιβεβλημένης και εκ της θεμελιώδους δικαϊικής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς απορρέουσας υποχρεώσεως λήψεως ορισμένων μέτρων επιμέλειας για την αποφυγή προκλήσεως ζημία σε έννομα αγαθά τρίτων προσώπων.

Αμέλεια, ως μορφή υπαιτιότητας υπάρχει όταν εξαιτίας της παραλείψεως του δράστη, να καταβάλει την επιμέλεια που αν κατέβαλε ως μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς εκπροσώπου του κύκλου της δραστηριότητάς του θα ήταν δυνατή η αποτροπή του ζημιογόνου αποτελέσματος, αυτός (δράστης), είτε δεν προέβλεψε την επέλευση του εν λόγω αποτελέσματος, είτε προέβλεψε μεν το ενδεχόμενο επελεύσεώς του, ήλπιζε, όμως, ότι θα το αποφύγει.

Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του δράστη ήταν, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Εξάλλου οι διατάξεις των άρθρων 78 και 79 του π.δ.1073/1981 "περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε οικοδομές και έργα ορίζουν: "άρθρο 78".

Δια την πρόληψιν ατυχημάτων από άμεσον ή έμμεσον επαφήν ή προσέγγισιν προς δίκτυο ή λοιπά στοιχεία ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, υπό τάσιν, πρέπει ειδικότερον: α)να λαμβάνονται όλα τα επιβαλλόμενα μέτρα ώστε να αποκλείεται η προσέγγισις εργαζομένων εις ηλεκτροφόρους αγωγούς ή στοιχεία ασχέτως τάσεως των....γ)εις περιοχάς όπου υπάρχουν εναέρια ηλεκτρικά δίκτυα ή εγκαταστάσεις εφόσον εργάζονται η κινούνται υψηλά οχήματα, μηχανήματα, γερανοί εκσκαφείς να λαμβάνονται, πέραν των εις την προηγουμένην παράγραφον και μετά έγγραφου έγκρισιν της ΔΕΗ πρόσθετα ειδικά μέτρα ασφαλείας.

Αντιπροσωπευτικά των σχετικών μέτρων ασφαλείας αναφέρονται η καταβίβασις του ιστού (μπούμας), η κατασκευή ειδικών ξύλινων πλαισίων περιθωρίων ασφαλείας εις σημεία συνήθων διελεύσεων κάτωθεν γραμμών κ.α. δ)οιαδήποτε απαιτουμένη επέμβασις εις τα δίκτυα της ΔΕΗ (όπως ανύψωσις, διακοπή ρεύματος κ.λπ.) να πραγματοποιείται αποκλειστικά υπό των αδειούχων ηλεκτρολόγων... "άρθρο 79":

Εάν πλησίον εργοταξίου διέρχονται αγωγοί ηλεκτρικού ρεύματος, ειδοποιείται εγγράφως, υπό του εκτελούντος το έργον, προ της ενάρξεως των εργασιών, η αρμοδία υπηρεσία της ΔΕΗ. Τα μέτρα ασφαλείας τα οποία πρέπει να ληφθούν, εξετάζονται από κοινού υπό την ΔΕΗ, του εκτελούντος το έργον και του επιβλέποντος τούτο Μηχανικού.

Κατόπιν δε της εγγράφου εγκρίσεως της αρμοδίας υπηρεσίας της ΔΕΗ, λαμβάνονται όλα τα κατά περίπτωσιν ενδεικνυόμενα περαιτέρω προστατευτικά μέτρα και ιδίως κατασκευή προστατευτικών σανιδωμάτων.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ, ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μία υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παράνομα κατά την υπηρεσία του, δηλαδή διαπράττοντας αδικοπραξία. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής προστηθείς είναι το πρόσωπο το οποίο με τη βούληση κάποιου άλλου που χαρακτηρίζεται ως προστήσας, παρέχει σ'αυτόν, διαρκώς ή ευκαιριακά, υπηρεσίες διεκπεραίωσης των υποθέσεων του ή προώθησης των οποιονδήποτε συμφερόντων του, εφόσον ενεργεί υπό τον έλεγχό του ή έστω υπό την επίβλεψή του, με την έννοια ότι δεν απαιτούνται οπωσδήποτε δεσμευτικές εντολές, αλλά αρκούν και γενικές οδηγίες στο πλαίσιο χαλαρής εξάρτησης.

Η σχέση πρόστησης δεν είναι αναγκαίο να είναι εμφανής στους τρίτους και ούτε απαιτείται η ύπαρξη δικαιοπρακτικής σχέσης μεταξύ προστήσαντος και προστηθέντος από τον ίδιο τον προστήσαντα ή από τρίτο για λογαριασμό του. Με τις προϋποθέσεις αυτές θεμελιώνεται η αντικειμενική ευθύνη του προστήσαντος για τις ζημίες που παράνομα και υπαίτια προκάλεσε ο προστηθείς με τον οποίο ευθύνεται εις ολόκληρο, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 481, 486 και 926 ΑΚ.

Στην προκειμένη υπόθεση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, τα ακόλουθα αναφορικά με τους ερευνώμενους αναιρετικά λόγους: "Ο Ν. Μ., υιός του πρώτου και της δεύτερης των εναγόντων, αδελφός του τρίτου και της τέταρτης και εγγονός της πέμπτης, εργαζόταν από 11-11-2002 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως οδηγός φορτηγού, στην επιχείρηση εμπορίας οικοδομικών υλικών του πρώτου εναγομένου Χ.

Κ.. Ήταν κάτοχος αδείας οδήγησης επαγγελματικών φορτηγών αυτοκινήτων Γ' κατηγορίας και από το έτος 2003 οδηγούσε και χειριζόταν το υπ'αριθ. κυκλοφορίας ... γερανοφόρο φορτηγό όχημα (φορτηγό με ανυψωτικό μηχανισμό), ιδιοκτησίας του πρώτου εναγομένου, ιπποδύναμης 16 hp, για το οποίο δεν απαιτείτο ειδική άδεια χειριστού.

Στις 30-10-2004, ημέρα Σάββατο και περί ώρα 16.00, ο Ν. Μ. μετέβη, κατόπιν εντολής του εργοδότη του, στην επί της οδού Πρωτοπαπαδάκη 45, στο Γαλάτσι, διώροφη οικοδομή, ιδιοκτησίας της τρίτης εναγομένης Ε. Κ., οδηγώντας το άνω όχημα, προκειμένου να εκφορτώσει οικοδομικά υλικά (παλέτες με τούβλα και άμμο), τα οποία είχε παραγγείλει η τελευταία, προκειμένου να προχωρήσει στην αποπεράτωση του τρίτου ορόφου της οικοδομής.

Εν προκειμένω, καίτοι δεν υφίστατο η τυπική οικοδομική άδεια, η μεταφορά των οικοδομικών υλικών συνιστά την προετοιμασία για την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών, ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις των άρθρων 78, 79 του Π.Δ. 1073/1981 "περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε οικοδομές και έργα".

Σημείο εκφόρτωσης ήταν η ταράτσα του δευτέρου ορόφου της οικοδομής. Μπροστά στην οικοδομή, κατά μήκος της οδού Πρωτοπαπαδάκη, στο ύψος της βεράντας του δευτέρου ορόφου, διέρχονται ηλεκτροφόρα καλώδια της Δ.Ε.Η., τάσεως 220.000 volt. Ο Ν. Μ. αρχικά τοποθέτησε το όχημα κάθετα προς την οδό Πρωτοπαπαδάκη, εισερχόμενος σε αδιέξοδο μικρό δρόμο παράπλευρο της οικοδομής.

Στο σημείο εκείνο η διαμόρφωση του εδάφους είναι ανηφορική και δυσχέραινε την εργασία του, σε συνδυασμό δε, με το επιθυμητό σημείο εκφόρτωσης, όπως αυτό είχε εκφραστεί από τον τέταρτο εναγόμενο Κ. Κ., σύζυγο της τρίτης, συνταξιούχο εργολάβο και επιβλέποντα το έργο, ανάγκασαν τον Ν. Μ. να μετακινήσει το όχημα και να το τοποθετήσει παράλληλα με το πεζοδρόμιο της οδού Πρωτοπαπαδάκη, ενώ ήταν αδύνατη η τοποθέτηση του οχήματος πλησιέστερα στην οικοδομή, διότι στην άκρη του πεζοδρομίου υπήρχαν κιγκλιδώματα.

Κατόπιν τούτου, ο Ν. Μ. άρχισε τη διαδικασία εκφόρτωσης, ευρισκόμενος στην εξωτερική πλευρά, προς το δρόμο, χειριζόμενος το γερανό, του οποίου το χειριστήριο ήταν σταθερό επί του φορτηγού. Κατά τη διαδικασία εναπόθεσης μιας παλέτας στην οροφή του δευτέρου ορόφου, ο βραχίονας του γερανού ήλθε σε επαφή με το ηλεκτροφόρο εναέριο δίκτυο της Δ.Ε.Η., με αποτέλεσμα ο Ν.

Μ. να υποστεί θανατηφόρο ηλεκτροπληξία, με σημείο εισόδου του ηλεκτρικού ρεύματος τη ραχιαία επιφάνεια του παράμεσου και του μικρού δακτύλου της αριστερής άκρας χειρός. Το θανατηφόρο αυτό εργατικό ατύχημα οφείλεται σε συγκλίνουσα αμέλεια των πρώτου, τρίτης και τετάρτου των εναγομένων. Ειδικότερα, ο πρώτος εναγόμενος Χ.

Κ., εργοδότης του θανόντος, η τρίτη εναγομένη κυρία του έργου και ο τέταρτος εναγόμενος, σύζυγος της τρίτης, συνταξιούχος εργολάβος και επιβλέπων το έργο, αν και γνώριζαν ότι η εκφόρτωση και εναπόθεση των οικοδομικών υλικών θα γινόταν με γερανό και ότι πλησίον της οικοδομής διέρχονταν εναέριοι ηλεκτροφόροι αγωγοί της Δ.Ε.Η., ώστε να υφίσταται κίνδυνος ηλεκτροπληξίας του χειριστή του γερανού, παρέλειψαν, όπως είχαν καθήκον να υποβάλουν αίτηση στη Δ.Ε.Η.

προκειμένου εκείνη, να διακόψει προσωρινά, κατά τη διάρκεια της εκφόρτωσης, την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στους αγωγούς της. Επί πλέον, ο πρώτος εναγόμενος αν και υποχρεούτο ως εργοδότης, κατ'άρθρο 662 Α.Κ., να διαρρυθμίζει τα σχετικά με την εργασία και με το χώρο της, τα μηχανήματα ή εργαλεία, έτσι ώστε να προστατεύεται η ζωή και η υγεία του εργαζομένου, δεν είχε εφοδιάσει τον θανόντα με προστατευτικά μονωτικά γάντια, και του έδωσε την εντολή παράδοσης των υλικών, ενώ γνώριζε ότι το φορτηγό δεν διέθετε ανεξάρτητο σύστημα γείωσης.

Εξ άλλου από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε συνυπαιτιότητα του θανόντος στο ένδικο ατύχημα, και τα όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι εκκαλούντες Ε. Κ. και Κ. Κ. με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο της έφεσης τους είναι αβάσιμα και απορριπτέα (ανεξάρτητα από τη μη παραδεκτή προβολή της ένστασης συνυπαιτιότητας με καταχώριση στα πρακτικά του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου).

Περαιτέρω, οποιαδήποτε από τις άνω αμελείς συμπεριφορές ήθελε θεωρηθεί ελλείπουσα, θα εξέλιπε συγχρόνως και το επελθόν αποτέλεσμα, ενώ ανάλογα με το βαθμό υπαιτιότητας εκάστου των προαναφερθέντων προσώπων, η συμμετοχή τους στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος ανέρχεται σε ποσοστό 50% για τον πρώτο εναγόμενο Χ.

Κ. και σε ποσοστό 25% για καθένα από την τρίτη και τέταρτο των εναγομένων Ε. Κ. και Κ. Κ.". Έτσι που έκρινε το Εφετείο, εσφαλμένα εφάρμοσε και ερμήνευσε τις διατάξεις των άρθρων 78 και 79 του π.δ.1073/1981 "Περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε οικοδομές και έργα", αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται περί οικοδομικών εργασιών ή εργοταξίου ή έργου, ώστε να υφίσταται υποχρέωση των αναιρεσειόντων υπό τις αναφερόμενες στις διατάξεις αυτές, ιδιότητες, να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και συνεπώς αμελής συμπεριφορά αυτών με βάση τις προαναφερόμενες διατάξεις του π.δ.1073/1981.

Με βάση όμως, τις παραπάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, υφίσταται συγκλίνουσα αμελής συμπεριφορά των αναιρεσειόντων σύμφωνα με τις κοινές διατάξεις των άρθρων 298, 330 και 914 ΑΚ και πρέπει εφόσον το Εφετείο κατέληξε σε ορθό αποδεικτικό πόρισμα, αφού αντικατασταθούν οι εσφαλμένα εφαρμοσθείσες διατάξεις του ως άνω προεδρικού διατάγματος με αυτές του κοινού δικαίου (άρθρων 298, 330 και 914) να απορριφθεί ο από τον αριθμ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα, δεδομένου ότι, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει πλήρεις σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, κατέληξε όπως αναφέρθηκε, σε ορθό αποδεικτικό πόρισμα, ότι ο θάνατος του συγγενούς των πέντε πρώτων αναιρεσιβλήτων οφείλεται σε συγκλίνουσα αμέλεια των αναιρεσειόντων (και του έκτου αναιρεσίβλητου).

Περαιτέρω, από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι ο θανών οδηγούσε το υπ'αριθμ.κυκλοφορίας ... φορτηγό με ανυψωτικό μηχανισμό, ιπποδύναμης 16hp και ότι δεν απαιτείτο άδεια χειριστού. Από την παραδοχή αυτή συνάγεται ότι επρόκειται περί ανυψωτικού μηχανήματος επί αυτοκινήτου με κινητήρια θερμική μηχανή και όχι ηλεκτροκίνητη δεδομένου ότι από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1, 2 και 4 του Π.Δ.31/1990 κανείς δεν μπορεί να χειρίζεται μηχάνημα, επί αυτοκινήτου, με κινητήρια θερμική μηχανή ισχύος από 17 hp και πάνω και συνολική ισχύ των ηλεκτροκίνητων από 15 hp και πάνω εάν δεν είναι εφοδιασμένος με ειδική άδεια μηχανοδηγού - χειριστού και ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, από τον αριθμ.19, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση για ελλιπή αιτιολογία κατά το σκέλος της αυτό είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, ο τέταρτος λόγος της αναίρεσης κατά το κύριο σκέλος του, ότι δηλαδή ο θανών με δική του πρωτοβουλία και χωρίς την εντολή των αναιρεσειόντων μετακίνησε το γερανοφόρο όχημα από τον άνευ ηλεκτροφόρων καλωδίων αδιέξοδο δρόμο, στην οδό Πρωτοπαπαδάκη, πλησίον των ηλεκτροφόρων καλωδίων, με αποτέλεσμα να αίρεται έτσι η ύπαρξη αμελούς συμπεριφοράς των (αναιρεσειόντων) στο θανατηφόρο αποτέλεσμα, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι με την επίκληση του εκ του αριθμ.19 του άρθρου 559 λόγου, αναιρέσεως, επιχειρείται ανεπιτρέπτως, ο έλεγχος, από τον Άρειο Πάγο, της εκτίμησης από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων (αρθ. 561 αριθμ.1 ΚΠολΔ). Ο ίδιος λόγος (4ος), κατά το επικουρικό του σκέλος, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό τους (ένσταση) για συνυπαιτιότητα του θανόντος, χωρίς αιτιολογία, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι η ένσταση αυτή, υποβλήθηκε από τους αναιρεσείοντες, όπως αυτοί δέχονται, απαραδέκτως λόγω μη καταχωρήσεως της, πριν από την έναρξη της συζήτησης στα πρακτικά του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και συνεπώς δεν υπήρχε υποχρέωση του δικαστηρίου να αιτιολογήσει την απόρριψη του απαράδεκτου αυτού ισχυρισμού.

Κατ'ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες, στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων πέντε (5) πρώτων αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά το βάσιμο αίτημα των τελευταίων (αρθρ.176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ) κατά τα ειδικότερον στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-2-2013 αίτηση αναίρεσης κατά της 5711/2012 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των πρώτων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Μαρτίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ