Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against acquittal due to sufficient reasoning in the lower court's decision.

Απόφαση 1964 / 2019 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1964/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Ευφροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου, Πηνελόπη Παρτσαλίδου - Κομνηνού και Αλεξάνδρα Σιούτη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Οκτωβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιου Γεράκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 2227/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας. Με κατηγορούμενο τον Ι. Λ. του Κ., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μίστρα και πολιτικώς Ενάγοντες τους: 1) Ε. Π. του Π. και 2)Ε. Π. του Π., κάτοικοι ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χριστόφορο Γκλαβένο.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητά τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με ημερομηνία 6 Ιουνίου 2019 και με αριθμό 28/2019 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Δέσποινας Χρονοπούλου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 878/19.

Αφού άκουσε

Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 505 παρ.2 του προισχύσαντος ΚΠΔ.[άρθρ.590 παρ.1 ισχύοντος από 1-7-2019 ΚΠΔ] να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε αποφάσεως μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 479 του ιδίου Κώδικα, δηλαδή μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταχώρηση της αποφάσεως αυτής στο υπό του άρθρου 473 παρ.3 του αυτού Κώδικα προβλεπόμενο ειδικό βιβλίο. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δικαιούται να ασκήσει αναίρεση κατά οιασδήποτε αποφάσεως εκδιδομένης υπό οιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους του λόγους που περιλαμβάνονται στο άρθρο 510 παρ.1 ΚΠΔ, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτουμένης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας [άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ ΚΠΔ].

Στην προκειμένη περίπτωση, η υπό κρίση από 6-6-2019 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της υπ'αριθμ.2227/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας με την οποία ο κατηγορούμενος Ι. Λ. του Κ., κρίθηκε ομόφωνα αθώος για τις πράξεις α] της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και β] της σωματικής βλάβης από αμέλεια, έχει ασκηθεί νόμιμα, με εμπρόθεσμη αίτηση του αναιρεσείοντος Εισαγγελέα στην αρμόδια γραμματέα του Αρείου Πάγου και τη σύνταξη της σχετικής εκθέσεως [άρθρ.504 παρ.1,505 παρ.2,509 παρ.1,473 παρ.3,474 παρ.1 του ΚΠΔ]. Επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί ως προς την βασιμότητα των λόγων της.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 302 Π Κ ως ίσχυε κατά το χρόνο τέλεσης της ένδικης αξιόποινης πράξης "όποιος από αμέλεια σκότωσε άλλον, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών" κατά δε τη διάταξη του άρθρου 314 παρ.1 του ίδιου Κώδικα "όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών και αν η σωματική βλάβη που προκλήθηκε είναι όλως ελαφρά, επιβάλλεται κράτηση έως τρεις [3] μήνες ή πρόστιμο έως 3000 ευρώ", ήδη δε, σύμφωνα με την αντίστοιχη διάταξη του ισχύοντος από 1-7-2019 νέου ΠΚ, τιμωρείται με παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή ή φυλάκιση έως δύο έτη και αν η σωματική βλάβη που προκλήθηκε είναι όλως ελαφρά με παροχή κοινωφελούς εργασίας.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 28 του ίδιου Κώδικα, "από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν". Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι για τη θεμελίωση των αξιόποινων πράξεων της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της σωματικής βλάβης από αμέλεια απαιτείται η διαπίστωση, αφ' ενός μεν ότι το δράστης δεν κατέβαλε την επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων πείρα και λογική, αφετέρου δε, ότι ο ίδιος, σύμφωνα με τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και ιδίως εξαιτίας της υπηρεσίας ή του επαγγέλματος του, είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το επελθόν αξιόποινο αποτέλεσμα, που από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής είτε δεν προέβλεψε [μη συνειδητή αμέλεια] είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν [ενσυνείδητη αμέλεια] και το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψή του.

Περαιτέρω, η αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου της αθωώτητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ.2 της Ε.Σ.Δ.Α [Ν.Δ 53/1974] και δεδομένου, ότι αντικείμενο αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή και όχι η αθωώτητα του κατηγορουμένου, ο οποίος κηρύσσεται ένοχος μόνο αν αποδειχθεί η ενοχή του και όχι αν δεν αποδειχθεί η αθωώτητά του, έχει έλλειψη αιτιολογίας, που ιδρύει τον, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του Κ.Π.Δ, λόγο αναιρέσεως όταν δεν εκτίθενται σ' αυτή καθόλου ή εκτίθενται ελλιπώς ή κατά τρόπο ασαφή τα πραγματικά περιστατικά , είτε όταν το δικαστήριο δεν αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα, γιατί δεν πείσθηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που προσδιορίζονται στα πρακτικά της αποφάσεως και τα οποία έλαβε υπόψη για τον σχηματισμό της περί τα πράγματα κρίσεώς του [Ολ.ΑΠ. 3/2010].

Παγίως, άλλωστε, η νομολογία και η επιστήμη δέχονται ότι η αιτιολογία δεν δύναται να είναι επιλεκτική, να στηρίζεται δηλαδή σε ορισμένα πραγματικά δεδομένα της προδικασίας ή της ακροαματικής διαδικασίας, χωρίς να συνεκτιμά άλλα που εισφέρθηκαν σ' αυτή, γιατί τότε δημιουργούνται λογικά κενά και δεν μπορεί να κρίνεται μία τέτοια αιτιολογία, ως εμπεριστατωμένη.

Έτσι, για να είναι ειδική και εμπεριστατωμένη η αιτιολογία της αποφάσεως, πρέπει να συνάγεται , κατά τρόπο αναμφισβήτητο, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μερικά από αυτά κατ' επιλογή, υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας, όταν το δικαστήριο δεν αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα γιατί δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στα πρακτικά ή όταν δεν είναι βέβαιο ότι έλαβε υπόψη στο σύνολο τους κάποια έγγραφα ή το περιεχόμενο μαρτυρικών καταθέσεων.

Ειδικά, στην αθωωτική απόφαση και με δεδομένο ότι αντικείμενο απόδειξης στην ποινική δίκη δεν αποτελεί η αθωώτητα, αλλά η ενοχή του κατηγορουμένου, υπάρχει έλλειψη της απαιτούμενης [από τις προαναφερόμενες διατάξεις] ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που θεμελιώνει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, όταν:

α] είτε δεν αναφέρονται στην απόφαση καθόλου είτε αναφέρονται με τρόπο ελλιπή ή ασαφή τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία και δικαιολογούν την κρίση για τη μη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων της αξιόποινης πράξης, που αποδίδεται στον κατηγορούμενο και β] δεν αναφέρονται στην απόφαση, έστω ως προς το είδος τους, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι λόγοι [αιτιολογικές σκέψεις] για τις οποίες το δικαστήριο της ουσίας κατέληξε σε αθωωτική κρίση και δεν ήταν δυνατό να καταλήξει σε πόρισμα νόμιμης ανατροπής του τεκμηρίου αθωώτητας, δηλαδή στην κρίση ότι ο κατηγορούμενος πραγμάτωσε την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης.

Έτσι, υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας, όταν το δικαστήριο δεν αιτιολογεί παραθέτοντας με σαφήνεια και πληρότητα τα περιστατικά που προέκυψαν από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα κατά την ακροαματική διαδικασία [από την κατηγορούσα αρχή και από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορο υπεράσπισής του], διαμορφώνοντας αντίστοιχες πορισματικές αναφορές και διατυπώνοντας σχετικές αιτιολογικές σκέψεις, γιατί δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου.

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας, όταν το δικαστήριο δεν αιτιολογεί, με παράθεση σχετικών περιστατικών και πορισματικών παραδοχών, γιατί πείστηκε για την αθωότητα του κατηγορουμένου, αφού, όπως σημειώθηκε, αντικείμενο της ποινικής δίκης είναι η ενοχή και όχι η αθωότητα αυτού [ΟλΑΠ 2/2017].

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσιβαλλόμενη από τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 505 παρ.2 ΚΠΔ, υπ'αριθμ.2227/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας, κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο Ι. Λ. του Κ. των αποδιδομένων σ'αυτόν πράξεων της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της σωματικής βλάβης από αμέλεια.

Από την απόφαση αυτή προκύπτει ότι το παραπάνω Δικαστήριο δέχθηκε, αφού εκτίμησε τις ανωμοτί και ένορκες στο ακροατήριο του καταθέσεις των μαρτύρων και τα αναφερόμενα σ'αυτή έγγραφα κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του , τα εξής: " κατηγορούμενος στις 13/6/2014 και περί ώρα 07.50, κινούνταν επί της επαρχιακής οδού ..., με κατεύθυνση προς Λάρισα, οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο. Η οδός αυτής είναι διπλής κατεύθυνσης, με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, στο μέσον της οποίας υπάρχει διαχωριστική νησίδα. Στο 35° χλμ. η οδός αυτή (διασταύρωση γηπέδου Αγιας) συμβάλλεται με ανώνυμη οδό άγουσα προς την Αγιά, επί της οποίας (ανώνυμης οδού), διπλής κατεύθυνσης, κινούταν το με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Π. Π. του Κ. με συνεπιβάτιδα τη σύζυγο του Π. Ο.. Στην ανωτέρω διασταύρωση η προτεραιότητα ορίζεται με κατάλληλη σήμανση (άρθρο 26 παρ. 4 του ΚΟΚ), ειδικότερα δε με ρυθμιστική πινακίδα Ρ2 (ΣΤΟΠ), η οποία βρίσκεται επί της ανώνυμης οδού, δηλαδή επί της οδού στην οποία κινούνταν ο Π.

Π. του Κ.. Ο τελευταίος όταν έφτασε στην ανωτέρω διασταύρωση και ενώ στην πορεία του υπήρχε η προαναφερθείσα ρυθμιστική πινακίδα Ρ- 2, (ΣΤΟΠ), που επέβαλε την υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος του πριν από την είσοδο στην οδό ... και παραχώρηση προτεραιότητας στα οχήματα τα οποία κινούνταν επί της οδού αυτής, στην οποία πλησίαζε, (άρθρ.4§3(1) του ΚΟΚ), δεν διέκοψε την πορεία του για να ελέγξει την διασταύρωση, πλην κινήθηκε ανέλεγκτα και εισήλθε σ' αυτήν την στιγμή κατά την οποία την διέσχιζε με το όχημα του ο κατηγορούμενος και από τα αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του κατηγορουμένου, επιχειρώντας να διασχίσει κάθετα την επαρχιακή οδό με κατεύθυνση προς Αγιά.

Αποτέλεσμα της παράνομης εισόδου του στη διασταύρωση ήταν η σύγκρουση των δύο οχημάτων από την οποία τραυματίσθηκε ο 87χρονος Π. Π., ο οποίος υπέστη βαριές κακώσεις αυχένος και θώρακος, λόγω δε των τραυμάτων του αυτών, τα οποία ενήργησαν ως μόνη και αποκλειστική αιτία, επήλθε ο θάνατος του, καθώς και η συνεπιβάτιδα του οχήματος του, Π.

Ο., η οποία υπέστη κατάγματα πλευρών, αιμοθώρακα, κατάγματα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης και κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Από τη σύγκρουση το όχημα του κατηγορουμένου υπέστη υλικές ζημίες στο εμπρόσθιο μέρος του και το όχημα που οδηγούσε ο Π. Π. υπέστη υλικές ζημίες στην δεξιά πλευρά στο οπίσθιο μέρος, στο άνω μέρος και στην αριστερή πλευρά.

Υπό τα περιστατικά αυτά το Δικαστήριο κρίνει ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου Π. Π., ο οποίος δεν κατέβαλε την προσοχή και επιμέλεια που θα κατέβαλε κάθε μέτρια συνετός οδηγός υπό ανάλογες περιστάσεις. Ειδικότερα, πλησιάζοντας σε ισόπεδο οδικό κόμβο, στον οποίο η προτεραιότητα οριζόταν με κατάλληλη σήμανση, συγκεκριμένα δε με ρυθμιστική πινακίδα Ρ-2(ΣΤΟΠ), που τον υποχρέωνε να διακόψει την πορεία του οχήματος του πριν από την είσοδό του στον κόμβο και να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οχήματα τα οποία κινούνταν στην οδό, προς την οποία πλησίαζε, δεν διέκοψε την πορεία του αυτοκινήτου του, αλλά εισήλθε στη διασταύρωση, χωρίς να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων, κατά παράβαση του άρθρου 26 παρ. 1 και 4 του ΚΟΚ με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί με το όχημα του κατηγορουμένου.

Ο δεύτερος πολιτικώς ενάγων, κατά την εξέταση του στο ακροατήριο κατέθεσε μεταξύ άλλων ότι ο κατηγορούμενος κινούνταν με ταχύτητα τουλάχιστον 120 χλμ. Σύμφωνα με το από 10.01.2015 δελτίο ιχνών τροχοπεδήσεως τροχαίου ατυχήματος του Α.Τ. Αγιάς, η ταχύτητα του οχήματος του κατηγορουμένου υπολογίστηκε σε 28 χλμ/ώρα περίπου, με συντελεστή τριβής 0,60 περίπου και μήκος ιχνών τροχοπέδησης 4,85 μ.

η οποία είναι μικρότερη από αυτήν που κινούνταν το όχημα πριν την σύγκρουση, δεδομένου ότι, όπως αναφέρεται, δεν έχει υπολογισθεί η κινητική ενέργεια που καταναλώθηκε στη σύγκρουση αλλά ούτε και μπορεί να υπολογισθεί. Σε κάθε περίπτωση, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο, δεν προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα η οποία υπερέβαινε το επιτρεπόμενο ανώτατο όριο των 90 χλμ./ώρα.

Στην επέλευση του ατυχήματος δεν συνετέλεσε πταίσμα του κατηγορουμένου δεδομένου ότι αυτός εισήλθε στην διασταύρωση έχοντας προτεραιότητα, χωρίς, κατά τα εκτιθέμενα ανωτέρω, υπερβολική ταχύτητα, ενώ καίτοι ο κατηγορούμενος τροχοπέδησε προσπαθώντας να αποφύγει τη σύγκρουση, δεν αποφεύχθηκε αυτή, λόγω του αιφνίδιου της εμφάνισης του οχήματος που οδηγούσε ο θανών Π.

Π.. Επομένως, πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί αθώος για τις πράξεις της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της σωματικής βλάβης από αμέλεια, για τις οποίες κατηγορείται. Ακολούθως κήρυξε τον κατηγορούμενο αθώο' του ότι στο 35ο χλμ. της Επ. Οδού ... (διασταύρωση γηπέδου …) και στη συμβολή της οδού με ανώνυμη οδό άγουσα προς Αγιά, στις 13/6/2014 και περί ώρα 07.50, από αμέλειά του, ήτοι από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, με μία πράξη τέλεσε περισσότερα εγκλήματα και συγκεκριμένα κατά την οδήγηση του υπ' αριθμ.

Κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτ/του, επέφερε το θάνατο του Π. Π. του Κ. και προξένησε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της Π. Ο. του Α., αποτελέσματα τα οποία δεν προέβλεψε. Ειδικότερα, στον πιο πάνω τόπο και χρόνο, οδηγώντας το με αριθμ. κυκλοφ, ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο του, τύπου jeep, επί της ανωτέρω επ. οδού με κατεύθυνση προς Λάρισα, έχοντας αναπτύξει ταχύτητα που δεν υπερέβαινε το όριο των 90 χλμ. /ώ, ενώ πλησίαζε στο ύψος της συμβολής της ανωτέρω οδού με την ανώνυμη οδό που οδηγεί προς Αγιά, στην οποία κινούταν το υπ' αριθμ.

κυκλ. ... Ι.Χ.Φ. αυτ/το που οδηγούσε ο Π. Π. του Κ. με συνεπιβάτιδα τη σύζυγο του Π. Ο., αφενός δεν μείωσε την ταχύτητα του οχήματος του, ως όφειλε, ενόψει του ότι κινούταν πλησίον συμβολής οδών, αφετέρου δεν ασκούσε τον απαιτούμενο έλεγχο και εποπτεία επί του οχήματος του, ώστε να είναι σε θέση να το ακινητοποιήσει εγκαίρως δια τροχοπεδήσεως σε περίπτωση που εμφανιζότανε κάποιο εμπόδιο στην πορεία του.

Την ίδια στιγμή ο παθών, Π. Π., οδηγώντας το ανωτέρω φορτηγό αυτοκίνητο του επί της ανώνυμης οδού με κατεύθυνση προς την ανωτέρω επαρχιακή οδό, αφού εισήλθε κάθετα στην επαρχιακή οδό και στο ρεύμα πορείας του κατηγορουμένου, παραβιάζοντας ρυθμιστική πινακίδα stop, κινούμενος με κατεύθυνση από τα αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του κατηγορουμένου, επιχείρησε να διασχίσει κάθετα την επαρχιακή οδό με κατεύθυνση προς Αγιά.

Ωστόσο, εξαιτίας της προπεριγραφόμενης αμελούς συμπεριφοράς του κατηγορουμένου, ο οποίος μολονότι αντιλήφθηκε από απόσταση περίπου πενήντα μέτρων την αντικανονική κίνηση του παθόντος και την είσοδο αυτού στην επαρχιακή οδό, δεν ενήργησε άμεση τροχοπέδηση του οχήματος του ώστε να αποφύγει τη σύγκρουση, τη στιγμή που ο παθών είχε ήδη εισέλθει στην ανωτέρω επαρχιακή οδό και είχε διασχίσει το μείζον πλάτος του ρεύματος πορείας αυτής προς Λάρισα, ο κατηγορούμενος δεν ενήργησε άμεση τροχοπέδηση του οχήματος του, ώστε να αποφύγει τη σύγκρουση με το κινούμενο όχημα του παθόντος, αλλά συνέχισε την πορεία του και εισήλθε εντός της διασταύρωσης με αμείωτη ταχύτητα, με συνέπεια να επιπέσει με το εμπρόσθιο τμήμα του οχήματος του επί του οπίσθιου μέρους της δεξιάς πλευράς του οχήματος του παθόντος.

Από την ανωτέρω σύγκρουση, η οποία οφείλεται στη συγκλίνουσα αμελή συμπεριφορά αμφοτέρων των οδηγών, τραυματίσθηκε ο 87χρονος Π. Π., ο οποίος υπέστη βαριές κακώσεις αυχένος και θώρακος, λόγω δε των τραυμάτων του αυτών, τα οποία ενήργησαν ως μόνη και αποκλειστική αιτία, επήλθε ο θάνατος του, καθώς και η συνεπιβάτιδα του οχήματος του, Π.

Ο., η οποία υπέστη κατάγματα πλευρών, αιμοθώρακα, κατάγματα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης και κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Υπό τις ανωτέρω παραδοχές, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι ειδική και εμπεριστατωμένη με την προπαρατεθείσα έννοια αφού το δικαστήριο εκθέτει στο σκεπτικό του, με σαφήνεια και πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, από τα οποία δεν στοιχειοθετείται στο πρόσωπο του κατηγορουμένου ούτε η αντικειμενική ούτε η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της σωματικής βλάβης από αμέλεια, οι αποδείξεις, από όπου προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι συλλογισμοί, με βάση τους οποίους το δικαστήριο της ουσίας κατέληξε στην απαλλακτική για τον κατηγορούμενο κρίση του.

Ειδικότερα, εκτίθενται αναλυτικά οι συνθήκες, υπό τις οποίες έλαβε χώρα η επίμαχη σύγκρουση των δύο οχημάτων, προσδιορίζεται η σύμφωνη με τους κοινώς αναγνωρισμένους κανόνες οδικής κυκλοφορίας συμπεριφορά του κατηγορουμένου, ως οδηγού, συγκεκριμένα δε η κανονική κίνησή του επί της επαρχιακής οδού διπλής κατευθύνσεως, ...

εντός του ρεύματος πορείας του με επιτρεπτή ταχύτητα μη υπερβαίνουσα το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο των 90 χλμ/ώρα, με την οποία εισήλθε στη διασταύρωση της ανωτέρω επαρχιακής οδού με ανώνυμη οδό άγουσα προς Αγιά, έχοντας προτεραιότητα και η μη δυνατότητά του, καίτοι τροχοπέδησε, να αποφύγει τη σύγκρουση λόγω της αιφνίδιας στο ρεύμα πορείας του του ΙΧΦ αυτοκινήτου που οδηγούσε ο θανών Π.

Π. ηλικίας 87 ετών, ο οποίος παραβιάζοντας τη ρυθμιστική πινακίδα STOP, που είχε στην πορεία του και κινούμενος με κατεύθυνση από τα αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του κατηγορουμένου, εισήλθε ανέλεγκτα και αιφνίδια στην ανωτέρω διασταύρωση, επιχειρώντας να διασχίσει κάθετα την επαρχιακή οδό με κατεύθυνση προς Αγιά, με αποτέλεσμα τη σύγκρουση των δύο οχημάτων, τον θανάσιμο τραυματισμό του τελευταίου και το σοβαρό τραυματισμό της συνεπιβάτιδάς του.

Οι ειδικότερες αντίθετες αιτιάσεις που περιέχονται στο αναιρετήριο, είναι αβάσιμες διότι: α]Η μοναδική και αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο πλημμέλεια της οδηγικής του συμπεριφοράς, είναι απολύτως συγκεκριμένη και αυτή συνίσταται αποκλειστικώς και μόνο στο ότι μολονότι αντιλήφθηκε από αρκετή απόσταση την αντικανονική κίνηση του αυτοκινήτου του θανόντος δεν ενήργησε άμεση τροχοπέδηση του οχήματος του , ώστε να αποφύγει την σύγκρουση με αυτό. 'Ομως με βάση τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως ο κατηγορούμενος είχε ήδη αρχίσει την είσοδο του στην παραπάνω διασταύρωση, έχοντας προτεραιότητα χωρίς υπερβολική ταχύτητα και όταν αντιλήφθηκε την αιφνίδια, ήτοι μη δυναμένη να γίνει αντιληπτή εξ αποστάσεως και παράνομη είσοδο του αυτοκινήτου του θανόντα στο ρεύμα πορείας του, τροχοπέδησε προσπαθώντας να αποφύγει τη σύγκρουση, η οποία όμως ήταν αναπόφευκτη, παραδοχές οι οποίες στηρίζονται στα καταγραφόμενα στο από 10-1-2015 δελτίο ιχνών τροχοπεδήσεως τροχαίου ατυχήματος του Α.Τ Αγιάς, σύμφωνα με το οποίο η ταχύτητα του οχήματος του κατηγορουμένου χωρίς υπολογισμό της κινητικής ενεργείας που καταναλώθηκε στη σύγκρουση υπολογίστηκε σε 28 χιλ/ώρα στον παραπάνω οδικό κόμβο, με συντελεστή τριβής 0,60 περίπου και μήκος ιχνών τροχοπεδήσεως 4,85 μέτρα εξ' ου εμμέσως πλην σαφώς συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος, αντιληφθείς την αιφνίδια είσοδο στο ρεύμα πορείας του ΙΧΦ αυτοκινήτου μείωσε την ταχύτητα με την οποία εκινείτο.

β]Σύμφωνα με την αποδοθείσα στον κατηγορούμενο κατηγορία, η οποία ενσωματώνεται στο απαλλακτικό διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν αποδόθηκε σ' αυτόν η παράλειψη διενέργειας αποφευκτικού ελιγμού, ώστε, δι' αυτού να αποφευχθεί η σύγκρουση των οχημάτων ούτε η μη συμμόρφωσή του σε φωτεινούς σηματοδότες αναλάμποντος κίτρινου χρώματος που βρίσκονται σε απόσταση 150 μέτρων από τη διασταύρωση, οπότε το δικαστήριο δεν ήτο δυνατόν να εξετάσει μία μη αποδιδόμενη σε αυτόν κατηγορία. 3]Προσδιορίζεται από το Δικαστήριο το ακριβές σημείο σύγκρουσης των εμπλεκόμενων οχημάτων, το οποίο με βάση τις υλικές ζημιές που προκλήθηκαν σε αυτά από τη σύγκρουση και δη στο εμπρόσθιο τμήμα του οχήματος του κατηγορουμένου και στο οπίσθιο μέρος της δεξιάς πλευράς του οχήματος του θανόντος βρίσκεται στο ρεύμα πορείας του κατηγορουμένου μέσα στη διασταύρωση,3]σχετικά με τις αποδείξεις, που λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν για το σχηματισμό της κρίσεως του δικαστηρίου της ουσίας, αναφέρονται στην αιτιολογία της αποφάσεως τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους [ανωμοτί καταθέσεις πολιτικώς εναγόντων, ένορκες καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και αναγνωσθέντα έγγραφα], από τα οποία το εν λόγω δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτιμήθηκαν και κατέληξε στην απαλλακτική κρίση αξιολογώντας τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και όλες τις φωτογραφίες του τόπου του ατυχήματος και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Α.

Β., το γεγονός δε ότι δεν συντάχθηκε πλήρως με το συμπέρασμα της δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκε και αυτοί υπόψη και 4] με το προπαρατεθέν σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης αιτιολογείται με σαφήνεια και πληρότητα, γιατί το δικαστήριο δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου, στις σχετικές δε παραδοχές εμπεριέχεται η κρίση, ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε συνετά και προσεκτικά χωρίς την ύπαρξη δυνατότητας αντιδράσεως εκ μέρους του, ενόψει των περιγραφομένων συνθηκών του ατυχήματος, στην προκληθείσα σύγκρουση, παραδοχές με τις οποίες αιτιολογείται επαρκώς γιατί δεν πείστηκε ότι οδηγούσε χωρίς σύνεση και προσοχή και χωρίς να έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματος του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί του απαιτούμενους χειρισμούς προς αποφυγή της συγκρούσεως δεν ήταν δε αναγκαία ειδικότερη επ' αυτού αιτιολογία.

Κατόπιν αυτών ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-6-2019 και με αριθμό καταθ.28/2019 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της υπ'αριθμ.2227/2008 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας .3

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2019. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Δεκεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ