1963/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1963 / 2018 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1963/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε'ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Χυτήρογλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου, Βασιλική Ηλιοπούλου και Βασιλική Μπαζάκη - Δρακούλη, Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Φεβρουαρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτριου Δασούλα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Κ. του Π., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Ορφανόπουλο, για αναίρεση της υπ'αριθ. 236/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13-12-2017 (αρ.πρωτ..../2017) αίτηση - δήλωσή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2018.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 13-12-2017 (αρ.πρωτ..../2017) αίτηση - δήλωση προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της υπ'αριθμ.236/21.3.2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου με την οποία ο αναιρεσείων, Α. Κ., κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά συρροή και καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών και δύο (2) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (αρθρ.473 παρ.2, 3 , 474 παρ.1, 2 ΚΠοινΔ). Είναι συνεπώς τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ'ουσίαν.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ.1 του ΠΚ "Όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία είναι ιδιαίτερα μεγάλη με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του υπαλλακτικώς μικτού εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να προσαπαιτείται και η πραγματοποίηση του οφέλους β)εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών η αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, από τα οποία ως παραγωγό αιτία παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον πράξη, παράλειψη ή ανοχή.

Η παράσταση ψευδών γεγονότων μπορεί να συνίσταται σε οποιαδήποτε ανακοίνωση, δήλωση ή ισχυρισμό στον οποίο υπάρχει ανακριβής απεικόνιση της πραγματικότητας, μπορεί δε να είναι ρητή ή και να συνάγεται συμπερασματικά από την συμπεριφορά του δράστη και γ)βλάβη ξένης κατά το αστικό δίκαιο περιουσίας η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις του δράστη, χωρίς να απαιτείται ταυτότητα παραπλανηθέντος και ζημιωθέντος (ΑΠ 249/2016).

Ως γεγονότα κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης νοούνται τα πραγματικά περιστατικά που ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν όχι και εκείνα που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, όπως είναι οι απλές υποσχέσεις ή συμβατικές υποχρεώσεις. Όταν όμως οι τελευταίες συνοδεύονται ταυτόχρονα με ψευδείς διαβεβαιώσεις και παραστάσεις άλλων ψευδών γεγονότων που αναφέρονται στο παρόν ή στο παρελθόν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση της μελλοντικής εκπλήρωσης με βάση την εμφανιζομένη ήδη στο παρόν ψευδή κατάσταση πραγμάτων από τον δράστη που έχει ειλημμένη την απόφαση να μην εκπληρώσει την υποχρέωσή του, τότε θεμελιώνεται το έγκλημα της απάτης.

Περιουσία νοείται το σύνολο των οικονομικών αγαθών του προσώπου που έχουν χρηματική αξία, βλάβη δε της περιουσίας είναι η μείωση αυτής, δηλαδή η επί έλλατον διαφορά μεταξύ της χρηματικής αξίας την οποία είχε προ της διάθεσης που προηγήθηκε με την απατηλή συμπεριφορά και εκείνης που απέμεινε μετά από αυτήν.

Βλάβη της περιουσίας υπάρχει έστω και αν ο παθών έχει ενεργό αξίωση προς ανόρθωση της. Χρόνος τέλεσης της απάτης θεωρείται εκείνος κατά τον οποίο ο δράστης ενήργησε και ολοκλήρωσε την απατηλή συμπεριφορά του, δηλαδή προέβη στις ψευδείς παραστάσεις, εξαιτίας των οποίων παραπλανήθηκε ο παθών ή τρίτος.

Είναι αδιάφορος τυχόν μεταγενέστερος χρόνος επέλευσης της ζημίας του παθόντος με την οποία ολοκληρώνεται η απάτη, καθώς και ο χρόνος που επιχειρήθηκε η ζημιογόνος ενέργεια ή παράλειψη του παθόντος (ΑΠ 52/2017, ΑΠ 269/2017).

Περαιτέρω η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ'ΚΠοινΔ, όταν εκτίθενται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα προκύψαντα από τη διαδικασία πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο (ΑΠ 8/2017). Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ'αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επέλευσης ορισμένου προσθέτου αποτελέσματος. (ΑΠ 8/2017).

Λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά κατά το άρθρο 510 παρ.1 περ.ε'του ΚΠοινΔ και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διάταξης υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ'αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει ενώ εσφαλμένη εφαρμογή όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης συντρέχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν το πόρισμα της απόφασης που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες αντιφάσεις ή λογικά κενά που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης (ΑΠ ΟΛ 2/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση το δικάσαν κατ'έφεση Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου με την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ.236/21.3.2017 απόφασή του, κήρυξε τον αναιρεσείοντα ένοχο απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά συρροή και τον καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών και δύο (2) μηνών, με τριετή αναστολή, ενώ κήρυξε αθώα για την ίδια πράξη την κατηγορουμένη θυγατέρα του Μ.

Κ. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης το δικάσαν Εφετείο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων κατά το είδος τους αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του ότι αποδείχθηκαν τα εξής: "Δυνάμει του από 10-05-2009 ιδιωτικού συμφωνητικού συστάσεως ετερορρύθμου εταιρείας, που συνήφθη στο Πόρτο Χέλι Κρανιδίου, μεταξύ του πρώτου και της δεύτερης των κατηγορουμένων Α.

και Μ. συζ. Β.- Μ., αντίστοιχα και το οποίο καταχωρίσθηκε στα οικεία βιβλία εταιρειών του Πρωτοδικείου Ναυπλίου, με αύξοντα αριθμό ...-05-2009, συνεστήθη η ετερόρρυθμη εταιρεία, με την επωνυμία "... ΚΑΙ ΣΙΑ" με έδρα την περιοχή του ..., του ..., του Νομού Αργολίδος, Ομόρρυθμος εταίρος διαχειριστής της και νόμιμος εκπρόσωπος της ως άνω εταιρείας ήταν ο πρώτος κατηγορούμενος, ενώ η δεύτερη εξ αυτών ήταν ετερόρρυθμη εταίρος της.

Σκοπός, δε, της εν λόγω εταιρείας ήταν η με σκοπό το κέρδος παροχή υπηρεσιών δωματίων ή μονάδας καταλύματος για επισκέπτες, με καθημερινή καθαριότητα, υπηρεσίες εστιατορίων, εστίασης, παροχής ποτών, υπηρεσίες τροφοδοσίας εκδηλώσεων (catering), παροχής γευμάτων, σνακ μπαρ, ουζερί, καφέ, καφετέριας, αναψυκτηρίων, καντίνας και λοιπών συναφών δραστηριοτήτων.

Ειδικότερα, η ως άνω εταιρεία έχει μισθώσει και εκμεταλλεύεται μία μικρής δυναμικότητας τουριστική - ξενοδοχείακή μονάδα, με το διακριτικό τίτλο "...", η οποία διαθέτει 16 δωμάτια, χώρο εστιάσεως, καφετέρια, σνακ-μπαρ κ.λπ., και η οποία ευρίσκεται στη θέση ... του Δημοτικού Διαμερίσματος Πορτοχελίου του ..., του Νομού Αργολίδος, μπροστά σε οργανωμένη παραλία.

Η διάρκεια της εν λόγω εταιρείας ορίσθηκε σε δώδεκα έτη, από της νομίμου συστάσεως της, δυνάμενη να παραταθεί, με κοινή συμφωνία των εταίρων. Επίσης, με το προρρηθέν ιδιωτικό συμφωνητικό ορίσθηκε ότι το σύνολο των χρηματικών εισφορών των εταίρων (σημειώνεται ότι οι παραπάνω κατηγορούμενοι αναφέρονται σε "κεφάλαιο" της εν λόγω προσωπικής εταιρείας, εννοώντας τις εισφορές σε χρήμα των εταίρων) θα ανήρχετο στο ποσό των 15.000,00 ευρώ, οι οποίες θα καταβάλλονταν κατά μεν το ποσό των 3.000,00 ευρώ, που αντιστοιχεί σε ποσοστό συμμετοχής στην εταιρεία 20%, από τον πρώτο κατηγορούμενο, κατά δε το ποσό των 12.000,00 ευρώ, που αντιστοιχεί σε ποσοστό συμμετοχής στην εταιρεία 80%, από την δεύτερη κατηγορούμενη Μ., σύζυγο Β.

Μ., το γένος Α. και Δ. Κ.. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι οι εγκαλούσες Γ. Α. και Α. Α. Α. και εν γένει η οικογένειά τους συνδέονταν με τους άνω κατηγορούμενους, πρώτο και δεύτερη (θυγατέρα του πρώτου), καθώς και την Κ. Δ., σύζυγος του πρώτου κατηγορούμενου με στενούς, μακροχρόνιους δεσμούς φιλίας, ενώ, μάλιστα, ο πρώτος κατηγορούμενος ήταν ανάδοχος της δεύτερης εγκαλούσας, Α.

Α. Α.. Στο πλαίσιο, δε, των στενών φιλικών σχέσεων τους, οι εγκαλούσες εκδήλωσαν ενδιαφέρον, προκειμένου, να επιτευχθεί μεταξύ τους μία επαγγελματική συνεργασία, συνιστάμενη στη συμμετοχή τους ως εταίρων στην προαναφερόμενη εταιρεία, ώστε να συνεκμεταλλευθούν την ως άνω ξενοδοχειακή μονάδα, πού λειτουργούσε αυτή.

Μάλιστα, οι σχετικές συζητήσεις και διαπραγματεύσεις διημήφθησαν κυρίως μεταξύ του πρώτου κατηγορούμενου και του πατέρα των εγκαλουσών, Γ. Α., ο οποίος αναζητούσε να ανεύρει μία ευκαιρία επαγγελματικής αποκαταστάσεως των θυγατέρων του στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί, δε, ότι ο τελευταίος τύγχανε ιδιοκτήτης επιχειρήσεως εκμεταλλεύσεως εστιατορίων στην αλλοδαπή, και δη στην Βαλτιμόρη των Η.Π.Α., και συνεπώς διέθετε αυξημένη συναλλακτική εμπειρία, ενώ γνώριζε και τα σχετικά με τη λειτουργία επισιτιστικών καταστημάτων, που μεταξύ άλλων, διατηρούσε εντός της προρρηθείσης τουριστικής μονάδας της η εταιρεία.

Ακολούθως, οι εγκαλούσες αφενός και αφετέρου οι πρώτος και δεύτερη των κατηγορουμένων προήλθαν στη σύναψη του από 23-01-2010 ιδιωτικού συμφωνητικού τροποποιήσεως του καταστατικού της ετερόρρυθμης εταιρείας, που καταρτίσθηκε στο Πόρτο Χέλι Αργολίδος, και το οποίο υπεγράφη αυθημερόν από άπαντα τα συμβαλλόμενα μέρη σε έξι (6) πρωτότυπα.

Πλέον συγκεκριμένα, με το προρρηθέν ιδιωτικό συμφωνητικό, συμφωνήθηκε μεταξύ των ανωτέρω διαδίκων η είσοδος των εγκαλουσών, ως νέων μελών - ετερορρύθμων εταίρων στην ως άνω ετερόρρυθμη εταιρεία, με τη μεταβίβαση, λόγω πωλήσεως, εταιρικών μεριδίων από τους παλαιούς εταίρους της προς αυτές και ειδικότερα με τη μεταβίβαση α) από την δεύτερη κατηγορουμένη στην πρώτη των εγκαλουσών ποσοστού 25% επί του αρχικού κεφαλαίου, από το σύνολο του ποσοστού 80% συμμετοχής της στην παραπάνω εταιρεία, με συνολικό αναγραφόμενο τίμημα, ποσού 3.750.00 ευρώ, β) από την δεύτερη κατηγορουμένη στην δεύτερη των εγκαλουσών, ποσοστού 15% επί του αρχικού κεφαλαίου, από το σύνολο, του ποσοστού 55% που της είχαν απομείνει, με συνολικό αναγραφόμενο στο συμφωνητικό τίμημα, ποσού 2.250,00 ευρώ τον πρώτο κατηγορούμενο στην δεύτερη των εγκαλουσών, ποσοστού 10% επί του αρχικού κεφαλαίου, από το σύνολο του ποσοστού 20% συμμετοχής του στην πιο πάνω εταιρεία, έναντι αναγραφομένου στο συμφωνητικό τιμήματος 1.500,00 ευρώ.

Μάλιστα, στο ίδιο ιδιωτικό συμφωνητικό αναγράφεται ότι τα επιμέρους αυτά τιμήματα κατεβλήθησαν την ίδια ημέρα στους πρώτο και δεύτερη των κατηγορουμένων, για την εκ μέρους τους πώληση των προρρηθέντων εταιρικών τους μεριδίων. Τοιουτοτρόπως, ορίσθηκε ότι η συμμετοχή των παλαιών και των νεοεισερχόμενων εταίρων στο πιο πάνω κεφάλαιο, συνολικού ποσού 15.000,00 ευρώ, θα διαμορφωνόταν ως εξής, ήτοι του πρώτου κατηγορούμενου, ως ομορρύθμου εταίρου και διαχειριστή - νομίμου εκπροσώπου της.

κατά ποσοστό 10%, της δεύτερης κατηγορούμενης, ως ετερόρρυθμης εταίρου, κατά ποσοστό 40% της πρώτης εγκαλούσας, ως ετερόρρυθμης εταίρου, κατά ποσοστό 25%, και της δεύτερης Εγκαλούσας, ως ετερόρρυθμης εταίρου, κατά ποσοστό 25%. Περαιτέρω, με το αυτό ως άνω ιδιωτικό συμφωνητικό αποφασίσθηκε η διεύρυνση του σκοπού της εταιρείας, καταλαμβάνοντας πλέον και κάθε είδος τουριστικής δραστηριότητας και παροχής υπηρεσιών τουριστικών παροχών και τουριστικών καταλυμάτων - χρονομισθώσεις δραστηριότητα θαλασσίων σπορ - ενοικιάσεις σκαφών - παροχές εκδηλώσεων θαλασσίων δραστηριοτήτων και θεαμάτων - διοργανώσεις εκδηλώσεων - εκδρομών - μισθώσεις οχημάτων, σκαφών ποδηλάτων και γενικά κάθε φύσεως λειτουργία που συνάδει με τον τουρισμό, την παροχή υπηρεσιών υγειονομικού ενδιαφέροντος και καταλύματος και ψυχαγωγίας, ενώ επιπλέον ορίσθηκε και ο διακριτικός τίτλος της εταιρείας, με τον οποίο θα μπορούσε αυτή να συναλλάσσεται, συνιστάμενος στη λατινική λεκτική ένδειξη "...".

Επιπλέον, ορίσθηκε ότι οι ανωτέρω ετερόρρυθμοι εταίροι δεν θα ασκούσαν τη διαχείριση της εταιρείας, ούτε θα είχαν υποχρέωση παροχής προσωπικής εργασίας ή ενεργούς συμμετοχής σε αυτήν, παρά μόνον θα δικαιούνταν να λαμβάνουν γνώση κάθε ενέργειας του διαχειριστή, πρώτου κατηγορούμενου και της πορείας της εταιρείας, με την απρόσκοπτη δυνατότητα ελέγχου των εταιρικών βιβλίων, καταστάσεων και εν γένει εγγράφων και στοιχείων της εταιρείας.

Επίσης, τα ετερόρρυθμα μέλη θα μπορούσαν να εργασθούν στην εταιρεία, με την παροχή μισθοδοσίας, χωρίς, όμως, αυτό να αποτελεί υποχρέωση τους, ούτε βέβαια συμμετοχή στη διαχείριση της. Τέλος, συμφωνήθηκε ότι η εταιρεία αυτοδίκαια και χωρίς καμία άλλη διατύπωση, με την περάτωση του ορισθέντος χρόνου διάρκειας της, αυτομάτως θα ανανεωνόταν για επιπλέον πέντε (5) έτη και ούτω καθεξής, εφόσον κάποιος από τους εταίρους δεν κατήγγειλε την παράτασή της, ενώ, πέραν των ανωτέρω τροποποιήσεων των διατάξεων του καταστατικού της πρώτης εναγομένης θα ίσχυαν οι λοιποί όροι του.

Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι το τίμημα που συμφωνήθηκε ατύπως μεταξύ των διαδίκων, για την πώληση και μεταβίβαση στις εγκαλούσες των ανωτέρω εταιρικών μεριδίων, ανερχόταν στο χρηματικό ποσό των 50.000,00 ευρώ, ως προς εκάστη εκ των εγκαλουσών, ήτοι στο συνολικό χρηματικό ποσό των 100.000,00 ευρώ, του οποίου αυτές ανέλαβαν την υποχρέωση καταβολής για την χρηματοδότηση και ανάπτυξη της ανωτέρω εταιρείας, και όχι στο έλασσον τοιούτο των 7.500,00 ευρώ, το οποίο είχε αναγραφεί στο προρρηθέν ιδιωτικό συμφωνητικό, κατά τις ανωτέρω διακρίσεις.

Το γεγονός, δε ότι αποτυπώθηκε στο εν λόγω ιδιωτικό συμφωνητικό πως είχε συμφωνηθεί η καταβολή επί μέρους τιμημάτων στους πρώτο και δεύτερη των κατηγορουμένων για την ανωτέρω πώληση των εταιρικών τους μεριδίων, συνολικού χρηματικού ποσού 7.500,00 ευρώ, οφείλεται στην πρόθεση των συμβαλλόμενων διαδίκων να υπολογισθούν τα ως άνω επιμέρους τιμήματα επί της αξίας των εισφορών των πρώτου και δεύτερης των κατηγορούμενων, όπως αυτές είχαν προσδιορισθεί αρχικώς με το από 10-05-2009 ιδιωτικό συμφωνητικό συστάσεως της εταιρείας, ώστε να τύχουν ακολούθως φορολογικών ελαφρύνσεων, για τη μεταβίβαση των εταιρικών τους μεριδίων.

Επισημαίνεται, δε ακόμη ότι η εικονικότητα του αναγραφομένου ως καταβληθέντος συνολικού τιμήματος των 7.500.00 ευρώ στο προρρηθέν ιδιωτικό συμφωνητικό προκύπτει προεχόντως από την εξώδικη ομολογία των εγκαλουσών, που διαλαμβάνεται τόσο στην από 20-01-2011 εξώδικη διαμαρτυρία-πρόσκληση και δήλωση τους, που επιδόθηκε στον πρώτο κατηγορούμενο την 20η-01-2011 (βλ.

την υπ' αριθμ. ...-01-2011 έκθεση επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τριπόλεως, Μ. Δ. Λ.), όπου αναγράφεται ρητώς ότι οι ίδιες (εγκαλούσες) αναγνωρίζουν πως την 23η- 01-2010 δεν κατέβαλαν στους αντισυμβαλλομένους τους το προαναφερόμενο ποσό ως τίμημα για την αγορά των εταιρικών τους μεριδίων, όσο και στην από 03-02-2011 ένδικη έγκληση τους.

ενώπιον του Εισαγγελέως Πρωτοδικών Τριπόλεως, όπου αναφέρεται ότι το συμπεφωνημένο τίμημα ανερχόταν στο συνολικό ποσό των 100.000,00 ευρώ. Την εν λόγω, όμως, συμφωνία τους για το πράγματι συμφωνηθέν τίμημα ουδόλως κατεχώρισαν σε έτερο συνταγέν μεταξύ τους έγγραφο. Η κρίση, ωστόσο, του παρόντος Δικαστηρίου, αναφορικά με την πραγματική συμφωνία των συμβαλλομένων διαδίκων για την ανάληψη εκ μέρους των εγκαλουσών της υποχρεώσεως καταβολής στους πρώτο και δεύτερη των κατηγορουμένων - πωλητών των εταιρικών μερίδων τιμήματος συνολικού ποσού 100.000,00 ευρώ στηρίζεται ιδίως στη σαφή και κατηγορηματική περί τούτου κατάθεση του μάρτυρος αποδείξεως, Μ.

Μ., που εξετάσθηκε ενόρκως ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου. Τρίπολης, κατά την εκδίκαση της από 08-02-2013 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου ...03-2013 αγωγής των εγκαλουσών κατά των κατηγορούμενων επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 213/2014 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, ενώ σημειώνεται πως εν προκειμένω επετράπη το εμμάρτυρο μέσο, ένεκα της ηθικής αδυναμίας των διαδίκων προς απόκτηση εγγράφου, εξαιτίας των μακροχρόνιων φιλικών και οικογενειακών τους σχέσεων (άρθρα 393 και 394 παρ. 1 περ.

β'. ΚΠολΔ). Εξάλλου, και οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι συνομολογούν πως το πραγματικό συμπεφωνημένο τίμημα της επίδικης αγοραπωλησίας υπερέβαινε σαφώς το χρηματικό, ποσό. των 7.500,00 ευρώ, αν και ισχυρίζονται, όπως θα εκτεθεί κατωτέρω, ότι τούτο ανερχόταν όχι στο ποσό των 100.000,00 ευρώ αλλά. σε εκείνο των 600.000.00 ευρώ.

Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι, οι συμβαλλόμενοι διάδικοι συμφώνησαν πως n ολοκλήρωση της πιο πάνω τροποποιήσεως του, καταστατικού της εταιρείας την καταχώριση και τη δημοσίευση του ανωτέρω συμφωνητικού στα οικεία βιβλία του αρμοδίου Πρωτοδικείου, θα γινόταν την επομένη ημέρα της καταβολής σε αυτόν και την θυγατέρα του δεύτερη κατήγορου μένη του παραπάνω ποσού των 100.000,00 ευρώ, και δη του ποσού των 50.000,00 ευρώ από εκάστη των εγκαλουσών.

Προς εξασφάλιση, μάλιστα, της καταβολής του πιστωθέντος τιμήματος, ο πρώτος κατηγορούμενος είχε παραλάβει άπαντα τα έξι συνταγέντα πρωτότυπα ιδιωτικά συμφωνητικά τροποποιήσεως του καταστατικού της προαναφερθείσας εταιρείας που έφεραν τις υπογραφές όλων των συμβαλλομένων μερών, με σκοπό να προβεί στην ολοκλήρωση των διατυπώσεων δημοσιότητας τους την επομένη ημέρα της καταβολής του τιμήματος.

Πράγματι, το εν λόγω συνολικό χρηματικό ποσό των 100.000,00 ευρώ κατεβλήθη από τον πατέρα των εγκαλουσών, Γ. Α., ο οποίος ενεργούσε ως εντολοδόχος τους και για λογαριασμό τους. όχι, όμως, στο ταμείο της εταιρείας ή στους πρώτο και δεύτερη των κατηγορούμενων, αλλά στον υπ' αριθμ. ... τραπεζικό λογαριασμό, που τηρούσε η Δ., σύζυγος Α.

Κ., στην Τράπεζα "...". Ειδικότερα, ο Γ. Α. προέβη στις ακόλουθες τρεις μερικότερες καταβολές στον προαναφερόμενο τραπεζικό λογαριασμό της τρίτης κατηγορούμενης και δη α) στις 09/03/2010 κατέβαλε το ποσό των 30.000.00 ευρώ, β) στις 29/03/2010. κατέβαλε στο ποσό των 22.000.00 ευρώ και γ) στις 30/03/2010, κατέβαλε το ποσό των 48.000,00 ευρώ.

ήτοι συνολικό ποσό ευρώ 100.000,00 (= 30.000,00 - 22.000,00 + 48.000,00). Στα σχετικώς, δε, νομίμως επικαλούμενα και προσκομιζόμενα τρία αποδεικτικά καταθέσεως, που εξεδόθησαν από την τράπεζα "...", για τις ανωτέρω καταβολές αναγράφεται ως αιτιολογία της καταθέσεως μόνον το ονοματεπώνυμο του Γ. Α., χωρίς οιαδήποτε αναφορά στα οφειλόμενα επιμέρους τιμήματα από την επίδικη σύμβαση πωλήσεως των εταιρικών μεριδίων των πρώτου και δεύτερης των κατηγορουμένων στις εγκαλούσες.

Τούτο, δε, διότι η καταβολή του συνολικώς οφειλομένου τιμήματος των 100.000,00 ευρώ από τον τρίτο σε σχέση με την ανωτέρω αγοραπωλησία στην ωσαύτως μη συμβαλλόμενη Δ. Κ., εξυπηρετούσε την εν γένει μεθόδευση των συμβαλλόμενων, ώστε να μην γεννηθεί οιαδήποτε φορολογική υποχρέωση είτε στα πρόσωπα των ιδίων, είτε στο νομικό πρόσωπο της εταιρείας.

Αποδεικνύεται, όμως, ότι αν και οι εγκαλούσες είχαν εκπληρώσει την ανωτέρω υποχρέωση τους, περί καταβολής του πράγματι συμφωνηθέντος τιμήματος στους πρώτο και δεύτερη των κατηγορουμένων οι τελευταίοι δεν έχουν προβεί μέχρι και σήμερα στην τήρηση των απαιτούμενων διατυπώσεων δημοσιότητας (άρθρα 42 και 46 ΕμπΝ.

βλ. ήδη άρθρα 251 271 παρ. 2 και 273 του Ν. 4072/2012), με την καταχώριση, πλην άλλων, του προαναφερομένου ιδιωτικού συμφωνητικού τροποποιήσεως του καταστατικού της εταιρείας στα οικεία βιβλία εταιρειών του αρμοδίου Πρωτοδικείου. Μάλιστα, αποδεικνύεται πως, μολονότι οι εγκαλούσες όχλησαν σχετικώς προς τούτο τον πρώτο κατηγορούμενο (βλ.

την από 20-01-2011 εξώδικη διαμαρτυρία - πρόσκληση και δήλωση των εγκαλουσών, που επιδόθηκε στον πρώτο κατηγορούμενο την 20-01-2011 όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. ...-01-2011 έκθεση επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τριπόλεως, Μ. Δ. Λ.), αυτός ουδέν έπραξε, συμμορφούμενος προς τις συμβατικές υποχρεώσεις του.

Περαιτέρω ο ισχυρισμός των πρώτου και δεύτερης των κατηγορουμένων ότι οι τρεις γενόμενος καταβολές του συνολικού χρηματικού ποσού των 100.000,00 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της τρίτης κατηγορούμενης από τον πατέρα των εγκαλουσών, Γ. Α., αφορούσαν σε επιστροφή δανείου, που του είχε χορηγήσει στο παρελθόν ο πρώτος κατηγορούμενος, δεν αποδεικνύεται βάσιμος, δεδομένου ότι δεν στηρίζεται σε οποιοδήποτε έγγραφο στοιχείο, όπως επί παραδείγματι σε έγγραφη σύμβαση δανείου, ή σε αποδεικτικά καταθέσεως τραπεζικών ιδρυμάτων και σε έγγραφες κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών του πρώτου κατηγορούμενου.

Αποδεικνύεται, περαιτέρω, σύμφωνα με τα παραπάνω ότι οι εγκαλούσες συνέπραξαν στην κατάρτιση του από 23-01-2010 ιδιωτικού συμφωνητικού τροποποίησης του καταστατικού της εταιρείας του πρώτου και δεύτερης των κατηγορουμένων και ακολούθως, προέβησαν σε περιουσιακή διάθεση και δη στην καταβολή του συνολικού χρηματικού ποσού των 100.000 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της τρίτης κατηγορούμενης παρακινούμενες από ψευδή γεγονότα, τα οποία τους παρέστησε γνώσει της αναλήθειάς τους, ο πρώτος των κατηγορούμενων, δεδομένου ότι ο τελευταίος παρέστησε τις εγκαλούσες Γ.

Α., του Γ. και Α., του Γ. ψευδώς κατά τον Ιανουάριο του γεγονός ότι είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εισόδου τους, ως εταίρων και δη ετερόρρυθμων μελών, στην ετερόρρυθμη εμπορική εταιρεία υπό την εμπορική επωνυμία "Α. Κ. και Σία ΕΕ", με έδρα την περιοχή ... του ΔΔ Πορτοχελίου, του ..., μετοχικού κεφαλαίου 15.000 ευρώ, με ποσοστό συμμετοχής κάθε μιας στην εταιρεία ανερχόμενο στο 25%, σύμφωνα με το ιδιωτικό συμφωνητικό τροποποίησης καταστατικού που είχαν συνυπογράψει στις 23-1-2010 και ότι είχαν τηρηθεί όλες οι διατυπώσεις δημοσιότητας του τροποποιημένου καταστατικού που προβλέπονται από το .../1.5.1835 και ως εκ τούτου είναι πλέον εταίροι της ανωτέρω εταιρείας.

Με τον τρόπο, δε, αυτό έπεισε ο πρώτος κατηγορούμενος τις εγκαλούσες να προβούν σε περιουσιακή διάθεση και δη να αποστείλουν στις 9-3-2010, 29-3-2010 και 30-3-2010, μέσω τραπέζης, δια του εντολοδόχου τους και πατέρα τους, Γ. Α., τραπεζικά εμβάσματα ποσών, αντίστοιχα, 30.000 ευρώ, 22.000 ευρώ και 48.000 ευρώ, ήτοι συνολικά 100.000 ευρώ στον υπ' αριθ. ...

καταθετικό λογαριασμό της συζύγου και μητέρας της δεύτερης κατηγορούμενης, Δ., συζύγου Α. Κ., τα οποία αποτελούσαν το συμφωνηθέν τίμημα για την εξαγορά των εταιρικών μεριδίων των δύο πρώτων κατηγορουμένων και την είσοδο των εγκαλουσών στην εταιρεία με ποσοστό συμμετοχής 25% έκαστη, τα οποία - χρήματα - θα παρέδιδε στους κατηγορουμένους η τελευταία.

Όμως, ο πρώτος κατηγορούμενος γνώριζε καλώς ότι δεν είχε προβεί - ούτε σκόπευε γα προβεί σε καμία ενέργεια δημοσίευσης του τροποποιημένου καταστατικού, σύμφωνα με τις προβλέψεις του .../1.5.1835. στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Ναυπλίου, ούτε στην καταχώριση του τροποποιητικού καταστατικού στα βιβλία του Επιμελητηρίου Αργολίδας και της ...

αλλά τουναντίον προέβη μεταξύ αυτού και της β' των κατηγορουμένων στις 2-3-2010 στην τροποποίηση του αρχικού, συστατικού καταστατικού, με τη σύνταξη νέου με το οποίο οι δυο τους, ως μόνοι εταίροι, επέφεραν αλλαγές στο σκοπό της εταιρείας και δημοσίευσαν αυτό στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Ναυπλίου, με αριθμό καταχώρισης ...-3-2010.

Με τον τρόπο αυτόν ο πρώτος κατηγορούμενος εξαπάτησε τις εγκαλούσες προκαλώντας τους συνολική περιουσιακή βλάβη 100.000 ευρώ (50.000 ευρώ σε κάθε μία εξ αυτών), ποσό που ιδιοποιήθηκε ο πρώτος των κατηγορουμένων και το οποίο συνιστά ιδιαίτερα μεγάλη αξία, κατά τις αντιλήψεις των συναλλαγών και για το λόγο αυτό πρέπει να κηρυχθεί ένοχος όπως κατηγορείται".

Ακολούθως το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα του ότι: "Στην Τρίπολη, σε διάφορους χρόνους τέλεσε περισσότερες αξιόποινες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται κατά το νόμο με πρόσκαιρες, στερητικές της ελευθερίας ποινές. Ειδικότερα, σε αδιευκρίνιστη ημερομηνία, πάντως κατά τον Ιανουάριο του έτους 2010, με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε ξένη περιουσία, πείθοντας άλλους σε πράξη, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών.

Ειδικότερα, παρέστησε ψευδώς στις εγκαλούσες, Γ. Α., του Γ. και Α. Α., του Γ. ότι είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εισόδου τους, ως εταίρων και δη ετερορρύθμων μελών, στην ετερόρρυθμη εμπορική εταιρεία υπό την εμπορική επωνυμία "Α. Κ. και ΣΙΑ ΕΕ", με έδρα την περιοχή ..., του ΔΔ Πορτοχελίου, του Δήμου Κρανιδιου, μετοχικού κεφαλαίου 15.0.00 ευρώ, με ποσοστό συμμετοχής κάθε μιας στην εταιρεία ανερχόμενο στο 25%, σύμφωνα με το ιδιωτικό συμφωνητικό τροποποίησης καταστατικού που είχαν συνυπογράψει στις 23-1-2010 και ότι είχαν τηρηθεί όλες οι διατυπώσεις δημοσιότητας του τροποποιημένου καταστατικού που προβλέπονται από το .../1.5.1835 και ως εκ τούτου είναι πλέον εταίροι της ανωτέρω εταιρείας.

Με τον τρόπο αυτό τις έπεισε να αποστείλουν στις 9-3-2010, 29-3-2010 και 30-3-2010, μέσω τραπέζης, δια του εντολοδόχου τους και πατέρα τους Γ. Α., τραπεζικά εμβάσματα ποσών, αντίστοιχα, 30.000 ευρώ, 22.000 ευρώ και 48.000 ευρώ, ήτοι συνολικά 100.000 ευρώ στον υπ' αριθ ... καταθετικό λογαριασμό της συζύγου του πρώτου και μητέρας της δεύτερης, Δ.

συζύγου Α. Κ., τα οποία αποτελούσαν το συμφωνηθέν τίμημα για την εξαγορά των εταιρικών μεριδίων των δύο κατηγορουμένων και την είσοδο των εγκαλουσών στην εταιρεία με ποσοστό συμμετοχής 25% έκαστη, τα οποία χρήματα θα παρέδιδε στους κατηγορουμένους η τελευταία. Όμως γνώριζε καλώς ο κατηγορούμενος, αυτός ότι δεν είχε προβεί - ούτε σκόπευε να προβεί - σε καμία ενέργεια δημοσίευσης του τροποποιημένου καταστατικού σύμφωνα με τις προβλέψεις του .../1.5.1835 στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Ναυπλίου, ούτε στην καταχώριση του τροποποιητικού καταστατικού στα βιβλία του Επιμελητηρίου Αργολίδας και της ...

αλλά, τουναντίον προέβη στις 2-3-2010 στην τροποποίηση του αρχικού, συστατικού καταστατικού, με τη σύνταξη νέου με το οποίο, ως μόνος εταίρος μαζί με την θυγατέρα του Μ. Σ. Β. Μ. το γένος Αθαν. Κ., επέφερε αλλαγές στο σκοπό της εταιρείας και δημοσίευσε αυτό στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Ναυπλίου με αριθμό καταχώρισης ...-3-2010.

Με τον τρόπο αυτόν εξαπάτησε τις εγκαλούσες προκαλώντας τους συνολική περιουσιακή βλάβη 100.000 ευρώ (50.000 ευρώ σε κάθε μία εξ αυτών), ποσό που ιδιοποιήθηκε ο ίδιος ο κατηγορούμενος και το οποίο συνιστά ιδιαίτερα μεγάλη αξία, κατά τις αντιλήψεις των συναλλαγών". Με τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο της ουσίας δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθόσον αυτή είναι ελλιπής, ασαφής, με αντιφάσεις και λογικά κενά.

Ειδικότερα η προσβαλλόμενη δέχεται στο σκεπτικό αρχικά ότι οι συμβαλλόμενοι διάδικοι συμφώνησαν πως η ολοκλήρωση τροποποίησης του καταστατικού της εταιρείας με την καταχώριση και τη δημοσίευση του ανωτέρω από 23.1.2010 συμφωνητικού στα οικεία βιβλία του αρμοδίου Πρωτοδικείου θα γινόταν από τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα την επομένη ημέρα της καταβολής σε αυτόν και στη θυγατέρα του (Μ.

Κ.) του παραπάνω ποσού των 100.000 ευρώ και δή το ποσό των 50.000 ευρώ από καθεμία των εγκαλουσών, ότι προς εξασφάλιση της καταβολής του πιστωθέντος τιμήματος, ο κατηγορούμενος - αναιρεσείων είχε παραλάβει άπαντα τα έξι συνταγέντα πρωτότυπα ιδιωτικά συμφωνητικά τροποποίησης του καταστατικού της εταιρείας, με σκοπό να προβεί στην ολοκλήρωση των διατυπώσεων δημοσιότητάς τους την επομένη ημέρα της καταβολής του τιμήματος, ότι το συνολικό χρηματικό ποσό των 100.000 ευρώ καταβλήθηκε κατά τα ανωτέρω με τρείς επί μέρους καταβολές, ήτοι στις 9.2.2010, 29.3.2010 και 30.3.2010 από τον πατέρα των εγκαλουσών σε τραπεζικό λογαριασμό της συζύγου του κατηγορουμένου, Δ.

Κ., στην Τράπεζα "..." ενώ στη συνέχεια όμως δέχεται στο σκεπτικό, εκδοχή που διαλαμβάνει και στο διατακτικό, ότι οι εγκαλούσες συνέπραξαν στην κατάρτιση του από 23.1.2010 ιδιωτικού συμφωνητικού τροποποίησης του καταστατικού της ανωτέρω εταιρείας και ακολούθως προέβησαν στην ανωτέρω καταβολή του ποσού των 100.000 ευρώ, πειθόμενες από τα ψευδή γεγονότα που εν γνώσει του τους παρέστησε ο κατηγορούμενος - αναιρεσείων, ότι είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εισόδου τους ως ετερορρύθμων εταίρων στην προαναφερόμενη εταιρεία και ότι είχαν τηρηθεί όλες οι διατυπώσεις δημοσιότητας του τροποποιημένου καταστατικού και ως εκ τούτου είναι πλέον εταίροι της ανωτέρω εταιρείας.

Ήτοι όλως αντιφατικά γεγονότα αφού στην μεν πρώτη περίπτωση γίνεται δεκτό ότι το ποσό του τιμήματος συμφωνήθηκε να καταβληθεί πριν την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών δημοσιότητος του καταστατικού της εταιρείας στα οικεία βιβλία του Πρωτοδικείου, έτσι ώστε οι όποιες ψευδείς παραστάσεις περί ολοκλήρωσης των άνω διαδικασιών να μη τελούν σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα, της καταβολής δηλαδή του χρηματικού ποσού των 100.000 ευρώ ενώ στη δεύτερη ότι κατέβαλαν οι εγκαλούντες το τίμημα αφού πείσθηκαν από τον κατηγορούμενο (αναιρεσείοντα) ότι είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες δημοσιότητος με αποτέλεσμα να δημιουργείται αντίφαση και να μη είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου του αρθ.386 ΠΚ.

Επομένως είναι βάσιμοι οι σχετικοί λόγοι της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ'και Ε' πλημμέλειες της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστική ποινικής διάταξης με τη μορφή της έλλειψης νόμιμης βάσης, κατά παραδοχή των οποίων πρέπει να αναιρεθεί αυτή, οπότε παρέλκει πλέον η έρευνα των λοιπών λόγων του αναιρετηρίου.

Περαιτέρω, σύμφωνα με τα άρθρα 111, 112 και 113 του ΠΚ το αξιόποινο των εγκλημάτων εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία προκειμένου για πλημμελήματα είναι πενταετής και αρχίζει από τότε που τελέστηκε η πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα.

Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ.1, εδαφ.β', 370 εδαφ.β'και 511 του ΚΠοινΔ προκύπτει ότι η παραγραφή ως θεσμός δημόσιας τάξης εξετάζεται από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης, ακόμη και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος, διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση αυτής υποχρεούται να αναιρέσει την προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, εφόσον η αίτηση αναίρεσης είναι τυπικά παραδεκτή και περιέχεται σ'αυτή ένας τουλάχιστον παραδεκτός και βάσιμος λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ.1 του ίδιου Κώδικα (ΑΠ 771/2014).

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η αποδιδόμενη στον αναιρεσείοντα σε βαθμό πλημμελήματος αξιόποινη πράξη της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά συρροή, φέρεται ότι τελέσθηκε τον μήνα Ιανουάριο του έτους 2010, έκτοτε δε και μέχρι τη συζήτηση της αναίρεσης (9.2.2018) παρήλθε οκταετία. Επομένως, αφού υπάρχει κατά τα παραπάνω, βάσιμος λόγος αναίρεσης, πρέπει να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη για το εν λόγω πλημμέλημα λόγω παραγραφής, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ'αριθμ.236/21.3.2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ναυπλίου.

Παύει οριστικά την κατά του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος Α. Κ. του Π. ποινική δίωξη για το αδίκημα της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά συρροή (πλημμεληματικού χαρακτήρα).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ