Supreme Court dismisses divorce appeal for failure to prove two-year separation and procedural defects.

Απόφαση 1962 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1962/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Απριλίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Έ. συζ. Ι. Π., το γένος Α. Μ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Π. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Γεωργόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-6-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο ...ς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 112/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 36/2013 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 24-7-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 14-4-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από την με αριθμό ... έκθεση του δικαστικού επιμελητή Kοζάνης Δ. Ι., ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης, μαζί με κλήση για τη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε, με επιμέλεια του αναιρεσίβλητου, στην ήδη αναιρεσείουσα (από προφανή παραδρομή σημειώνεται πως πρόκειται για αναίρεση "του δεύτερου (αναιρεσίβλητου) κατά της πρώτης (αναιρεσείουσας)"). Κατά την δικάσιμο αυτή, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε, κατά τη σειρά της, από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα δεν παρουσιάσθηκε , ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατ' άρθρο 242 παρ 1 ΚΠολΔ. Άρα, η συζήτηση της υπόθεσης, πρέπει να χωρήσει, παρά την απουσία της. (αρθ 576 παρ 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Εισάγεται αναίρεση κατά απόφασης δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία κηρύχτηκε λελυμένος ο γάμος των διαδίκων, γιατί βρίσκονται σε διάσταση για περισσότερο από δύο χρόνια και, άρα, τεκμαίρεται πως επήλθε κλονισμός της έγγαμης σχέσης τους.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ 14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Εξάλλου, κατά το άρθρο 216 παρ 1 ΚΠολΔ, η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία, που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει : α)σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν, σύμφωνα με το νόμο, την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς γ) ορισμένο αίτημα.

Ειδικότερα, για να είναι ορισμένη η αγωγή διαζυγίου για διετή διάσταση αρκεί να αναφέρεται σ' αυτή, ότι οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση, η οποία διήρκησε επί δύο, τουλάχιστον, συναπτά έτη, υπολογιζόμενα αναδρομικά, από το χρόνο της πρώτης συζήτησης. Περαιτέρω εξειδίκευση του νομικού όρου " διάσταση" δεν είναι αναγκαία και, συγκεκριμένα ουδόλως απαιτείται η ειδική αναφορά του ψυχικού στοιχείου, ότι, δηλαδή, υφίσταται βούληση των διιστάμενων συζύγων να αποστούν της έννομης σχέσης, αφού με τον όρο "διάσταση" νοείται, τόσο η φυσική, όσο και η ψυχική αποξένωση των συζύγων, με τη θέληση να μην έχουν κοινωνία βίου(ΑΠ 118/2011, ΑΠ 2294/2009), Η βούληση δε των συζύγων, για διακοπή , οριστικά, της έγγαμης συμβίωσης και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί, πως αποτελεί στοιχείο της αγωγής, δεν είναι ανάγκη να αναφέρεται με ρητή και πανηγυρική λεκτική διαπίστωση, αλλ' αρκεί να προκύπτει με σαφήνεια, από το όλο περιεχόμενο της αγωγής (ΑΠ 2249/2009, ΑΠ 1883/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, εισήχθη προς κρίση αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου προς λύση του γάμου των διαδίκων, λόγω διετούς μεταξύ τους διάστασης. Όπως προκύπτει από την δέουσα επισκόπηση (άρθρ. 561 παρ 2 ΚΠολΔ), του δικογράφου της ένδικης αγωγής, σ' αυτή αναφέρεται, πλην άλλων : α) ότι οι "...συζυγικές σχέσεις εδώ και αρκετά χρόνια είναι τεταμένες, συμβατικές και ψυχρές ...

η κατάσταση .....έχει παγιωθεί και έχει δημιουργήσει μεταξύ μας ένα πολύ μεγάλο κενό, που δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί και να ευρεθεί λύση, πλην μίας και μοναδικής από αυτή της λύσεως του μεταξύ μας γάμου..." β) "....ζούμε χωριστά και είμαστε με την εναγόμενη σε διάσταση .... κατά την πιθανή ημερομηνία συζήτησης της κρινόμενης αγωγής...., θα έχει συμπληρωθεί χρονικό διάστημα πλέον των δύο (2)ετών ....δεν προβλέπεται να επανέλθουμε στην έγγαμη ζωή ..." γ) "' ...δεν είναι δυνατή η αποκατάσταση της συναισθηματικής σχέσης...η εξακολούθηση της έγγαμης συμβίωσης έχει καταστεί αδύνατη...

δεν έχει και κανένα νόημα, αφού αυτή η κατάσταση είναι μόνιμη... Εν όψει όλων αυτών, η πιο πάνω αγωγή, σύμφωνα και με τα νομικά δεδομένα, που προαναφέρονται είναι πλήρως ορισμένη, εφ' όσον σε κάθε περίπτωση προκύπτει με σαφήνεια, από το σύνολο του περιεχομένου της πως υπήρχε διάσταση των μερών, με πρόθεση να λυθεί η έγγαμη συμβίωσή τους.

Άρα, ο πρώτος, από το άρθρο 559 αρ 14 (και 8α ) ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, είναι αβάσιμος. IV. Κατά τη διάταξη του άρθρου 224 ΚΠολΔ, διάταξη που είναι δικονομικού δικαίου (ΑΠ 898/2009, ΑΠ 267/2009), είναι απαράδεκτη η μεταβολή της βάσης της αγωγής. Με τις προτάσεις, που κατατίθενται ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ή με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά, μπορεί ο ενάγων να συμπληρώσει, να διευκρινίσει ή να διορθώνει τους ισχυρισμούς του, αρκεί να μη μεταβάλλεται η βάση της αγωγής.

Έτσι, ο ενάγων μπορεί με τις προτάσεις του, να διευκρινίσει, εξειδικεύσει ή και συμπληρώσει τα πραγματικά περιστατικά που απαιτούνται για την επέλευση των εννόμων συνεπειών κατά τον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου που περιγράφεται ελλιπώς, ανεπαρκώς ή αμφίβολα. Δηλαδή ο ενάγων έχει τη δυνατότητα για το σκοπό του ακριβέστερου προσδιορισμού, να διευκρινίσει την έννομη σχέση, να πληρώσει δε την αγωγή με επουσιώδη ή δευτερεύοντα πραγματικά γεγονότα, ή να εκθέσει νέα περιστατικά, που αποσαφηνίζουν και δεν μεταβάλλουν το όλο περιεχόμενο της αγωγής (ΑΠ 119/2010).

Στην ένδικη αγωγή, αναφέρεται, πλην άλλων, ότι "...από τις 13ης Αυγούστου 2010 δεν ζω στην κοινή μας, κατά τη διάρκεια του γάμου, κατοικία ... κατά την πιθανή ημερομηνία συζήτησης της κρινόμενης αγωγής που θα προσδιορισθεί, κατά το Φεβρουάριο 2011... θα έχει συμπληρωθεί χρονικό διάστημα πλέον των δύο (2)ετών ...". Με τις προτάσεις του δε, ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ο ενάγων-αναιρεσίβλητος διευκρίνισε: "διορθώνω την αγωγή μου σε όποια σημεία αναφέρεται το εσφαλμένο 13 Αυγούστου 2010 στο ορθό 13 Αυγούστου 2008, ως ημέρα έναρξης της διάστασής μου ...".

Με βάση τα παραπάνω νομικά στοιχεία, ο αναιρεσίβλητος παραδεκτά διευκρίνισε το χρόνο της διάστασης των μερών, εφόσον, από το όλο περιεχόμενο της αγωγής, με σαφήνεια εξάγεται, πως αναφέρονταν σ' αυτή χρόνος πλήρους διετίας παραδεκτά, διευκρινιζόμενος, ως προς την αφετηρία του, η δε διατύπωση διαφορετικού χρόνου στο δικόγραφο, οφειλόταν σε προφανή παραδρομή, ορθά δε το δικαστήριο εξετίμησε, έτσι, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, το δικόγραφο της αγωγής.

Άρα και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης ο οποίος προβάλλει, συναφώς την από το άρθρο 559 αρ 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, είναι αβάσιμος. V. Κατά το άρθρο 1439 παρ 3 ΑΚ, όπως αυτό αντικαταστάθηκε από το άρθρο 14 του Ν. 3719/2008, εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς, από δύο τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντος.

Η συμπλήρωση του χρόνου διάστασης υπολογίζεται κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής και δεν εμποδίζεται από μικρές διακοπές που έγιναν ως προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ των συζύγων. Με την διάταξη αυτή, καθιερώνεται ως λόγος διαζυγίου, ο αντικειμενικός κλονισμός της έγγαμης σχέσης των συζύγων.

Αν, δηλαδή, αποδειχθεί διετής (ήδη) διάσταση, τεκμαίρεται αμάχητα ο κλονισμός των σχέσεών τους (ΑΠ 276/2001), το δε δικαστήριο, εφόσον διαπιστώσει την πρόθεση για διάσταση, προχωρεί στη λύση του γάμου (ΑΠ 1698/2002, ΑΠ 1054/2003). Η διάταξη αυτή δε, δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ 1 του Συντάγματος διότι τούτο δεν σκοπεί στην προστασία των "νεκρών"γάμων, αφού η διατήρηση και η προστασία τούτων δεν συμπορεύεται με την επιδιωκόμενη από τη συνταγματική διάταξη του άρθρου 21 παρ 1 προαγωγή και προστασία της οικογένειας ή γάμων μεταξύ συζύγων που δεν επιθυμούν τη διατήρησή τους.

Άλλωστε, τούτο θα ήταν αντίθετο και προς τη διάταξη του άρθρου 5 παρ 1 του ιδίου Συντάγματος, με την οποία κατοχυρώνεται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προς την οποία αντιβαίνει ή δέσμευση του αιτούντος το διαζύγιο να εμμένει στο γάμο, ο οποίος γι' αυτόν είναι "νεκρός" μετά πάροδο δύο πλήρων ετών (ΑΠ 194/2005, ΑΠ290/2005).

Η αναιρεσείουσα ήδη εκθέτει, πως δεν αρκεί το πιο πάνω αμάχητο τεκμήριο, αλλά απαιτείται να γίνει δεκτό, πως " ...εξ άλλων λόγων είχε επέλθει ο κλονισμός της σχέσεως ... και ότι ο κλονισμός αυτός διαρκούσε καθ' όλη τη διετία ....", έπρεπε δε, επιπρόσθετα, το Εφετείο να εξετάσει την υπαιτιότητα των μερών και όχι να αρκεστεί, στην απόδειξη της διετούς διάστασης τούτων.

Τα παραπάνω, όμως ουδόλως εδράζονται, κατά τα προεκτεθέντα, στις προδιαληφθείσες διατάξεις. Άρα, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δεν παραβίασε το άρθρο 1439 παρ 3 ΑΚ και τα άρθρα 21 παρ 1, 4 παρ 1 και 93 παρ 4 του Συντάγματος, ο δε τα αντίθετα προβάλλων, από το άρθρο 559 αρ 1ΚΠολΔ τρίτος λόγος της αναίρεσης, είναι αβάσιμος.

VI. Με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ 19 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν η απόφαση δεν έχει αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα, το οποίο ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός εδράζεται στο ότι η απόφαση είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνει πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή στηρίζει την κρίση της σε ζήτημα μη ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, το οποίο δεν καλύπτει όλα τα απαιτούμενα, με βάση το πραγματικό που εφαρμόζεται στην περίπτωση κανόνα δικαίου στοιχεία (ανεπαρκείς αιτιολογίες) (ΑΠ 821/2007, ΑΠ 90/2004).

Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η πιο πάνω διάταξη, όταν η έλλειψη του νομικού συλλογισμού ανάγεται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 353/2004) και ιδίως, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος, το οποίο εξάγεται απ' αυτές, εφ' όσον αυτό εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 24/1992). Στην υπό κρίση περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα ακόλουθα : "Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο θρησκευτικό γάμο την 6-2-1993 ...Από το γάμο τους απέκτησαν ένα τέκνο, τη Σ., ηλικίας σήμερα 20 ετών.

Από την αρχή της έγγαμης συμβίωσης τους οι διάδικοι εγκαταστάθηκαν στην ..., σε ιδιόκτητη κατοικία του ενάγοντος ... Οι σχέσεις των διαδίκων ήσαν αρμονικές στην αρχή της έγγαμης συμβίωσης τους. Στη συνέχεια, άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα, τα οποία στην πορεία επιδεινώθηκαν, με αποτέλεσμα στις 13-8-2008 να διασπαστεί οριστικώς η έγγαμη συμβίωση τους.

Έκτοτε οι διάδικοι ζουν ο καθένας χωριστά, καθόσον ο ενάγων εγκατέλειψε τη συζυγική οικία και εγκαταστάθηκε σε μισθωμένη οικία στα ... - ...ς, ενώ η ενάγουσα παρέμεινε στη συζυγική οικία. Η μεταξύ των διαδίκων διάσταση εξακολουθεί μέχρι και σήμερα. Ο ισχυρισμός της εναγομένης, ότι από τον Απρίλιο του 2010 επανασυνδέθηκαν με τον ενάγοντα, με πρόθεση να αποκαταστήσουν την έγγαμη συμβίωση τους και ότι μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου του 2010 βρίσκοντο σε αμοιβαία φυσική και ψυχική επαφή, και ότι το ίδιο επαναλήφθηκε και κατά το χρονικό διάστημα από τα μέσα Μαρτίου 2011 μέχρι και τον Αύγουστο του 2011, δεν αποδείχθηκε ...

Αντιθέτως, αποδείχθηκε ότι από το χρόνο διάσπασης της έγγαμης συμβίωσής τους, μέχρι και σήμερα, οι διάδικου δεν έχουν καμία σωματική ή ψυχική επαφή, ενώ δεν έχουν πρόθεση να συμβιώσουν στο μέλλον.

Συνεπώς, εφόσον οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση για περισσότερο από δύο χρόνια τεκμαίρεται αμάχητα ο κλονισμός της έγγαμης σχέσης τους ...". Με βάση τα παραπάνω, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει επαρκείς, σαφείς και μηδόλως αντιφατικές αιτιολογίες, οι οποίες στηρίζουν πλήρως το διατακτικό της. Δεν αποτελεί δε έλλειψη αιτιολογίας, όπως υποστηρίζει ο αναιρεσείων, το ότι :

α) δεν αναφέρεται το δικαστήριο, εκτός από την απομάκρυνση και "στο απαραίτητο για την ύπαρξη της διάσπασης βουλητικό στοιχείο της πρόθεσης διακοπής της έγγαμης συμβίωσης με την παράθεση πραγματικών περιστατικών ...". Όμως, είναι πρόδηλο, πως η αναφορά σε διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης, σε χωριστή διαβίωση, σε εγκατάλειψη της συζυγικής στέγης από τον αναιρεσίβλητο, ουδέν έτερο νόημα έχει, παρά την πρόθεση της διακοπής της έγγαμης συμβίωσης, χωρίς να προσαπαιτούνται πανηγυρικές, προς τούτο, εκφράσεις β) δεν απαιτείται να αναφέρει το δικαστήριο εκτενώς, "από ποια γεγονότα αποδείχτηκε η εξωτερίκευση της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης", δοθέντος, ότι ρητά γίνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση μνεία για εγκατάλειψη της συζυγικής οικίας, από τον ήδη αναιρεσίβλητο, χωριστής διαβίωσης και διάστασης των μερών.

Ακόμη, δεν είναι ανάγκη να παρατίθενται αναλυτικά, για κάθε σκέψη του δικαστηρίου της ουσίας, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία αυτό υπήγαγε το αποδεικτικό του πόρισμα. Άλλωστε, μόνο ή αποδείχτηκε ή δεν αποδείχτηκε είναι ανάγκη, να εκτίθεται με πληρότητα και σαφήνεια και όχι γιατί αποδείχτηκε ή δεν αποδείχτηκε (ΑΠ 1852/2007, ΑΠ 2068/2007).

Σε κάθε περίπτωση, εξ άλλου, το Εφετείο, εκθέτει στην απόφασή του, πως το αποδεικτικό του πόρισμα εξήγαγε από την κατάθεση των μαρτύρων των διαδίκων, την ανώμοτη εξέταση του εναγόμενου και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που, με επίκληση προσήγαγαν τα διάδικα μέρη. Άρα και ο τέταρτος, από το άρθρο 559 αρ. 19, λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

VII. Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα προβάλλει την από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ αιτίαση, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπ' όψιν τον σχετικό ισχυρισμό της ότι δεν είχε συμπληρωθεί διετία διάστασης, εφ' όσον από τον Απρίλιο του έτους 2010 μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 2010, όσο και από το Μάρτιο του έτους 2011 μέχρι και τον Αύγουστο του 2011, υπήρχε επανασύνδεση των διαδίκων.

Όμως : α)ο χρόνος της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων διευκρινίστηκε, κατά τα παραπάνω, με τις πρωτόδικες προτάσεις του αναιρεσίβλητου β) το Εφετείο, με την απόφασή του, έκρινε για την προβαλλόμενη, από μέρους της αναιρεσείουσας επανασύνδεση των μερών, ανελέγκτως (αρθρ. 561 παρ 1 ΚΠολΔ), πως αυτή δεν επήλθε.

Άρα, ο πέμπτος αναιρετικός λόγος, από την πιο πάνω διάταξη, είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα πρέπει : α) να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης β) να επιβληθεί σε βάρος της αναιρεσείουσας η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις και γ) εφ' όσον η αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε στις 24-7-2013, να διαταχθεί, λόγω της ήττας της αναιρεσείουσας, η εισαγωγή του κατατεθέντος, από μέρους της, παραβόλου, στο δημόσιο ταμείο (αρθρ. 12 παρ 2 ν. 4055/2012).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-7-2013 αίτηση της Έ. συζύγου Ι. Π., το γένος Α. και Α. Μ. προς αναίρεση της 36/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσείουσας τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου από χίλια οκτακόσια (1.800)ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ