1960/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1960 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1960/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Πηνελόπη Ζωντανού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Κοινοπραξίας με την επωνυμία "Κοινοπραξία Ε/Γ-Ο/Γ ΠΛΟΙΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ-ΘΑΣΟΥ" που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ανώνυμης ναυτιλιακής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ" που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα, 3. Ανώνυμης ναυτιλιακής εταιρίας με την επωνυμία "ΡΟΔΟΠΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ",που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα, 4. Ναυτικής εταιρίας με την επωνυμία "ΠΟΡΘΜΕΙΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ ΝΕ", που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα και 5. Ναυτικής εταιρίας με την επωνυμία "ΓΛΑΥΚΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Τικόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΑΕ" και τον διακριτικό τίτλο "ΟΛΚ. ΑΕ" που εδρεύει στην Καβάλα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Διακογιάννη .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 112/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 114/2012 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση των αποφάσεων αυτών ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-7-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού, ανέγνωσε την από 31-10-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο μοναδικός λόγος της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Με την από 20-7-2012 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται: α) η 114/2012 απόφαση του Εφετείου Θράκης, με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η ασκηθείσα κατά της πρωτόδικης απόφασης έφεση και β) η 112/2010 (πρωτόδικη) απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή της αναιρεσίβλητης και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενες και ήδη αναιρεσείουσες να καταβάλουν σ' αυτή, καθεμία εις ολόκληρον, για τέλη υποδοχής στερεών καταλοίπων της χρονικής περιόδου από Αύγουστο 2005 μέχρι και Δεκέμβριο 2008, το αναφερόμενο σ' αυτή ποσό.

Σύμφωνα με το άρθρο 553 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι, σε περίπτωση που η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του Εφετείου, αφού, αν μεν η έφεση γίνει δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, ενώ αν η έφεση απορριφθεί, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται και θεωρείται ότι ενσωματώνεται στην εφετειακή.

Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, καθόσον απευθύνεται κατά της 112/2010 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, διότι με την επικύρωσή της από την εφετειακή απόφαση ενσωματώθηκε σ' αυτή. Καθόσον όμως απευθύνεται κατά της 114/2012 απόφασης του Εφετείου Θράκης είναι παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ), δεδομένου ότι έχει ασκηθεί νομότυπα κι εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 Κ.Πολ.Δ), και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο του μοναδικού λόγου της (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ) Ο κατά το άρθρο 559 αριθ. 4 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το πολιτικό δικαστήριο δέχθηκε ότι έχει δικαιοδοσία σε υπόθεση, που, κατά νόμο, υπάγεται στη δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων. Ο λόγος αυτός ιδρύεται και αν ακόμη δεν έγινε σχετική επίκληση της έλλειψης δικαιοδοσίας ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας, αφού αφορά τη δημόσια τάξη.

Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 95 παράγραφος 1 περίπτωση α' και 94 παράγραφος 3 του Συντάγματος, οι οποίες χαράσσουν τα όρια μεταξύ της ακυρωτικής δικαιοδοσίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, αφ' ενός και της δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων, αφ' ετέρου, προκύπτει ότι από τις πράξεις που φέρουν τα εξωτερικά γνωρίσματα μονομερούς διοικητικής πράξης και παράγουν έννομα αποτελέσματα, ακυρωτική διαφορά προκαλούν μόνον εκείνες από τις πράξεις αυτές, οι οποίες επιδιώκουν άμεσα, στο πλαίσιο των διατάξεων που διέπουν τη διοικητική δράση, συγκεκριμένο δημόσιο σκοπό.

Αντιθέτως, οι πράξεις της Διοίκησης, οι οποίες είναι αμέτοχες του λειτουργικού αυτού στοιχείου, κινούνται σε κύκλο σχέσεων του ιδιωτικού δικαίου και γεννούν διαφορές που υπάγονται στη γενική δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων επί των ιδιωτικών διαφορών (Ολ. Σ.τ.Ε. 1562-3/1986, Σ.τ.Ε. 1554/2005). Περαιτέρω, με την παράγραφο 3 του εικοστού πρώτου άρθρου του Ν. 2932/2001 (Α' 145/27.6.2001) "Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στις θαλάσσιες ενδομεταφορές - Σύσταση Γενικής Γραμματείας Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής - Μετατροπή Λιμενικών Ταμείων σε Ανώνυμες Εταιρείες και άλλες διατάξεις" μετατρέπεται , μεταξύ άλλων , και το Λιμενικό Ταμείο Καβάλας σε ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία " Οργανισμός Λιμένος Καβάλας Ανώνυμη Εταιρεία" και τον διακριτικό τίτλο "Ο.Λ.Κ.

Α.Ε." . Με τις παραγράφους 5, 6, 7 και 8 του ίδιου άρθρου ορίζονται τα εξής: Στην παρ. 5: "Κάθε Οργανισμός Λιμένος Α.Ε. της παραγράφου 3 είναι ανώνυμη εταιρεία κοινής ωφέλειας με σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, τελεί υπό την εποπτεία του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας και διέπεται συμπληρωματικά από τις διατάξεις του κ.ν. 2190/1920 (ΦΕΚ 144 Α'), τις διατάξεις του β.δ. 14/19.1.1939 (ΦΕΚ 24 Α) και του α.ν. 2344/1940 (ΦΕΚ 154 Α), όπως κάθε φορά ισχύουν".

Στην παρ. 6 : "Η κινητή και ακίνητη περιουσία του μετατρεπόμενου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου περιέρχεται στην Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία υπεισέρχεται σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, καθώς και σε κάθε δικαιοπραξία που έχει συναφθεί και ευρίσκεται σε ισχύ μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, ως καθολικός διάδοχος του νομικού προσώπου......." Στην παρ. 7: "Οι Α.Ε.

του παρόντος νόμου έχουν τις απαλλαγές που προβλέπονται με τις διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 28 του ν. 2579/1998 (ΦΕΚ31 Α)". Στην παρ. 8: "Η μελέτη και εκτέλεση έργων στην περιοχή αρμοδιότητας των Α.Ε. εγκρίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο της Α.Ε. Αν πρόκειται για έργα εθνικού επιπέδου, απαιτείται η έγκριση της πράξης του Διοικητικού Συμβουλίου, πριν την εκτέλεσή της, από τον Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας στο πλαίσιο της ασκούμενης εθνικής λιμενικής πολιτικής, καθώς και από τον Υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων `Έργων, ο οποίος εποπτεύει τις Α.Ε.

στον τομέα των έργων". Με το εικοστό δεύτερο άρθρο του ανωτέρω νόμου εγκρίνεται το καταστατικό του ως άνω Οργανισμού Λιμένος, στο άρθρο 5 του οποίου (καταστατικού) ορίζεται ότι "Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας αποτελείται από μία μετοχή, η οποία ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο". Σε εφαρμογή της 2000/59/ΕΚ Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 27-11-2000, σχετικά με τις λιμενικές εγκαταστάσεις παραλαβής αποβλήτων που παράγονται από πλοία και καταλοίπων φορτίου πλοίων που χρησιμοποιούν τους λιμένες της κοινότητας , η οποία έχει δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρ.

Κοινοτήτων (L 332/81/28.12.2000), εκδόθηκε η 3418/07/2002 Κ.Υ.Α. των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών - Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης - Ανάπτυξης - Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων - Εμπορικής Ναυτιλίας, σχετική με τη βελτίωση της διάθεσης και της χρήσης λιμενικών εγκαταστάσεων παραλαβής αποβλήτων που παράγονται από πλοία και καταλοίπων φορτίου , ώστε να ενισχυθεί η προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος.

Στο άρθρο 2 εδ. θ της παραπάνω ΚΥΑ ορίζεται ότι φορέας διαχείρισης λιμένων είναι "οποιοσδήποτε φορέας διαχειρίζεται τους λιμένες της περιοχής αρμοδιότητάς του (π.χ. Οργανισμοί Λιμένων Α.Ε, Λιμενικά Ταμεία, Νομαρχιακά Λιμενικά Ταμεία, Δημοτικά Λιμενικά Ταμεία, Ο.Τ.Α, Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε, Ιδιωτικές Επιχειρήσεις).

Στον όρο αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι πάσης φύσεως επιχειρήσεις που διαθέτουν ιδιωτικές παράκτιες εγκαταστάσεις στις οποίες καταπλέουν πλοία στα οποία εφαρμόζεται η απόφαση αυτή". Επομένως, φορείς διαχείρισης των λιμένων, για τις ανάγκες εφαρμογής της άνω ΚΥΑ, είναι και τα πρώην Λιμενικά Ταμεία που αποτελούσαν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και νυν Οργανισμοί Λιμένων Α.Ε.

Στο άρθρο 8 της ως άνω Κ.Υ.Α. ορίζεται: "Οι φορείς διαχείρισης λιμένων μεριμνούν ώστε το κόστος των λιμενικών εγκαταστάσεων παραλαβής αποβλήτων που παράγονται στα πλοία, συμπεριλαμβανομένης της επεξεργασίας και της τελικής διάθεσης των αποβλήτων, να καλύπτεται με την είσπραξη τέλους από τα πλοία. Το τέλος αυτό για κάθε λιμένα εγκρίνεται από τη Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας".

Στο άρθρο 12 παρ. 1 α ορίζεται ότι οι φορείς διαχείρισης λιμένων "λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσουν ότι οι πλοίαρχοι, το προσωπικό των λιμενικών εγκαταστάσεων παραλαβής και τα λοιπά ενδιαφερόμενα πρόσωπα ενημερώνονται δεόντως για τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από τις διατάξεις της παρούσης και ότι εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις αυτές" .

Στο δε άρθρο 18 της ιδίας Κ.Υ.Α. ορίζεται στην μεν παρ. 1: "Οι παραβάτες των διατάξεων της απόφασης αυτής τιμωρούνται από τις Λιμενικές Αρχές σύμφωνα με το άρθρο 13 του Ν. 743/77 (Α' 319) όπως κωδικοποιήθηκε με το ΠΔ 55/98 (Α' 58) και ισχύει κάθε φορά . Ομοίως εφαρμόζονται τα άρθρα 14 και 18 του παραπάνω Νόμου για την επιβολή διοικητικών κυρώσεων, άσκηση ενδίκων μέσων και θεμάτων είσπραξης και διάθεσης εσόδων από τα πρόστιμα αντίστοιχα", στη δε παρ. 2 ότι "Οι παραπάνω κυρώσεις επιβάλλονται ανεξάρτητα από τις κυρώσεις που προβλέπονται σε άλλες διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας και ειδικότερα στις κοινές υπουργικές αποφάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 12 (παράγραφος 1 εδάφιο στ) της παρούσης απόφασης".

Επίσης, σε συμμόρφωση με την υπ` αριθμ. 2007/71/ΕΚ οδηγία της Επιτροπής της 13ης Δεκεμβρίου 2007 των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων "τροποποίηση του παραρτήματος II της υπ` αριθμ. 2000/59 οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις λιμενικές εγκαταστάσεις παραλαβής αποβλήτων πλοίου και καταλοίπων φορτίου", που έχει δημοσιευθεί στην ελληνική γλώσσα στο τεύχος L 329/14.12.2007 της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε αντικατάσταση της προγενέστερης υπ` αριθμ. 3418/07/2002 (ΦΕΚ 712 Β) κοινής υπουργικής απόφασης "Μέτρα και όροι για τις λιμενικές εγκαταστάσεις παραλαβής αποβλήτων που παράγονται στα πλοία και καταλοίπων φορτίου", εκδόθηκε, προκειμένου να επιτευχθεί η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των διατάξεων της υπ` αριθμ. 2000/59/ΕΚ οδηγίας και η ενίσχυση της προστασίας του θαλασσίου περιβάλλοντος, η 8111/41/09 (ΦΕΚ Β 412/ 2009) κοινή υπουργική απόφαση "Μέτρα και όροι για τις λιμενικές εγκαταστάσεις παραλαβής αποβλήτων που παράγονται στα πλοία", με το ίδιο περίπου περιεχόμενο.

Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 967 του Αστικού Κώδικα και το άρθρο 22 του ν. 2971/2001 "Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις" (Α'285), τα κοινόχρηστα πράγματα, στα οποία περιλαμβάνονται οι λιμένες, ανήκουν στη δημόσια κτήση και προορίζονται για την άμεση εξυπηρέτηση δημοσίου σκοπού, ο οποίος συνίσταται στην κοινοχρησία τους, η δε διαχείρισή τους αντιδιαστέλλεται προς τη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και συνιστά άσκηση δημοσίας εξουσίας.

Από τις προαναφερόμενες διατάξεις, συνάγεται ότι ο Οργανισμός Λιμένος Καβάλας, ο οποίος είχε ιδρυθεί και λειτουργούσε ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, μετατράπηκε μεν, με βάση τον προαναφερθέντα νόμο 2932/2001, σε ανώνυμη εταιρεία και έχει, πλέον, τον χαρακτήρα και λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, διατήρησε όμως, και μετά τη μετατροπή του αυτή, αρμοδιότητες που αναφέρονται στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος, όπως του περιορισμού της απόρριψης στη θάλασσα αποβλήτων που παράγονται στα πλοία και καταλοίπων φορτίου από πλοία που χρησιμοποιούν τους λιμένες της κοινότητας, προκειμένου να αποσοβηθεί ο κίνδυνος ρύπανσης του θαλάσσιου χώρου, λόγω της παρουσίας των ανωτέρω (αποβλήτων και καταλοίπων φορτίου από πλοία) εντός των χώρων αυτού.

Η ενάσκηση δηλαδή των παραπάνω δικαιωμάτων εκ μέρους της ΟΛΚ Α.Ε., συνάπτεται με τον έλεγχο της προστασίας, εν γένει, του φυσικού περιβάλλοντος, που, κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος, υπάγεται και πρέπει να ασκείται από δημόσια αρχή. Ασκώντας, δηλαδή, τα προβλεπόμενα από τις προαναφερθείσες διατάξεις, δικαιώματά της η Ο.Λ.Π.

Α.Ε. εξακολουθεί να λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος και, επομένως , ασκεί δημόσια εξουσία Συνεπώς, οι αποφάσεις των οργάνων της Ο.Λ.Κ. Α.Ε. αλλά και οι υλικές πράξεις που αφορούν την λειτουργία του Λιμένος εξακολουθούν να φέρουν διοικητικό χαρακτήρα, εφόσον αποβλέπουν σε δραστηριότητες που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, ήτοι για την ικανοποίηση σκοπού και την παροχή υπηρεσιών, φορέας των οποίων συνταγματικά είναι το ίδιο το Κράτος, και ως εκ τούτου ,υπό την έννοια αυτή, κατά τη διάταξη του άρθρου 106 παρ. 3 του Συντάγματος η Ο.Λ.Κ.

Α.Ε. τυγχάνει εταιρία ζωτικής σημασίας για την αξιοποίηση του εθνικού μας πλούτου, και προορίζεται να εξυπηρετήσει δημόσιο σκοπό (Ολ. ΣτΕ 1211/2010, Ολ ΑΠ 8/2000)

ΙΙΙ) Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της αγωγής και της προσβαλλομένης 114/2012 απόφασης του Εφετείου Θράκης, προκύπτoυν τα εξής: Με την αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, η αναιρεσίβλητη Ο.Λ.Κ. Α.Ε. ισχυρίστηκε: ότι, κατόπιν της από 15-1-2003 σύμβασης παραχώρησης, παραχωρήθηκε σ' αυτή από το Ελληνικό Δημόσιο το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης των γηπέδων, κτιρίων και εγκαταστάσεων της χερσαίας λιμενικής ζώνης του Λιμένα Καβάλας, Ελευθερών και Κεραμωτής: ότι σε εφαρμογή της ΚΥΑ 3418/07/2002 και τηρώντας τη νόμιμη διαδικασία, αυτή οργάνωσε τις εγκαταστάσεις υποδοχής και παραλαβής αποβλήτων, καταλοίπων και απορριμμάτων, που παράγονται κατά τη λειτουργία των πλοίων, όπως και την τελική διάθεσή τους και καθόρισε το ύψος των σχετικών τελών ευκολιών υποδοχής στερεών καταλοίπων και ότι τα αιτούμενα από τις εναγόμενες και ήδη αναιρεσείουσες τέλη, τα οποία επιβλήθηκαν από την αναιρεσίβλητη σε εφαρμογή της Οδηγίας 2000/59/ΕΚ και της Κ.Υ.Α. 3418/07/2002 και αφορούσαν το χρονικό διάστημα από Αύγουστο 2005 έως και Δεκέμβριο 2008 ορίστηκαν στα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά ανά πλεύσιμη ημέρα και ήταν συνολικού ύψους 50.420 ευρώ . Ζήτησε δε να υποχρεωθούν οι εναγόμενες και ήδη αναιρεσείουσες να της καταβάλουν εντόκως το προαναφερόμενο ποσό.

Εκδόθηκε επί της υποθέσεως η 112/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή, αφού απορρίφθηκε ως αβάσιμος ο ισχυρισμός των εναγομένων (ήδη αναιρεσειουσών) περί έλλειψης δικαιοδοσίας των Πολιτικών Δικαστηρίων.

Στη συνέχεια εκδόθηκε η 114/2012 απόφαση του Εφετείου Θράκης, με την οποία, αφού κρίθηκε και πάλι ότι πρόκειται για ιδιωτική διαφορά, απορρίφθηκε ο ισχυρισμός περί έλλειψης δικαιοδοσίας των Πολιτικών Δικαστηρίων και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση των εναγομένων. Το Εφετείο όμως, (όπως και το Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας) κρίνοντας ως άνω, δηλαδή ότι η ένδικη διαφορά είναι ιδιωτικού δικαίου και ότι ως εκ τούτου έχουν δικαιοδοσία τα πολιτικά δικαστήρια για την εκδίκασή της ενώ, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, πρόκειται για διοικητική διαφορά και προβαίνοντας σε εκδίκαση της αγωγής υπερέβη την δικαιοδοσία του και ο μοναδικός εκ του άρθρου 559 αρ. 4 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος.

ΙV) Κατά το άρθρο 580 παρ. 1 ΚΠολΔ: "Αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για υπέρβαση δικαιοδοσίας, τα πολιτικά δικαστήρια δεν έχουν δικαίωμα να ασχοληθούν πια με την υπόθεση. Στην περίπτωση αυτή αναιρείται και η πρωτόδικη απόφαση που έχει τυχόν επικυρωθεί με την απόφαση που αναιρέθηκε, εφόσον και αυτή ενέχει υπέρβαση δικαιοδοσίας". Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των παρ. 2 και 3 του ίδιου άρθρου, προκύπτει ότι, σε περίπτωση που γίνει δεκτή η αναίρεση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων, ο Άρειος Πάγος μετά ταύτα αναιρεί την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και δεν παραπέμπει την υπόθεση στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβληθείσα απόφαση, αλλά αφού κρατήσει και δικάσει την αγωγή απορρίπτει αυτή. Εν όψει των εκτιθέμενων στην προηγούμενη σκέψη, πρέπει να γίνει δεκτή η αναίρεση και να αναιρεθεί η 114/2012 απόφαση του Εφετείου Θράκης, το δε Δικαστήριο, αφού κρατήσει και δικάσει επί της αγωγής, πρέπει να απορρίψει αυτή για έλλειψη δικαιοδοσίας. Επίσης, πρέπει να επιστραφούν στις αναιρεσείουσες τα καταβληθέντα παράβολα (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με άρθρο 1παρ. 2 Ν. 4055/2012 με έναρξη ισχύος 2-4-2012) και να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων λόγω του δυσερμήνευτου του εφαρμοσθέντος κανόνα δικαίου (άρθρα 179 και 183 ΚΠολΔ) .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την αίτηση αναίρεσης κατά της 112/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας.

Αναιρεί την 114/2012 απόφαση του Εφετείου Θράκης. Κρατεί και δικάζει την από 30-4-2009 αγωγή της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΣ Α.Ε.".

Απορρίπτει αυτή.

Διατάσσει την επιστροφή των καταβληθέντων παραβόλων στις αναιρεσείουσες.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Οκτωβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ