Supreme Court dismisses appeal on appealable error grounds regarding medical report interpretation.

Απόφαση 1960 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1960/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιος Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Παπαζήση.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ...., 2. ... κατοίκου ομοίως και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "INTERAMERICAN ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στο Μαρούσι και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Πρωτόπαπα - Καμπά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31 Δεκεμβρίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5044/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7634/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4 Ιουλίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 1 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά μεν την παρ. 1 του άρθρου 368 Κ.Πολ.Δ. "το δικαστήριο μπορεί να διορίσει έναν ή περισσότερους πραγματογνώμονες, αν κρίνει πως πρόκειται, για ζητήματα που απαιτούν για να γίνουν αντιληπτά ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης" κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου "το δικαστήριο οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονες αν το ζητήσει κάποιος διάδικος και κρίνει πως χρειάζονται ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης".

Η χρησιμοποίηση στο μεταγλωττισμένο στη δημοτική κείμενο της τελευταίας διάταξης της λέξης "ειδικές" αντί της λέξης "ιδιάζουσες", οφείλεται σε εσφαλμένη μεταγλώττιση από το κείμενο της καθαρεύουσας, στο οποίο χρησιμοποιείται η λέξη "ιδιάζουσαι". Έτσι ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 3 εδαφ. τελευταίο του ν. 1406/1983, λόγω της νοηματικής διαφοράς που προκύπτει, το αρχικό κείμενο της διάταξης που είναι διατυπωμένο στην καθαρεύουσα.

Από τις αμέσως πιο πάνω παρατιθέμενες διατάξεις του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης εναπόκειται στην κυριαρχική και μη ελεγχόμενη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο ελευθέρως εκτιμά την ανάγκη της χρησιμοποίησης του αποδεικτικού αυτού μέσου, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία κάποιος από τους διαδίκους ζητήσει τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης και το δικαστήριο κρίνει ότι χρειάζονται όχι απλώς "ειδικές" αλλά "ιδιάζουσες" γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, οπότε οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονα ή πραγματογνώμονες.

Επομένως αν δεν υπάρχει παραδοχή του δικαστηρίου ότι πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν για να γίνουν αντιληπτά ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης ή μη λήψη υπόψη ισχυρισμού του διαδίκου για ανάγκη διενέργειας πραγματογνωμοσύνης ή η απόρριψη, ρητώς ή σιωπηρώς σχετικού αιτήματος αυτού δεν δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η εκ του αριθμού 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση ότι δέχθηκε, σχετικά με την απορρύθμιση του προϋπάρχοντος σακχαρώδους διαβήτη τύπου

ΙΙ του τραυματισθέντος σε τροχαίο ατύχημα αναιρεσείοντος, ότι ήταν παροδική και όχι διαρκής, χωρίς να διατάξει την αιτηθείσα από τον τελευταίο με την έφεσή του διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, ενόψει και του ότι δεν γίνεται επίκληση ότι δέχθηκε το Εφετείο, ως παραδοχή, ότι απαιτούνται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης για την αντίληψη του ζητήματος αυτού.

ΙΙ. Ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο, εγγράφου αποδεικτικού κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επομ. Κ.Πολ.Δ., δηλαδή υπέπεσε σε λάθος ως προς την ανάγνωση του εγγράφου με το να αποδώσει σ'αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό στη συνέχεια δε κατέληξε, στηριζόμενο σ'αυτό και μόνο ή κυρίως σ'αυτό, σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα πόρισμα ως προς τα πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος, όμως αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο, αξιολογώντας απλώς το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου με τις άλλες αποδείξεις, καταλήγει σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγματικών γεγονότων που είναι αναιρετικά ανέλεγκτη. Στην προκείμενη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στο Εφετείο η από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση, ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του υπ' αριθ. 26308/2.5.2002, με τον τίτλο "εξιτήριο - Διάγνωση" εγγράφου της ΕΥΡΩΚΛΙΝΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, με το να δεχθεί ότι η απορρύθμιση του προϋπάρχοντος σακχαρώδους διαβήτη τύπου

ΙΙ του τραυματισθέντος σε τροχαίο ατύχημα αναιρεσείοντος ήταν παροδική και όχι διαρκής, γεγονός, βέβαια, που είχε ουσιώδη επιρροή στην κρίση του ως προς το ύψος της επιδικασθείσας στον παθόντα αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Το Εφετείο, όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τα εξής "ο ενάγων (και ήδη αναιρεσείων) υπέστη κάκωση κεφαλής, με θλαστικό τραύμα το οποίο συνερράφη νοσηλευθείς επί 4 ημέρες από 25.4.2002 έως 29.4.2002 στο Νοσοκομείο ΝΙΜΙΤΣ και του συνεστήθη συντηρητική αγωγή. Αυθημερόν (29.4.2002) εισήχθη στην ΕΥΡΩΚΛΙΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ, όπου διαγνώστηκε η προαναφερθείσα κρανιοεγκεφαλική κάκωση καθώς και απορρυθμισμένος προϋπάρχων σακχαρώδης διαβήτης τύπου

ΙΙ που έχει ανάγκη ινσουλίνης και έλαβε εξιτήριο την 2.5.2002 με βελτίωση και σύσταση των ιατρών για επανεκτίμηση μετά 15ήμερο. Όμως από το περιεχόμενο της σχετικής διάγνωσης που αναφέρει επανεκτίμηση μετά 15ήμερο (βλ. το 26308/2.5.2002 εξιτήριο - διάγνωση της ΕΥΡΩΚΛΙΝΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ), σαφώς προκύπτει ότι η εν λόγω απορρύθμιση του σακχαρώδους διαβήτη ήταν παροδική και όχι διαρκής, που να δύναται να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον οργανισμό του, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο ενάγων. Σε κάθε δε περίπτωση, μετά από κατάλληλη αγωγή, είναι γνωστό ότι επαναρρυθμίζεται, αντιμετωπιζόμενος στο εξής με αντιβιοτικά". Με βάση τις παραδοχές αυτές, ο ως άνω λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι το δικαστήριο, κατόπιν αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου με τις άλλες αποδείξεις, κατέληξε στο μη ορθό, κατά την άποψη του αναιρεσείοντος, αποδεικτικό πόρισμα. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.) οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 4.7.2005 αίτηση του .... για αναίρεση της υπ' αριθ. 7634/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

-

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ