Supreme Court allows judge's recusal due to prior role in related case affecting impartiality perception.

Απόφαση 1957 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1957/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή, Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά και Στέφανο - Σπυρίδωνα Πανταζόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ σε Συμβούλιο στο κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη προκειμένου να αποφανθεί επί της από 21 Νοεμβρίου 2022 δήλωσης αυτοεξαίρεσης της Αρεοπαγίτη Ε. Κ. - Σ. με το εξής περιεχόμενο:

"Την κ. Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ενταύθα Κυρία Πρόεδρε Κατά τη δικάσιμο της 21ης.11.2022 του Α1' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, έχει προσδιοριστεί η συζήτηση της με αριθμό κατάθεσης ΓΑΚ 41/ΕΑΚ 2/8-1-2021 αιτήσεως του Π. Ν. περί αναιρέσεως της 2800/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με αυτήν ο αιτών ζητεί την εξαίρεσή μου από τη σύνθεση του ανωτέρω Τμήματος (στο οποίο έχω ορισθεί ως προεδρεύουσα λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου), αναφέροντας κατά λέξη: "τα κάτωθι στοιχεία, δεδικαιολογημένως δημιουργούντα παρ' εμοί την εντύπωσιν ότι συνειδητώς ή ασυνειδήτως η συμμετοχή της εις την σύνθεσιν του κρίνοντος την ανωτέρω αίτησιν αναιρέσεως δικαστηρίου ενδέχεται να επηρεάσει δυσμενώς δι' εμέ την έκβασιν της δίκης".

Τα παρατιθέμενα "στοιχεία" συνίστανται: α) Στο ότι υπήρξα εισηγήτρια στη σύνθεση του (Τριμελούς) Εφετείου Θεσσαλονίκης (απαρτιζομένου από τον Ν. Τ. ως Πρόεδρο Εφετών και τον Α. Τ. ως δεξιό μέλος και εμένα ως εισηγήτρια), που απέρριψε με τη 1749/2013 απόφασή του τον πρώτο λόγο της εφέσεως του Α. Σ. του Χ., για τον οποίο παρέστη ο αιτών την εξαίρεση ως πληρεξούσιος δικηγόρος του.

Ο απορριφθείς λόγος της εφέσεως αναγόταν στην ουσία της διαφοράς, που είχε ως αντικείμενο αποζημίωση από τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα, ενώ έγινε δεκτός ο δεύτερος λόγος αυτής ο αναφερόμενος στην επιβληθείσα από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εις βάρος του ως άνω εκκαλούντος δικαστική δαπάνη και εξαφανίσθηκε η εκκληθείσα απόφαση μόνον κατά την αντίστοιχη διάταξή της.

Στην απόφαση αυτή μετά από παράθεση όλων των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών περιλαμβάνεται και η εξής αναφορά: "η κατ' αποτέλεσμα ορθότητα της παραπάνω κρίσεως [αυτής του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου] δεν αναιρείται από την αμετάκλητη καταδίκη του ενός από τους δύο πληρεξούσιους των εναγομένων στη δίκη ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου για (ενεργητική) δωροδοκία και του δικαστή που εξέδωσε την εκκαλουμένη απόφαση για (παθητική) δωροδοκία, προκειμένου να εκδώσει απόφαση υπέρ των παραπάνω διαδίκων, διότι, σύμφωνα με τα προδιαλαμβανόμενα, ο τελευταίος όφειλε, βάσει των υπαρχόντων ως άνω αποδεικτικών στοιχείων και κατ' ορθή εκτίμησή τους, να καταλήξει, και χωρίς να δωροδοκηθεί, στην ίδια κρίση στα πλαίσια άσκησης των νομίμων καθηκόντων του (χωρίς μάλιστα να εκδώσει ο ίδιος αρχικώς τη μη οριστική απόφαση για διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης ως προς τη σοβαρότητα των σωματικών βλαβών του ενάγοντος, η οποία δεν επρόκειτο να προσθέσει καθοριστικά στοιχεία για την κρίση της διαφοράς ενόψει των ως άνω αποδειχθέντων σχετικών με την υπαιτιότητα περιστατικών, δημιουργούσε δε αβεβαιότητα και στους διαδίκους ως προς την ενδεχόμενη έκβαση της δίκης).

Σημειώνεται απλώς επιπροσθέτως και ότι στα πλαίσια του ποινικού σκέλους της της υπόθεσης με την 6030/2000 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό υπό τριμελή σύνθεση, στην οποία δεν συμμετείχε ο ως άνω εκδώσας την εκκαλουμένη απόφαση δικαστής, ο πρώτος εναγόμενος κηρύχθηκε αθώος του αδικήματος της σωματικής βλάβης του ενάγοντος από αμέλεια ως προς την πρόκλησή της.

Η τελευταία αυτή απόφαση εκδόθηκε πριν την έκδοση της οριστικής απόφασης επί της αγωγής, δηλαδή πριν την έκδοση της εκκαλουμένης απόφασης και κατέστη αμετάκλητη, μετά την απόρριψη αναιρέσεως κατ' αυτής, που είχε ασκηθεί από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την 427/2001 απόφαση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου".

Όπως παραθέτει δε ο αιτών την εξαίρεσή μου η εκδοθείσα με τη συμμετοχή μου ως εισηγήτριας 1749/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη με την 306/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου της αιτήσεως αναιρέσεως που είχε ασκηθεί από τον εντολέα του κατ' αυτής. Περαιτέρω ο αιτών ισχυρίζεται τα εξής:

α) Ότι, κατά τη δικάσιμο της 25ης-11-2016, όταν προήδρευσα ως εφέτης στη σύνθεση του τμήματος Α2 του Εφετείου Θεσσαλονίκης (μετά από αποχή της προέδρου του τμήματος Π. Π., Προέδρου Εφετών, αφού προηγήθηκε δήλωση του αιτούντος σύμφωνα με την οποία εκείνη ήταν αποκλειστέα ως αντίδικος του στο ειδικό δικαστήριο αγωγών κακοδικίας), εκφωνώντας υπόθεση μεταξύ εκείνου και του Μ.

Ν., τον ρώτησα, όταν δήλωσε πως παρίσταται αυτοπροσώπως: "Κ. Ν., έχετε ακόμη την ιδιότητα του δικηγόρου;", ερώτηση που, σύμφωνα με την αίτηση εξαίρεσης, δεν καταγράφηκε στα σχετικά πρακτικά του δικαστηρίου, θεωρείται όμως από τον αιτούντα ως γενομένη και απαξιωτική προς το πρόσωπο του και δεικνύουσα εχθρική μου διάθεση προς το πρόσωπο του. 3) Ότι κατά τη δικάσιμο της 24.3.2017 ενώπιον του ιδίου παραπάνω τμήματος του Εφετείου (Τριμελούς Εφετείου) Θεσσαλονίκης πριν τη δήλωση αποχής της προέδρου του τμήματος Π.

Π., όταν εκείνη έφθασε στην εκφώνηση εφέσεως του αιτούντος κατά των Μ. Π. και Δ. Γ. και δήλωσε ότι η σχετική υπόθεση κρατείται (προς αποφυγή εκδίκασής της από την ίδια), εγώ παρατήρησα: "αυτή θα αναβληθεί", προφανώς προς αποφυγή της διαδικασίας αντικαταστάσεως της προέδρου, η οποία τελικώς αντικαταστάθηκε από εμένα μετά γενόμενη δεκτή δήλωση αποχής της, και η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 23-11-2018 βάσει λόγων, που προέβαλαν οι αντίδικοι του και που ήταν προσχηματικοί.

Από το παραπάνω περιεχόμενο της αιτήσεως του είναι φανερό ότι έχει προκληθεί στον αναιρεσείοντα - αιτούντα την εξαίρεσή μου η εντύπωση ότι διάκειμαι "συνειδητώς ή ασυνειδήτως" εχθρικώς απέναντι του και δεν μπορώ να αποφασίσω επί της ανωτέρω αιτήσεώς του αναιρέσεως εντελώς αντικειμενικά, απροκατάληπτα και απροσωπόληπτα.

Παρότι δε ουδεμία εμπάθεια ή εχθρότητα τρέφω απέναντί του, ούτε επέδειξα προς αυτόν ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως υποστηρίζει, και μολονότι ενήργησα πάντοτε και κατά την συμμετοχή μου ως εισηγήτριας στη σύνθεση του Τριμελούς (Πολιτικού) Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εξέδωσε τη αναφερόμενη στην αίτησή του 1749/2013 απόφαση, στο πλαίσιο των καθηκόντων μου και κατέληξα στη δικαιοδοτική μου κρίση με βάση τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά και πλήρως αιτιολογημένα κατά τρόπο εντελώς αμερόληπτο, όπως ανεπηρέαστα συμμετείχα ως προεδρεύουσα και στη σύνθεση που χορήγησε (ομόφωνα) την αιτηθείσα από τους αντιδίκους του αιτούντος αναβολή με βάση τους προβληθέντες ενώπιον μας ισχυρισμούς τους όσον αφορά την τελευταία αναφερόμενη στην αίτησή του υπόθεση, υφίσταται νόμιμος λόγος εξαιρέσεως μου από την ανωτέρω υπόθεση για λόγους ευθιξίας και προσωπικής ευπρεπείας, αφού, από όσα υποστηρίζει στην αίτησή του, ο εν λόγω διάδικος εκφράζεται υπόνοια μεροληψίας μου, και ζητώ να μου επιτραπεί να απόσχω από την άσκηση των καθηκόντων μου στην ως άνω υπόθεση, προκειμένου να μη κλονιστεί, έστω και υποκειμενικά στον εν λόγω διάδικο, η εμπιστοσύνη του για το απολύτως αντικειμενικό, απροκατάληπτο και αδιάβλητο της κρίσεως του Δικαστηρίου.

Η Δηλούσα (ακολουθεί υπογραφή)." Η δήλωση αφορά την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Ν. του Στεφάνου, κατοίκου Θεσσαλονίκης.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. Κ. του Δ., κατοίκου Θεσσαλονίκης, 2) Α. Ζ. του Γ., κατοίκου Πολυγύρου Χαλκιδικής, 3) Ε. Χ. του Μ., 4) Μ. Κ. - Κ. του Κ., κατοίκων Θεσσαλονίκης.

Εισηγητής ορίστηκε ο Αρεοπαγίτης Στέφανος - Σπυρίδωνας Πανταζόπουλος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 52 § 1 περ. στ' ΚΠολΔ και 6 § 1 της ΕΣΔΑ, που υπηρετούν πρωτίστως την αμεροληψία της δικαιοσύνης, η οποία συνδέεται στενώς με την ανεξαρτησία του δικαστή, εφόσον μόνον ένας ανεξάρτητος δικαστής μπορεί να είναι και αμερόληπτος, σαφώς προκύπτει ότι οι δικαστές μπορεί να προτείνουν την εξαίρεσή τους ή να εξαιρεθούν από οποιονδήποτε διάδικο, αν προκαλούν υπόνοια μεροληψίας (ΑΠ 475/2012).

Κατά δε το άρθρο 23 ΚΠΔ που μπορεί να εφαρμοστεί αναλογικώς είναι δυνατή η δήλωση αποχής του δικαστή για λόγους ευπρέπειας, αφού η υπόνοια μεροληψίας της περ. στ του άρθρου 52 ΚΠολΔ αναφέρει ενδεικτικώς τις υποθέσεις που μπορούν να την δικαιολογούν. Η αυτοεξαίρεση δικαιολογείται από το ότι ο δικαστής έχει καθήκον να επαγρυπνεί για να αποτρέπει την ενδεχόμενη πίστη του διαδίκου ότι δεν ασκεί αμερόληπτα τη δικαιοδοτική του εξουσία.

Η αποχή του δικαστή οδηγεί στην αυτοπροστασία του κύρους της δικαιοδοτικής λειτουργίας και είναι μία θεμιτή παρέκκλιση από την απαγόρευση της αρνησιδικίας και με την έννοια αυτή η αυτοεξαίρεση είναι δικαίωμα και καθήκον του δικαστή, οι δε διάδικοι δεν έχουν δικαίωμα να αντιταχθούν στην αυτοεξαίρεσή του, διότι δεν έχουν δικαίωμα να δικαστούν από δικαστήρια με συγκεκριμένη σύνθεση δικαστών.

Κατά την κρατούσα δε μικτή θεωρία του αντικειμενικού και υποκειμενικού κριτηρίου θεμελιώνεται υπόνοια μεροληψίας στη συνείδηση του διαδίκου, όταν κατά τη λογική εκτίμηση των επικαλούμενων γεγονότων δικαιολογημένα μπορούσε να αμφιβάλλει αυτός για το αμερόληπτο της κρίσης του δικαστή. Η δήλωση αυτού του κωλύματος δεν υπόκειται σε κανέναν χρονικό περιορισμό και μπορεί να γίνει και στη διάσκεψη της υπόθεσης για την έκδοση της σχετικής απόφασης, οπότε, αν αποφασιστεί η έξοδος του εξαιρετέου από τη σύνθεση δικαστή, το δικαστήριο οφείλει να απόσχει από την εκδίκαση της υπόθεσης.

Κατά δε το άρθρο 55 §§ 1 και 4 ΚΠολΔ, "Δικαστές Πολυμελών Δικαστηρίων και Εισαγγελείς, αν υπάρχει λόγος εξαίρεσής τους, οφείλουν να το δηλώσουν στον Πρόεδρο του δικαστηρίου. Το δικαστήριο αποφασίζει χωρίς τη συμμετοχή εκείνου που υπέβαλε τη δήλωση και χωρίς συζήτηση στο ακροατήριο".

Συνεπώς, νόμιμα φέρεται στο Δικαστήριο τούτο, που συνεδριάζει σε Συμβούλιο, η υποβληθείσα στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου από 21.11.2022 δήλωση (αίτηση) αυτοεξαίρεσης της Προεδρεύουσας στο Α1 πολιτικό τμήμα του Αρείου Πάγου Αρεοπαγίτη Ε. Κ. - Σ. ως προς την εκδίκαση της από 8-1-2021 αίτησης αναίρεσης του Π. Ν. κατά της υπ' αριθμ. 2800/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσ/κης η εκδίκαση της οποίας, ορίστηκε για τη δικάσιμο της 21.11.2022, και πρέπει να ερευνηθεί.

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτουν ότι κατά τη δικάσιμο της 21.11.2022 του Α1 αναιρετικού πολιτικού τμήματος η Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτης Ε. Κ. - Σ., υπέβαλε στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου την υπ' αριθμ. πρωτ. 2600 ακόλουθη αίτηση (δήλωση): "Κυρία Πρόεδρε: Κατά τη δικάσιμο της 21ης.11.2022 του Α 1' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, έχει προσδιοριστεί η συζήτηση της με αριθμό κατάθεσης ΓΑΚ 41/ΕΑΚ 2/8-1-2021 αιτήσεως του Π.

Ν. περί αναιρέσεως της 2800/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με αυτήν ο αιτών ζητεί την εξαίρεσή μου από τη σύνθεση του ανωτέρω Τμήματος (στο οποίο έχω ορισθεί ως προεδρεύουσα λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου), αναφέροντας κατά λέξη: "τα κάτωθι στοιχεία, δεδικαιολογημένως δημιουργούντα παρ' εμοί την εντύπωσιν ότι συνειδητώς ή ασυνειδήτως η συμμετοχή της εις την σύνθεσιν του κρίνοντος την ανωτέρω αίτησιν αναιρέσεως δικαστηρίου ενδέχεται να επηρεάσει δυσμενώς δι' εμέ την έκβασιν της δίκης".

Τα παρατιθέμενα "στοιχεία" συνίστανται: α) Στο ότι υπήρξα εισηγήτρια στη σύνθεση του (Τριμελούς) Εφετείου Θεσσαλονίκης (απαρτιζομένου από τον Ν. Τ. ως Πρόεδρο Εφετών και τον Α. Τ. ως δεξιό μέλος και εμένα ως εισηγήτρια), που απέρριψε με τη 1749/2013 απόφασή του τον πρώτο λόγο της εφέσεως του Α. Σ. του Χ., για τον οποίο παρέστη ο αιτών την εξαίρεση ως πληρεξούσιος δικηγόρος του.

Ο απορριφθείς λόγος της εφέσεως αναγόταν στην ουσία της διαφοράς, που είχε ως αντικείμενο αποζημίωση από τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα, ενώ έγινε δεκτός ο δεύτερος λόγος αυτής ο αναφερόμενος στην επιβληθείσα από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εις βάρος του ως άνω εκκαλούντος δικαστική δαπάνη και εξαφανίσθηκε η εκκληθείσα απόφαση μόνον κατά την αντίστοιχη διάταξή της.

Στην απόφαση αυτή μετά από παράθεση όλων των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών περιλαμβάνεται και η εξής αναφορά: "η κατ' αποτέλεσμα ορθότητα της παραπάνω κρίσεως [αυτής του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου] δεν αναιρείται από την αμετάκλητη καταδίκη του ενός από τους δύο πληρεξούσιους των εναγομένων στη δίκη ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου για (ενεργητική) δωροδοκία και του δικαστή που εξέδωσε την εκκαλουμένη απόφαση για (παθητική) δωροδοκία, προκειμένου να εκδώσει απόφαση υπέρ των παραπάνω διαδίκων, διότι, σύμφωνα με τα προδιαλαμβανόμενα, ο τελευταίος όφειλε, βάσει των υπαρχόντων ως άνω αποδεικτικών στοιχείων και κατ' ορθή εκτίμησή τους, να καταλήξει, και χωρίς να δωροδοκηθεί, στην ίδια κρίση στα πλαίσια άσκησης των νομίμων καθηκόντων του (χωρίς μάλιστα να εκδώσει ο ίδιος αρχικώς τη μη οριστική απόφαση για διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης ως προς τη σοβαρότητα των σωματικών βλαβών του ενάγοντος, η οποία δεν επρόκειτο να προσθέσει καθοριστικά στοιχεία για την κρίση της διαφοράς ενόψει των ως άνω αποδειχθέντων σχετικών με την υπαιτιότητα περιστατικών, δημιουργούσε δε αβεβαιότητα και στους διαδίκους ως προς την ενδεχόμενη έκβαση της δίκης).

Σημειώνεται απλώς επιπροσθέτως και ότι στα πλαίσια του ποινικού σκέλους της της υπόθεσης με την 6030/2000 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό υπό τριμελή σύνθεση, στην οποία δεν συμμετείχε ο ως άνω εκδώσας την εκκαλουμένη απόφαση δικαστής, ο πρώτος εναγόμενος κηρύχθηκε αθώος του αδικήματος της σωματικής βλάβης του ενάγοντος από αμέλεια ως προς την πρόκλησή της.

Η τελευταία αυτή απόφαση εκδόθηκε πριν την έκδοση της οριστικής απόφασης επί της αγωγής, δηλαδή πριν την έκδοση της εκκαλουμένης απόφασης και κατέστη αμετάκλητη, μετά την απόρριψη αναιρέσεως κατ' αυτής, που είχε ασκηθεί από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την 427/2001 απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου".

Όπως παραθέτει δε ο αιτών την εξαίρεσή μου η εκδοθείσα με τη συμμετοχή μου ως εισηγήτριας 1749/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη με την 306/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου της αιτήσεως αναιρέσεως που είχε ασκηθεί από τον εντολέα του κατ' αυτής. Περαιτέρω ο αιτών ισχυρίζεται τα εξής:

α) Ότι, κατά τη δικάσιμο της 25ης-11-2016, όταν προήδρευσα ως εφέτης στη σύνθεση του τμήματος Α 2 του Εφετείου Θεσσαλονίκης (μετά από αποχή της προέδρου του τμήματος Π. Π., Προέδρου Εφετών, αφού προηγήθηκε δήλωση του αιτούντος σύμφωνα με την οποία εκείνη ήταν αποκλειστέα ως αντίδικός του στο ειδικό δικαστήριο αγωγών κακοδικίας), εκφωνώντας υπόθεση μεταξύ εκείνου και του Μ.

Ν., τον ρώτησα, όταν δήλωσε πως παρίσταται αυτοπροσώπως: "Κ. Ν., έχετε ακόμη την ιδιότητα του δικηγόρου;", ερώτηση που, σύμφωνα με την αίτηση εξαίρεσης, δεν καταγράφηκε στα σχετικά πρακτικά του δικαστηρίου, θεωρείται όμως από τον αιτούντα ως γενομένη και απαξιωτική προς το πρόσωπό του και δεικνύουσα εχθρική μου διάθεση προς το πρόσωπό του. 3) Ότι κατά τη δικάσιμο της 24.3.2017 ενώπιον του ιδίου παραπάνω τμήματος του Εφετείου (Τριμελούς Εφετείου) Θεσσαλονίκης πριν τη δήλωση αποχής της προέδρου του τμήματος Π.

Π., όταν εκείνη έφθασε στην εκφώνηση εφέσεως του αιτούντος κατά των Μ. Π. και Δ. Γ. και δήλωσε ότι η σχετική υπόθεση κρατείται (προς αποφυγή εκδίκασής της από την ίδια), εγώ παρατήρησα: "αυτή θα αναβληθεί", προφανώς προς αποφυγή της διαδικασίας αντικαταστάσεως της προέδρου, η οποία τελικώς αντικαταστάθηκε από εμένα μετά γενόμενη δεκτή δήλωση αποχής της, και η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 23-11-2018 βάσει λόγων, που προέβαλαν οι αντίδικοί του και που ήταν προσχηματικοί.

Από το παραπάνω περιεχόμενο της αιτήσεως του είναι φανερό ότι έχει προκληθεί στον αναιρεσείοντα- αιτούντα την εξαίρεσή μου η εντύπωση ότι διάκειμαι "συνειδητώς ή ασυνειδήτως" εχθρικώς απέναντί του και δεν μπορώ να αποφασίσω επί της ανωτέρω αιτήσεώς του αναιρέσεως εντελώς αντικειμενικά, απροκατάληπτα και απροσωπόληπτα.

Παρότι δε ουδεμία εμπάθεια ή εχθρότητα τρέφω απέναντί του, ούτε επέδειξα προς αυτόν ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως υποστηρίζει, και μολονότι ενήργησα πάντοτε και κατά την συμμετοχή μου ως εισηγήτριας στη σύνθεση του Τριμελούς (Πολιτικού) Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εξέδωσε τη αναφερόμενη στην αίτησή του 1749/2013 απόφαση, στο πλαίσιο των καθηκόντων μου και κατέληξα στη δικαιοδοτική μου κρίση με βάση τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά και πλήρως αιτιολογημένα κατά τρόπο εντελώς αμερόληπτο, όπως ανεπηρέαστα συμμετείχα ως προεδρεύουσα και στη σύνθεση που χορήγησε (ομόφωνα) την αιτηθείσα από τους αντιδίκους του αιτούντος αναβολή με βάση τους προβληθέντες ενώπιόν μας ισχυρισμούς τους όσον αφορά την τελευταία αναφερόμενη στην αίτησή του υπόθεση, υφίσταται νόμιμος λόγος εξαιρέσεως μου από την ανωτέρω υπόθεση για λόγους ευθιξίας και προσωπικής ευπρεπείας, αφού, από όσα υποστηρίζει στην αίτησή του, ο εν λόγω διάδικος εκφράζεται υπόνοια μεροληψίας μου, και ζητώ να μου επιτραπεί να απόσχω από την άσκηση των καθηκόντων μου στην ως άνω υπόθεση, προκειμένου να μη κλονιστεί, έστω και υποκειμενικά στον εν λόγω διάδικο, η εμπιστοσύνη του για το απολύτως αντικειμενικό, απροκατάληπτο και αδιάβλητο της κρίσεως του Δικαστηρίου".

Υπό τα προεκτιθέμενα δεδομένα, και με βάση τα όσα προαναφέρθηκαν στη μείζονα πρόταση ως προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και τη διασφάλιση του κύρους αυτής, πιθανολογείται ότι συντρέχει ο προτεινόμενος λόγος αυτοεξαίρεσης της ως άνω Προεδρεύουσας, και πρέπει η αίτηση (δήλωσή) της να γίνει δεκτή.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Δέχεται την από 21-11-2022 δήλωση αποχής της Προεδρεύουσας Αρεοπαγίτη στο Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου Ε. Κ..

Αποφαίνεται ότι η ανωτέρω δικαστικός λειτουργός δεν θα συμμετάσχει στη σύνθεση του ως άνω Τμήματος του Αρείου Πάγου, ως Προεδρεύουσα, για την εκδίκαση της από 8-1-2021 αίτησης αναίρεσης του Π. Ν. κατά της υπ' αριθ. 2800/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσ/κης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Νοεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Νοεμβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ