1957/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1957 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1957/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Πηνελόπη Ζωντανού Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Κ. του Ε., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευαγγελία Ιωαννίδου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ε. Γ. του Α., συζ. Π. Σ., κατοίκου ... και 2. Ν. Κ. του Δ., κατοίκου ..., από τους οποίους η μεν πρώτη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Πουλικάκο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. ενώ ο δεύτερος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 5-5-2006 και 8-2-2007 αντίθετες αγωγές, καθώς και την από 5-3-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή, των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3292/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 695/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 31-7-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού, ανέγνωσε την από 6-3-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αναιρεσιβλήτων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Από τις διατάξεις των άρθρων 108, 110 παρ.2, 498 παρ.1, 568 παρ.1, 2, 4 και 576 παρ.1 έως 3 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί και δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ' αυτήν κάποιος διάδικος, το Δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και, αν μεν τη συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Αν μετέχουν περισσότεροι στη δίκη για την αναίρεση και δεν κλητεύθηκε κάποιος από αυτούς, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους, εκτός αν πρόκειται για απλή ομοδικία, οπότε, αν κάποιος δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως ως προς όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση της από 1-7-2013 αίτησης αναίρεσης ο 2ος των αναιρεσιβλήτων Ν. Κ., δεν εμφανίστηκε ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο από πληρεξούσιο δικηγόρο, αν και κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα για να παραστεί όπως αυτό προκύπτει από την ... έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών Ι.

Γ.. Πρέπει, επομένως, να προχωρήσει η συζήτηση σαν να είναι παρόντες όλοι οι διάδικοι.

ΙΙ) Με την υπό κρίση από 31-7-2013 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 695/2013 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η ασκηθείσα από τον ήδη αναιρεσείοντα Α. Κ. έφεση και επικυρώθηκε η πρωτόδικη 3292/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Με αυτήν αφού συνεκδικάστηκαν η από 5-5-2007 αγωγή της ήδη 1ης αναιρεσίβλητης Ε. Γ., η από 28-2-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος Α. Κ. και η από 5-3-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη 2ου αναιρεσίβλητου Ν. Κ., η μεν πρώτη αγωγή, έγινε εν όλω δεκτή κατ' ουσίαν, η δεύτερη αγωγή, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, η δε τρίτη παρεμπίπτουσα αγωγή, απορρίφθηκε εν μέρει ως νόμω αβάσιμη και εν μέρει ως ουσία αβάσιμη. Η υπό κρίση αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 Κ.Πολ.Δ ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙΙ) Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ο λόγος αυτός ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ` άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1206/2008).

Τα δε επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση απλώς των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματός του και, επομένως, αιτιολογία της αποφάσεως ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 253/2013).

Κατά δε το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.

ΑΠ 9/1997, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 328/2008). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008).

ΙV) Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Την 19-2-2002 συστήθηκε η ανώνυμη εταιρία, με ... τον διακριτικό τίτλο "MEDICO CHECK" σκοπός της οποίας ήταν η παροχή υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Με την υπ' αριθμ. 2021/27-6-2002 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών, που καταχωρήθηκε στο Μητρώο Ανώνυμων Εταιριών της Νομαρχίας Αθηνών, η ως άνω εταιρία μετονομάσθηκε ...

με τον διακριτικό τίτλο "ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ Α.Ε.". Μέτοχοι της εταιρίας αυτής ήταν οι διάδικοι και συγκεκριμένα ο εκκαλών Α. Κ., με 1.000 μετοχές και ποσοστό συμμετοχής στην εταιρία 25%, η πρώτη των εφεσίβλητων, Ε. Γ., με 960 μετοχές και ποσοστό συμμετοχής στην εταιρία 24% και ο δεύτερος αυτών, Ν. Κ., με 2.040 μετοχές και ποσοστό συμμετοχής 51%.

Στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας μετείχαν και οι τρεις διάδικοι, από τους οποίους, ο Ν. Κ., ως πρόεδρος του Δ.Σ., οι δε Α. Κ. και Ε. Γ., ως διευθύνοντες σύμβουλοι αυτής, ενώ την εταιρία εκπροσωπούσαν οι δύο τελευταίοι. Στις 11-4-2003, ο Α. Κ. παραιτήθηκε από μέλος του διοικητικού συμβουλίου και διευθύνων σύμβουλος της πιο πάνω εταιρίας, με εξώδικη δήλωση που απηύθυνε προς τον Ν.

Κ., λόγω της άνω ιδιότητάς του, την οποία κοινοποίησε προς την ανώνυμη εταιρία, με την επωνυμία "ΑΤΕ ΛΗΖΙΝΓΚ" και τους διευθυντές των καταστημάτων της "Γενικής Τράπεζας" και της "Λαϊκής Τράπεζας". Στις αρχές Μαΐου του 2003, ήτοι ένα μήνα, περίπου, μετά από την παραίτηση του, ο εκκαλών άρχισε διαπραγματεύσεις για την πώληση των πιο πάνω 1.000 μετοχών του προς την πρώτη των εφεσίβλητων, έναντι του ποσού των 120.000 ευρώ.

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αυτών η εφεσίβλητη, προκειμένου να αγοράσει τις εν λόγω μετοχές, εξέδωσε σε διαταγή της δύο τραπεζικές επιταγές, με αριθμούς ... και ..., ποσού 20.000 και 100.000 ευρώ, αντίστοιχα, με ημερομηνία έκδοσης 6-5-2003, πληρωτέες από τον λογαριασμό που τηρούσε στην τράπεζα "NOVA ΒΑΝΚ". Τις επιταγές αυτές οπισθογράφησε, νόμιμα, στον εκκαλούντα, ο οποίος τις εμφάνισε στην πληρώτρια τράπεζα και εισέπραξε τα αντίστοιχα χρηματικά ποσά.

Η πώληση, όμως, και μεταβίβαση των μετοχών του εκκαλούντος δεν ακολούθησε, γι' αυτό η εφεσίβλητη ζήτησε από τον τελευταίο να της επιστρέψει το ποσό που του είχε καταβάλει, κατά τα ανωτέρω, αφού πλέον εξέλιπε η αιτία της καταβολής του. Παρά τις συνεχείς από μέρους της οχλήσεις, ο εκκαλών αρνείται την απόδοση του παραπάνω ποσού των 120.000 ευρώ, καθιστάμενος, έτσι, αδικαιολόγητα πλουσιότερος σε βάρος της περιουσίας της (εφεσίβλητης), χωρίς νόμιμη αιτία.

Η προκαταβολή της αξίας των μετοχών στον εκκαλούντα, όπως αποδείχθηκε, έγινε καλόπιστα από την εφεσίβλητη, στα πλαίσια της συνεργασίας και της φιλικής σχέσης μεταξύ τους ... Ο εκκαλών ισχυρίζεται ότι το παραπάνω ποσό του κατέβαλαν, από κοινού, οι εφεσίβλητοι, με τις προαναφερόμενες επιταγές, για την αντιμετώπιση αναγκαίων λειτουργικών εξόδων της εταιρίας "ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ Α.Ε.", συνολικού ποσού 339.367,74 ευρώ, που κατέβαλε αυτός, τμηματικά, κατά το από 4-12-2001 μέχρι 5-8-2005 χρονικό διάστημα, λόγω οικονομικής αδυναμίας των λοιπών μετόχων, αντιδίκων του, και είχαν δεσμευτεί οι τελευταίοι να του αποδώσουν, κατά το λόγο της εταιρικής τους μερίδας, κατόπιν συμφωνίας μεταξύ τους στις 11-04-2003.

Ο ισχυρισμός αυτός, τον οποίο αρνούνται οι εφεσίβλητοι - εναγόμενοι, είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον δεν επιβεβαιώθηκε από τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία ... Ενόψει αυτών, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με παρόμοιες σκέψεις στην ίδια κρίση κατέληξε και δέχθηκε την αγωγή της τελευταίας, ως ουσιαστικά βάσιμη, απέρριψε δε την αγωγή του εκκαλούντος Α.

Κ., ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι ο πρώτος και ο τρίτος λόγος της κρινόμενης έφεσης, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα...... Ο εκκαλών, με τον τρίτο λόγο της έφεσης, ισχυρίζεται ότι έσφαλε το πρωτόδικο Δικαστήριο που απέρριψε, σιωπηρά, την προβληθείσα από μέρους του ένσταση πλαστότητας του προσκομισθέντος με επίκληση από τον παρεμπιπτόντως ενάγοντα και ήδη δεύτερο των εφεσιβλήτων, από 13-5-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού πώλησης μετοχών, στο οποίο φέρεται να υπογράφει ως συμβαλλόμενος ο ίδιος (εκκαλών), ενώ έπρεπε να αναστείλει την πρόοδο της δίκης, μέχρι να αποφανθεί το ποινικό δικαστήριο επί της σχετικής μηνύσεως που υπέβαλε κατά των εφεσιβλήτων, τους οποίους κατονόμασε ως πλαστογράφους.

Το προσβαλλόμενο, όμως, ως πλαστό έγγραφο, που προσκομίστηκε από τον παρεμπιπτόντως ενάγοντα, προς απόδειξη της παρεμπίπτουσας αγωγής του, η οποία, όπως προεκτέθηκε, μετά την απόρριψη της αγωγής του εκκαλούντος κατ' αυτού δεν ερευνήθηκε από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ούτε και αποτελεί αντικείμενο της παρούσας δίκης, δεν είναι ουσιώδες, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, για την διάγνωση της υπόθεσης.

Συνεπώς, και χωρίς να ληφθεί υπόψη ως αποδεικτικό στοιχείο το εν λόγω προσβαλλόμενο ως πλαστό έγγραφο, δεν μεταβάλλεται η ανωτέρω ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου και έτσι δεν παρίσταται ανάγκη αναβολής της δίκης μέχρι πέρατος της ποινικής, ή διάταξης περαιτέρω απόδειξης, σύμφωνα και με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε.

Κατ' ακολουθία, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που απέρριψε, σιωπηρά, τον παραπάνω ισχυρισμό του εκκαλούντος, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και πρέπει ο δεύτερος λόγος έφεσης αυτού, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, να απορριφθεί ως αβάσιμος". V) Υπό τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες σχετικά με την ουσιαστική βασιμότητα του αγωγικού ισχυρισμού της 1ης αναιρεσίβλητης ότι ο αναιρεσείων κατέστη αδικαιολόγητα πλουσιώτερος με την είσπραξη ποσού 120.000 ευρώ για την πώληση και μεταβίβαση στην 1η αναιρεσίβλητη μετοχών του και την μη επιστροφή του ποσού αυτού παρά τη ματαίωση της πώλησης.

Οι λόγοι δε που οδήγησαν στη μη υλοποίηση της πώλησης και μεταβίβασης των μετοχών δεν ενδιαφέρουν στην υπό κρίση περίπτωση, δεδομένου ότι, οποιαδήποτε και αν ήταν η αιτία, δεν αναιρείται το αδικαιολόγητο του πλουτισμού. Η μη αναφορά επομένως αυτών στην απόφαση δεν καθιστά τις αιτιολογίες ελλιπείς, όπως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων.

Επίσης, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου σχετικά με την λήψη από την 1η αναιρεσίβλητη δανείου από τρίτο πρόσωπο (τον Ν. Α.) για την αγορά των μετοχών του αναιρεσείοντος σχετίζονται με την εκτίμηση απλώς των αποδείξεων και δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματός του και επομένως δεν ελέγχονται αναιρετικά.

Κατόπιν αυτών, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. πρώτος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, το Εφετείο ορθά δεν ερεύνησε τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί πλαστότητος του από 13-5-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού πώλησης μετοχών, το οποίο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της πρωτόδικης απόφασης, αφορούσε πώληση των μετοχών του ήδη 2ου αναιρεσιβλήτου προς τρίτο πρόσωπο, εφόσον ανελέγκτως έκρινε ότι δεν είχε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, διότι για να ιδρυθεί ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ.

λόγος αναίρεσης πρέπει ο προβληθείς (και μη ερευνηθείς) ισχυρισμός να έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως εκ τούτου ο τρίτος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. VI) Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα ισχυρισμό του περί ύπαρξης συμφωνίας μεταξύ αυτού και των αναιρεσιβλήτων για την κάλυψη από κοινού των χρεών της εταιρείας "ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ Α.Ε." (ο καθένας κατά το ποσοστό συμμετοχής του στην εταιρεία) συνολικού ποσού 339.367,74 ευρώ.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως δέχεται ο αναιρεσείων, αλλά προκύπτει και από την επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης, ο ισχυρισμός αυτός ελήφθη υπόψη από το δικαστήριο και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, οπότε δεν συντρέχει ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης. Αν δε ήθελε κριθεί ότι επικαλείται το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., παραπονούμενος για ελλιπή αιτιολογία, ο λόγος αυτός είναι και πάλι αβάσιμος.

Και αυτό διότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση με σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες απέρριψε τον αγωγικό αυτό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος χωρίς να υποχρεούται να προβεί σε ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από τις προσκομιζόμενες αποδείξεις πορίσματος.

VΙI) Με το άρθρο 559 αριθ. 10, 11 και 12 ΚΠολΔ ιδρύονται, αντιστοίχως, λόγοι αναίρεσης: αν το δικαστήριο παρά τον νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν και αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων. Οι εκ του άρθρου 559 αρ. 10, 11 και 12 Κ.Πολ.Δ. όμως επικαλούμενοι από τον αναιρεσείοντα λόγοι αναίρεσης είναι παντελώς αόριστοι, αφού δεν συνδέονται με αντίστοιχα νομικά σφάλματα, στα οποία να ερείδονται.

Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση, να εισαχθεί το καταβληθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με άρθρο 1παρ. 2 Ν. 4055/2012 με έναρξη ισχύος 2-4-2012) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων λόγω της ήττας του στη δικαστική δαπάνη της 1ης αναιρεσίβλητης, δεδομένου ότι ο 2ος αναιρεσίβλητος λόγω της ερημοδικίας του δεν υποβλήθηκε σε δικαστικά έξοδα (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση του Α. Κ. για αναίρεση της 695/2013 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της 1ης αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Οκτωβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ