Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding foreign adoption and public order.

Απόφαση 1956 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1956/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καθού η κλήση: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αντωνόπουλο, Της αναιρεσίβλητης-καλούσας: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Λεωνίδα Μαραβέλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-5-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3045/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 9016/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε ο ήδη αναιρεσείων-καθού η κλήση με την από 2-5-2004 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 335/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου που παρέπεμψε τον πέμπτο λόγο της αίτησης στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Εκδόθηκε η 17/2008 απόφαση της Ολομελείας του Αρείου Πάγου που απέρριψε τον παραπεμφθέντα στην Ολομέλεια λόγο για αναίρεση της 9016/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και ανέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Α2 Τμήμα του Αρείου Πάγου. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση η καλούσα-αναιρεσίβλητη με την από 23-7-2008 κλήση της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 28-9-2005 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Σταύρου Γαβαλά, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στην από 31-5-2001 αγωγή της, η ήδη αναιρεσίβλητη ... ιστορούσε τα ακόλουθα: Στις 11 Δεκεμβρίου 1998 απεβίωσε στην ... ο αδελφός της, "επίσκοπος με μοναχική κουρά", ..., κατά κόσμον ..., σε ηλικία 74 ετών. Αυτός άφησε μόνους πλησιεστέρους συγγενείς του, και κατά νόμον εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, τα τρία αδέλφια του, ήτοι την ενάγουσα, τον ...

και τη μητέρα του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος .... Στις 29-5-2000 ο εναγόμενος επέδωσε στην ενάγουσα εξώδικη δήλωσή του, με την οποία γνωστοποίησε σ' αυτήν ότι, με την 60.318/1984 απόφαση του αρμοδίου δικαστηρίου της Πολιτείας Μίτσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, είχε υιοθετηθεί από τον κληρονομούμενο επίσκοπο και ότι γι' αυτό ήταν ο μοναδικός εξ αδιαθέτου κληρονόμος του.

Ζητούσε δε -για τους λόγους που στο εισαγωγικό της δίκης δικόγραφό της ανέπτυσσε- να αναγνωρισθεί ότι δεν παράγει καμία ισχύ στην Ελλάδα η ανωτέρω αλλοδαπή δικαστική απόφαση "καθ' ο μέρος με αυτή κρίνεται ότι ο εναγόμενος υιοθετήθηκε από τον εθνεώτα αδελφό της, Επίσκοπο με μοναχική κουρά". Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την 3045/2002 απόφασή του, απέρριψε την αγωγή ως νομικώς αβάσιμη, ενώ αντιθέτως έκρινε το Εφετείο Αθηνών με την 9016/2003 απόφασή του.

Κατά της αποφάσεως αυτής του Εφετείου ο εναγόμενος άσκησε την από 2-5-2004 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η 335/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου (Ζ' Πολιτικού Τμήματος). Δι' αυτής κρίθηκαν ως αβάσιμοι οι τρείς πρώτοι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, αφέθηκε αδίκαστος ο τέταρτος λόγος και παραπέμφθη στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου ο πέμπτος λόγος, ως αφορών ζήτημα γενικοτέρου ενδιαφέροντος "σχετιζόμενο με το αν ο ρυθμιζόμενος από το αστικό δίκαιο θεσμός της υιοθεσίας, μπορεί, χωρίς να προσκρούει σε θεμελιώδεις αρχές και αντιλήψεις που επικρατούν στη χώρα και διέπουν τον βιοτικό ρυθμό σ' αυτήν, να εφαρμοστεί και για την υιοθέτηση από επισκόπους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και μάλιστα από εκείνους που προέρχονται από την τάξη των μοναχών".

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την 17/2008 απόφασή της, έκρινε αβάσιμο τον ρηθέντα αναιρετικό λόγο, δεχθείσα τα ακόλουθα: "Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε απορρίψει ως μη νόμιμη την αγωγή της αναιρεσίβλητης, τη δέχθηκε ως νόμιμη και ουσιαστικά βάσιμη, λόγω σιωπηρής ομολογίας από τον αναιρεσείοντα των θεμελιωτικών αυτής ουσιωδών πραγματικών περιστατικών, και αναγνώρισε ότι δεν έχει ισχύ στην Ελλάδα η υπ' αριθ. 60.318/1984 απόφαση του δικαστηρίου της πολιτείας Μίτσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με την οποία ο αναιρεσείων είχε υιοθετηθεί από τον επίσκοπο με μοναχική κουρά της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας ..., κατά κόσμο ..., αδελφό της μητέρας του αναιρεσείοντος, κρίνοντας ότι η αλλοδαπή αυτή απόφαση αντίκειται στη δημόσια τάξη, διότι η υιοθεσία από επίσκοπο που έχει δεχτεί τη μοναχική κουρά, την οποία η αλλοδαπή αυτή απόφαση επέτρεψε, ήταν αντίθετη σε πρωταρχικής και θεμελιώδους σημασίας θρησκευτικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις, που διέπουν στην παρούσα χρονική περίοδο τη ζωή και το βιοτικό ρυθμό της Ελλάδος.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 33 του ΑΚ, ως και τις ουσιαστικού δικαίου, κατά το μέρος που αναφέρονται σε αυτή, διατάξεις των άρθρων 323 αριθ. 5 και 780 αριθ. 2 του ΚΠολΔ, αλλά ούτε και εκ πλαγίου, αφού διέλαβε στην απόφασή του, με τη γενόμενη δεκτή σιωπηρή ομολογία από τον αναιρεσείοντα ενάγοντα των εκτεθέντων ανωτέρω, θεμελιωτικών της ιστορικής βάσεως της αγωγής, ουσιωδών πραγματικών περιστατικών, σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της αντιθέσεως της αλλοδαπής αποφάσεως προς τη διεθνή δημόσια τάξη της Χώρας και της εκ του λόγου τούτου μη αναγνωρίσεως της ισχύος της στην Ελλάδα".

Κατόπιν τούτων, παραδεκτώς εισάγεται στο παρόν Δικαστήριο η υπόθεση, με την από 23-6-2008 κλήση της αναιρεσιβλήτου, προκειμένου να κριθεί η βασιμότητα ή μη του τετάρτου λόγου του αναιρετηρίου. Με τον λόγο αυτόν, κατά το πρώτο μέρος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ πλημμέλεια και υποστηρίζονται κατά λέξιν τα ακόλουθα: " Το Εφετείο...

αγνόησε πλήρως τον ισχυρισμό μου..... ότι ο υιοθετήσας δεν ήταν μοναχός αλλά -και αν απεδεικνύετο ότι κάποτε είχε καρεί μοναχός- κληρικός, ο οποίος είχε αποχωρήσει νομίμως από την μονή εγκαταβιώσεώς του και είχε ανελιχθεί στην ιερατική ιεραρχία καταλαμβάνοντας το αξίωμα του επισκόπου Detroit και, επομένως, και κοσμικές φροντίδες μπορούσε να αναλάβει και τα καθήκοντα που απορρέουν από την άσκηση της γονικής μέριμνας να διεκπεραιώσει, ενώ η τύχη της περιουσίας του μετά το θάνατό του ρυθμίζεται από τις κοινές διατάξεις του Αστικού Κώδικα, κατ' άρθρον 7 παρ.2 του ν. 4684/1930...

Ενόψει αυτών, αποτελεί ζήτημα ουσιώδες για την προκειμένη διαφορά το εάν - και πάντοτε υπό την αίρεση ότι θα αποδειχθεί αληθής ο ισχυρισμός της αντιδίκου πως ο θετός πατέρας μου είχε καρεί μοναχός - ο θετός πατέρας μου είχε αποχωρήσει ή όχι νομίμως της μονής εγκαταβιώσεώς του, αφού σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα και υπό τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, ζήτημα αντιθέσεως της υιοθεσίας μου προς την ελληνική δημόσια τάξη δεν μπορεί να τεθεί".

Με το περιεχόμενο αυτό, ο ρηθείς αναιρετικός λόγος προβάλλεται αλυσιτελώς και, επομένως, απαραδέκτως. Τούτο δε διότι το μεν Εφετείο - όπως από την απόφασή του προκύπτει - σαφώς δέχθηκε ότι ο υιοθετήσας τον αναιρεσείοντα είχε καρεί μοναχός της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η δε Ολομέλεια του Αρείου Πάγου (όπως προαναφέρθηκε), εξετάζοντας άλλον αναιρετικό λόγο στην ίδια υπόθεση, έκρινε ότι η απόφαση του αμερικανικού δικαστηρίου "με την οποία ο αναιρεσείων είχε υιοθετηθεί από επίσκοπο με μοναχική κουρά" αντίκειται στην ημεδαπή δημόσια τάξη, χωρίς διάκριση αν ο υιοθετήσας, μετά την απόκτηση της μοναχικής ιδιότητας, απεχώρησε από την μονή της μετανοίας του.

Για την ίδια αιτία, συνεκδοχικώς, είναι επίσης αλυσιτελής ο αναιρετικός λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του, με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια και υποστηρίζεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψιν τα έγγραφα που είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει ο αναιρεσείων για την απόδειξη του ισχυρισμού του, ότι ο υιοθετήσας αυτόν είχε αποχωρήσει από την μονή της εγκαταβιώσεώς του, αμέσως μετά την κουρά του σε μοναχό, και είχε σταδιοδρομήσει ως επίσκοπος. Τέλος, ο ίδιος αναιρετικός λόγος, κατά το τρίτο μέρος του, ο οποίος προβάλλεται ως αιτίαση εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, είναι εντελώς αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος, αφού δεν είναι σαφές ποια παραδοχή του ουσιαστικού δικαστηρίου πλήττεται δι' αυτού, ήτοι ποιος ισχυρισμός έγινε δεκτός ή απερρίφθη χωρίς αιτιολογία ή με αιτιολογία ατελή ή αντιφατική. Κατ' ακολουθίαν, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-5-2004 αίτηση του ... για αναίρεση της 9016/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Αυγούστου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ