Supreme Court dismisses appeal for vagueness; municipality loses labor dispute against employee.

Απόφαση 1954 / 2024 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1954/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αριστείδη Βαγγελάτο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Μαργέλλου - Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Νίκη Κατσιαούνη και Αναστασία Καραμανίδου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 22 Οκτωβρίου 2024, με την παρουσία και της Γραμματέως Α. Α., για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α' βαθμού) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ" που εδρεύει στην Δημοτική Κοινότητα Σιδηροκάστρου του Δήμου Σιντικής. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Παρηγόρη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Λ. του Δ., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ανύσιο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-6-2018 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 25/2020 του ίδιου Δικαστηρίου και 2171/2022 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων δήμος με την από 21-2-2023 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 21-2-2023 και με αριθμό κατάθεσης 570/37/23-2-2023 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων, κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών, με αριθμό 2171/14-11-2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την από 18-6-2020 έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της εκδοθείσας αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ίδια διαδικασία, με αριθμό 25/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, που έκανε δεκτή ως κατ ουσίαν βάσιμη την από 21-6-2018 και με αρ. καταθ. ΕΡΓ 20/2-7-2018 αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα κι εμπρόθεσμα, εντός της τριακονθήμερης προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 1 του ΚΠολΔ, καθόσον αντίγραφο της προσβαλλομένης αποφάσεως επιδόθηκε στο αναιρεσείον (εναγόμενο-εκκαλούν ΝΠΔΔ) στις 2-2-2023, όπως προκύπτει από τη σχετική επισημείωση της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σερρών Μ. Σ., επί του προσκομιζομένου από το αναιρεσείον ΝΠΔΔ αντιγράφου της αποφάσεως και η αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε στην γραμματεία του εκδώσαντος την προσβαλλομένη απόφαση δικαστηρίου στις 23-2-2023 (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 1 και 144 του ΚΠολΔ).

Εξάλλου για το παραδεκτό της άσκησης και της συζήτησης της αίτησης αναιρέσης προσκομίζεται σύμφωνα με το άρθρο 72 παρ.1 του ν.3852/2010 η υπ'αριθ. 297/2024 απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής του αναιρεσείοντος ΟΤΑ με την οποία εγκρίθηκε η άσκηση της ως άνω αναίρεσης, και η πρόσληψη του Δικηγόρου Κωνσταντίνου Πάρηγορη να εκπροσωπήσει τον αναιρεσείοντα ΟΤΑ κατά τη συζήτηση της. Επομένως είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

'Οπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ, στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Διαφορετικά με αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου, ο λόγος αναίρεσης κρίνεται αόριστος και ως εκ τούτου απαράδεκτος (ΟλΑΠ 32/1996, AΠ 376/2022).

Ειδικότερα ο προβλεπόμενος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης στοιχειοθετείται όταν δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, για να κριθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση αν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης που εφαρμόστηκε ή αν δεν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις, που αποκλείουν την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ιδρύεται δηλαδή ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου (ΑΠ 40/2024, ΑΠ 16/2023). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει το αναιρετήριο να περιλαμβάνει α) τον κανόνα ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, β) τις ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης ή τη μνεία ότι αυτή δεν περιέχει καθόλου αιτιολογία, ώστε να είναι εφικτή με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου η στοιχειοθέτηση του προβαλλόμενου λόγου αναίρεσης γ) τον ουσιώδη αυτοτελή ισχυρισμό (αγωγικό, ένσταση κλπ.) και τα πραγματικά περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο εμφανίζεται η προβαλλόμενη έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, καθώς και τη σύνδεση αυτού με το διατακτικό της απόφασης, αν αυτή δεν είναι αυτονόητη, καθώς και ότι ο εν λόγω (νόμιμος και ουσιώδης) ισχυρισμός είχε προταθεί παραδεκτά στο δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση και δ) εξειδίκευση της πλημμέλειας που προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή ή τη μνεία ότι σ' αυτή δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή, αν προβάλλεται ανεπαρκής και ελλιπής αιτιολογία, (πρέπει το αναιρετήριο να περιλαμβάνει) τα επιπλέον ουσιώδη πραγματικά περιστατικά που έπρεπε να περιέχονται στην απόφαση ή να προσδιορίζει ως προς τι υπάρχει και σε τι συνίσταται η έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού των ουσιωδών περιστατικών που έγιναν δεκτά ή, αν προβάλλονται αντιφατικές αιτιολογίες, πρέπει να προσδιορίζεται ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποια αντικρουόμενα μέρη των αιτιολογιών αυτή προκύπτει (ΟλΑΠ 20/2005, 32/1996, ΑΠ 40/2024, ΑΠ 16/2023).

Διαφορετικά, αν τα προαναφερόμενα δεν περιλαμβάνονται με σαφήνεια και πληρότητα στο αναιρετήριο, ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος λόγω αοριστίας, η οποία δεν αίρεται με συμπλήρωση στις προτάσεις ή με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (αγωγή ή έφεση) του αναιρεσείοντος (ΟλΑΠ 27/1998, ΑΠ 40/2024, ΑΠ 16/2023, ΑΠ 1435/2021).

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας (561 παρ. 2 του ΚΠολΔ), προκύπτει ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος με την από 21-6-2018 με αρ. καταθ. ΕΡΓ 20/2-7-2018 αγωγή του, ισχυρίσθηκε ότι είναι άτομο με αναπηρία σε ποσοστό 50% πάσχων από ψυχική νόσο, ότι από το έτος 2004 μέχρι την άσκηση της αγωγής, εργαζόταν με την ιδιότητα του υπαλλήλου, με αλλεπάλληλες συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, δυνάμει επιδοτούμενων προγραμμάτων πλήρους απασχόλησης του ΟΑΕΔ για άτομα με αναπηρία, αρχικά στη Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης Σιδηροκάστρου, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση και μετά τη λύση αυτής, μεταφέρθηκε , ως προσωπικό απασχολούμενο με βάση το πρόγραμμα " Επιδότηση Νέων Θέσεων Εργασίας ευπαθών κοινωνικών ομάδων" στο εναγόμενο ΝΠΔΔ με την επωνυμία Δήμος Σιντικής που εκ του νόμου διαδέχτηκε την ως άνω Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση, συνάπτοντας νέα, από 16-6-2011, σύμβαση, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εναγομένου.

Ότι, μετά τη λήξη του επιδοτούμενου προγράμματος του ΟΑΕΔ στις 10-1-2014, συνέχισε να εργάζεται βάσει της με αρ. ...-2014 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του εναγομένου, που κρίθηκε νόμιμη από τον Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης, εκφράζοντας έτσι ο εναγόμενος εργοδότης του ρητά τη βούλησή του να συνεχίσει να τον απασχολεί.

Ότι η σύμβαση εργασίας του, βάσει του άρθρου 11 παρ. 1 εδ. γ του ν. 3227/2004 περί " ρύθμισης θεμάτων του ν. 2643/1998" (ΦΕΚ 220 Α') όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 56 του ν. 4186/2013, σε συνδυασμό του το ν. 2643/1998 περί "Μέριμνας και απασχόλησης προσώπων ειδικών κατηγοριών", μετατράπηκε σε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, δεδομένου ότι ο εργοδότης του εναγόμενος δήλωσε ρητά τη βούλησή του να συνεχίσει να τον απασχολεί και μετά τη πάροδο του χρόνου του επιδοτούμενου προγράμματος και επικουρικά ότι η έννομη σχέση που τον συνδέει με το εναγόμενο ήταν εξ αρχής σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Με βάση τα ανωτέρω ο ενάγων ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι η έννομη σχέση που τον συνδέει με το εναγόμενο ΝΠΔΔ είναι αυτή της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και να υποχρεωθεί το εναγόμενο να αποδέχεται τις προσφερόμενες υπηρεσίες του. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με τη με αρ. 25/2010 οριστική απόφασή του δέχτηκε την αγωγή ως κατ ουσίαν βάσιμη, αναγνώρισε ότι η έννομη σχέση που συνδέει τους διαδίκους είναι η σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου από την αρχική πρόσληψη του ενάγοντα και υποχρέωσε το εναγόμενο να απασχολεί τον ενάγοντα υπό καθεστώς σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου.

Κατόπιν άσκησης εφέσεως από το εναγόμενο, εκδόθηκε η προσβαλλομένη με αρ. 2171/2022 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης η οποία, δέχτηκε τυπικά και απέρριψε κατ ουσίαν την έφεση.

Με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, το αναιρεσείον ΝΠΔΔ πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση για την εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια της εκ πλαγίου παράβασης του νόμου, υπό τις αιτιάσεις ότι ενώ ενώπιον του Εφετείου προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο αναιρεσίβλητος δεν τυγχάνει προστασίας των ευεργετικών διατάξεων που αφορούν άτομα με αναπηρία, διότι δεν έχει κριθεί επ αόριστον ανάπηρος αλλά από το 2002 και εφεξής κρίνεται από την αρμόδια Υγειονομική Επιτροπή ανά πενταετία και αργότερα ανά διετία, ότι πάσχει από χρόνια πάθηση με ποσοστό αναπηρίας 55% και 50% και το Δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να απαντήσει στον ανωτέρω ισχυρισμό του.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος, υπό το εκτεθέν περιεχόμενο, είναι αόριστος διότι, α) δεν διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά και υπό τα οποία συντελέστηκε η επικαλούμενη παράβαση του νόμου, ώστε να είναι εφικτή, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, η στοιχειοθέτηση του λόγου αναίρεσης και β) δεν διαλαμβάνεται ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, σύμφωνα με την ανωτέρω νομική σκέψη.

Επομένως ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αόριστος και ως εκ τούτου απαράδεκτος. Κατόπιν τούτων και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της και να καταδικαστεί το αναιρεσείον ΝΠΔΔ (Δήμος Σιντικής) λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού νομίμου αιτήματός του (αρθ. 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), μειωμένα κατά το μέτρο του άρθρου 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 "Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων" (ΑΠ 34/2024), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-2-2023 και με αρ. κατ. 570/37/23-2-2023 αίτηση για αναίρεση της με αρ. 2171/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Νοεμβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ