194/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 194 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 194/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Βασιλεία Χασουράκη.

Της αναιρεσίβλητης: Π.-Ρ. συζ. Α. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ανδρέα Κουρουκλή. Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος δήλωσε ότι διορθώνει το όνομα της αναιρεσίβλητης: Π.-Ρ. από το εσφαλμένο Ρ. στο ορθό Ρ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-3-2012 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 298/2013 του ιδίου Δικαστηρίου, 110/2014 του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 10-3-2015 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικήτας Χριστόπουλος, ανέγνωσε την από 9-12-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε να απορριφθεί, καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση, προσβάλλεται η 110/2014 απόφαση του Εφετείου [Μονομελούς] Ανατολικής Κρήτης, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 298/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Με την τελευταία απόφαση είχε γίνει δεκτή, ως ουσιαστικά βάσιμη, η από 26-3-2012 διεκδικητική της κυριότητας αγωγή της αναιρεσίβλητης.

Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔικ 552, 553, 556, 558. 564, 566 παρ. 1). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (ΚΠολΔικ 577 παρ. 3). Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 8 ΚΠολΔικ, λόγος αναίρεσης δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (Ολ ΑΠ 12/1991).

Εξάλλου, από τη διατύπωση της διάταξης του άρθρου 249 ΚΠολΔικ, που ορίζει, ότι "αν η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται ολικά ή εν μέρει από την ύπαρξη ή ανυπαρξία μιας έννομης σχέσης ή την ακυρότητα ή τη διάρρηξη μιας δικαιοπραξίας που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς σε πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο ή από ζήτημα που πρόκειται να κριθεί ή κρίνεται από διοικητική αρχή, το δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου να διατάξει την αναβολή της δίκης εωσότου περαιωθεί τελεσίδικα ή αμετάκλητα ή άλλη δίκη ...", προκύπτει, ότι, όταν δεν συντρέχει περίπτωση εκκρεμοδικίας και όταν ακόμη η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται από τη διάγνωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας μιας έννομης σχέσης που κρίνεται από άλλο πολιτικό δικαστήριο, η αναβολή ή όχι της εκδίκασης της ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας εκκρεμούς διαφοράς απόκειται στην κυριαρχική του εξουσία, γι' αυτό η κρίση του περί της αναβολής ή μη της εκδίκασης αυτής δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο.

Εξάλλου, το αίτημα περί αναβολής της δίκης και τα προς υποστήριξή του υποβαλλόμενα πραγματικά περιστατικά δεν αποτελούν "ζήτημα", με την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔικ, ούτε "πράγμα" με την έννοια του αριθμού 8 του ίδιου άρθρου. Ο πρώτος, επομένως, λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια, κατ' εκτίμηση αυτού, από τον αριθμό 8 περίπτ.

β` του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, γιατί το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμο λόγο της έφεσής του, με τον οποίο έπληττε την εκκαλούμενη απόφαση για την απόρριψη του αιτήματός για αναβολή (αναστολή) της συζήτησης της παρούσας υπόθεσης μέχρι να εκδοθεί απόφαση επί της με αριθμό πρωτοκόλλου .../1-10-2012 αίτησής του στην Πολεοδομία … Κρήτης για διόρθωση του σχεδίου πόλης, όπως αυτό υφίσταται μετά την έκδοση της με αριθμό …/1994 Πράξης Εφαρμογής, στην περιοχή που βρίσκεται το επίδικο ακίνητο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον οι προβαλλόμενοι από τον αναιρεσείοντα θεμελιωτικοί του αιτήματός του ισχυρισμοί, δεν αποτελούν πράγμα, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθμός 8 ΚΠολΔικ, ενώ, εξάλλου, η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, για την απόρριψη του εν λόγω αιτήματος λόγω μη συνδρομής των προϋποθέσεων εφαρμογής του, ανήκει στην αναιρετικά ανέλεγκτη διακριτική εξουσία του.

Ακόμη ούτε ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ λόγος ιδρύεται, για παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, γιατί η διάταξη του άρθρου 249 ΚΠολΔικ είναι καθαρά δικονομική.

Κατά μεν την παρ. 1 του άρθρου 368 ΚΠολΔικ "το δικαστήριο μπορεί να διορίσει έναν ή περισσότερους πραγματογνώμονες, αν κρίνει πως πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν για να γίνουν αντιληπτά ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης", κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου "το δικαστήριο οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονες αν το ζητήσει κάποιος διάδικος και κρίνει πως χρειάζονται ειδικές (ιδιάζουσες) γνώσεις επιστήμης ή τέχνης".

Από τις αμέσως πιο πάνω παρατιθέμενες διατάξεις του ΚΠολΔικ προκύπτει ότι η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης εναπόκειται στην κυριαρχική και μη ελεγχόμενη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο ελευθέρως εκτιμά την ανάγκη της χρησιμοποίησης του αποδεικτικού αυτού μέσου, με εξαίρεση την περίπτωση, κατά την οποία κάποιος από τους διαδίκους ζητήσει την διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης και το δικαστήριο κρίνει ότι χρειάζονται όχι απλώς "ειδικές" αλλά "ιδιάζουσες" γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, οπότε οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονα ή πραγματογνώμονες.

Επομένως, αν δεν υπάρχει παραδοχή του δικαστηρίου ότι πρόκειται για ζητήματα τα οποία απαιτούν, προκειμένου να γίνουν αντιληπτά, ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, η μη λήψη υπόψη ισχυρισμού του διαδίκου για ανάγκη διενέργειας πραγματογνωμοσύνης ή η απόρριψη, ρητώς ή σιωπηρώς, σχετικού αιτήματος αυτού, δεν δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔικ.

Με το δεύτερο λόγο της ένδικης αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι κακώς απέρριψε το αίτημα για διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, προκειμένου να διαπιστωθεί η ταυτότητα του επίδικου ακινήτου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού η κρίση του Δικαστηρίου να δεχθεί ή να απορρίψει σχετικό αίτημα διενέργειας αυτοψίας δεν χρειάζεται αιτιολογία και δεν ελέγχεται αναιρετικά, ενώ, αφού δεν υπάρχει στην προσβαλλόμενη απόφαση παραδοχή του Δικαστηρίου ότι πρόκειται για ζητήματα, που απαιτούν, για να γίνουν αντιληπτά, ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, η απόρριψη του σχετικού αιτήματος για διενέργεια πραγματογνωμοσύνης δεν δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔικ.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί , κατ' άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔικ η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης κατά το νόμιμο αίτημα αυτής [ΚΠολΔικ 176, 183, 191 παρ. 2].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 10-3-2015 αίτηση για αναίρεση της 110/2014 απόφασης του Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου που καταβλήθηκε. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2.700] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ