1949/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1949 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1949/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/4/1994 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 766/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 3510/1998 του Εφετείου Αθηνών. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 702/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 7914/2001 απόφαση. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1141/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 4915/2005 απόφαση την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 27/10/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 28/9/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 579 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε, κατά δε το άρθρο581 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα, στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι, αν η απόφαση αναιρεθεί μερικώς, ως προς κάποιο μόνο κεφάλαιο της όλης δίκης, το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετάσει λόγους εφέσεως που αναφέρονται στα λοιπά κεφάλαια, ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση, διότι διαφορετικά θα προσέβαλε το δεδικασμένο, το οποίο, κατά το άρθρο 332 Κ.Πολ.Δ., λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 153/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτουν τα ακόλουθα: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με την από 26-4-1994 αγωγή της, επικαλούμενη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, βάσει της οποίας απασχολήθηκε στο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον ως καθαρίστρια, από 13-4-1982 μέχρι 30-8-1992, ζήτησε μισθολογικές διαφορές για το χρονικό διάστημα από 1-1-1989 έως 30-8-1992, προκύπτουσες από τη μη εφαρμογή για τη διαμόρφωση των αποδοχών της, της υπ' αριθμ. 42/1981 αποφάσεως του Δ.Δ.Δ.Δ.

Πειραιώς και του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 201/1975, με βάση δε υπολογισμού αυτών το ημερομίσθιο ασφαλείας των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., που ίσχυσαν κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα. Με την υπ' αριθμ. 702/2001 απόφαση αυτού του Δικαστηρίου, που εκδόθηκε επί αιτήσεως αναιρέσεως της αναιρεσίβλητης, αναιρέθηκε η υπ' αριθμ. 3510/1998 απόφαση του Εφετείου Αθηνών με την οποία είχε απορριφθεί, κατά παραδοχή εφέσεως του αναιρεσείοντος Νοσοκομείου, η πιο πάνω αγωγή ως μη νόμιμη, και έγινε δεκτό ότι σχετικά με τη διαμόρφωση των αποδοχών της αναιρεσίβλητης κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, υπάρχει δεδικασμένο που προκύπτει από τις υπ' αριθμ. 971/1993 και 10931/1995 αποφάσεις του Εφετείου Πειραιώς και Αθηνών αντιστοίχως, με τις οποίες έγιναν δεκτές οι προηγούμενες από 31-10-1988 και 29-3-1993 αγωγές της ιδίας κατά του αναιρεσείοντος , με αντικείμενο την επιδίκαση επίσης μισθολογικών διαφορών για τα χρονικά διαστήματα από 1-9-1986 έως 31-10-1988 η πρώτη και από 1-7-1988 έως 31-8-1992 η δεύτερη, που προέκυψαν με βάση το πριν από την εφαρμογή της από 22-12-1988 ΕΣΣΕ της ΠΟΕΔΗΝ, ισχύσαν μισθολογικό καθεστώς.

Ακολούθως, το Εφετείο Αθηνών, ως δικαστήριο της παραπομπής, με την υπ' αριθμ. 7914/2001 απόφασή του απέρριψε ως αβάσιμες κατ' ουσία τόσο την έφεση του εναγομένου Νοσοκομείου, όσο και την ασκηθείσα με τις προτάσεις αντέφεση της ενάγουσας. Επί της ασκηθείσης από το εναγόμενο αιτήσεως αναιρέσεως εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1141/2003 απόφαση αυτού του Δικαστηρίου με την οποία αναιρέθηκε η προσβληθείσα απόφαση μόνο κατά το μέρος που δέχτηκε ότι από 8-5-1989 έως 31-12-1989, το κατώτατο ημερομίσθιο εργατοτεχνίτη ή εργατοτεχνίτριας, που δεν έχουν συμπληρώσει τριετή υπηρεσία, ανερχόταν σε εκείνο που καθόριζε το άρθρο 1 της από 10-3-1989 ΕΓΣΣΕ, δηλαδή στο ποσό των 2450-2475 δραχμών, επί του οποίου και υπολόγισε τις αξιούμενες με την αγωγή μισθολογικές διαφορές.

Στη συνέχεια το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού ερεύνησε την υπόθεση μέσα στα διαγραφόμενα με την αναιρετική απόφαση όρια, δηλαδή κατά το μέρος μόνο που οι αξιούμενες μισθολογικές διαφορές αφορούσαν το πιο πάνω χρονικό διάστημα, απέρριψε την αγωγή κατά το μέρος τούτο. Κατά τα υπόλοιπα κεφάλαιά της, που αφορούσαν μισθολογικές διαφορές των χρονικών διαστημάτων από 1-1-1989 έως 7-5-1989 και από 1-1-1990 έως 30-8-1992, για τα οποία δεν αναιρέθηκε η ως άνω υπ' αριθμ. 7941/2001 απόφαση, το Εφετείο, ως δικαστήριο της παραπομπής, δεν τα ερεύνησε εκ νέου ως ευρισκόμενα εκτός των διαγραφομένων με την υπ' αριθμ. 1141/2003 αναιρετική απόφαση ορίων.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από τους αριθμούς 1 και 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει δεδικασμένο από τις υπ' αριθμ. 971/1993 και 10931/1995 αποφάσεις του Εφετείου Πειραιώς και Αθηνών αντίστοιχα, είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε αναληθή προϋπόθεση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-10-2005 αίτηση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής ν.π.δ.δ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4915/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 13 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ