Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding document distortion and fact evaluation.

Απόφαση 1948 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1948/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Καλαμίδα ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό , Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανωνύμου Εταιρίας με την επωνυμία "SIPCAM S.p.A" που εδρεύει στο Μιλάνο Ιταλίας και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ευστάθιο Παπασωτηρίου

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΑΓΚΡΙΠ- Εμπορία Γεωργικών Προϊόντων Εταιρία Περιορισμένης Ευθύνης" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν παραστάθηκε, 2. Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΥΤΡΟΝ Α.Ε" η οποία προήλθε εκ μετατροπής από την εταιρία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΕΛΥΤΡΟΝ ΕΠΕ" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα και 3. Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "Βαφεία - Φινιριστήρια Αφοί Στεφόπουλοι Ανώνυμη Εταιρία, που εδρεύει στη Σιάτιστα Κοζάνης και εκπροσωπείται νόμιμα. Η δεύτερη και τρίτη εκ των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Παπανδρουλάκη, ο οποίος δήλωσε ότι ανακαλεί την από 1.10.2008 δήλωσή του κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολ Δ, παρίσταται και τις εκπροσωπεί.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23 Ιουλίου 1998 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1527/2000, του ιδίου Δικαστηρίου, 1033/2001 του Εφετείου Θεσσαλονίκης, 34739/2002 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και 821/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26 Οκτωβρίου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος, ανέγνωσε την από 8 Νοεμβρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να παραστεί στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Δημητρίου Κανελλόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από την αναιρεσείουσα με αριθμό ..... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητής το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ....., προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης κλήσης (για συζήτηση προκοινοποιηθείσας αίτησης αναιρέσεως), με πράξη ορισμού δικασίμου, της αναφερομένης στην αρχή της παρούσας και κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στη πρώτη των αναιρεσιβλήτων ΑΓΚΡΙΠ - Εμπορία Γεωργικών Προϊόντων ΕΠΕ.

Επομένως, εφόσον αυτή δεν εμφανίσθηκε, κατά την, ως άνω, δικάσιμο, κατά την οποίαν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρο 576 παρ. 1 ΚΠολΔ).- Με τις διατάξεις του άρθρου 479 του ΑΚ, που ορίζουν ότι αν με σύμβαση μεταβιβάστηκε περιουσία ή επιχείρηση, αυτός που αποκτά ευθύνεται απέναντι στο δανειστή έως την αξία των μεταβιβαζόμενων στοιχείων για τα χρέη που ανήκουν στην περιουσία ή στην επιχείρηση και ότι η ευθύνη αυτού που μεταβιβάζει εξακολουθεί να υπάρχει, καθιερώνεται αναγκαστική εκ του νόμου σωρευτική αναδοχή των χρεών, με την έννοια του άρθρου 477 του ΑΚ και δημιουργείται έτσι παθητική εις ολόκληρον ενοχή μεταξύ του μεταβιβάζοντος και του αποκτώντος, από αυτούς δε τους δύο ο μεν πρώτος ευθύνεται απεριόριστα, ο δε δεύτερος περιορισμένα και συγκεκριμένα μέχρι την αξία των μεταβιβαζομένων κατά το χρόνο της μεταβιβάσεως (ΑΠ 776/2003, 684/93).

Για τη δημιουργία, όμως, της σωρευτικής αυτής αναδοχής των χρεών απαιτείται να περιλαμβάνει η μεταβίβαση ένα προς ένα όλα τα στοιχεία, που συνιστούν το ενεργητικό της περιουσίας, έστω και αν εξαιρέθηκαν από αυτήν αντικείμενα ασήμαντης αξίας. Επί μεταβιβάσεως δε μεμονομένων αντικειμένων, πρέπει αυτά να αποτελούν όλο το ενεργητικό της περιουσίας ή το σημαντικότερο ποσοστό αυτής.

Επιπλέον, πρέπει να τελούσε εν γνώσει ο αποκτών, ότι του μεταβιβάστηκε η όλη περιουσία ως σύνολο ή το σημαντικότερο ποσοστό της. Η γνώση αυτή θεωρείται ότι υπάρχει και όταν, ενόψει των συνθηκών, υπό τις οποίες έγινε η μεταβίβαση, γνώριζε ο αποκτών την εν γένει περιουσιακή κατάσταση του μεταβιβάζοντος και μπορούσε να αντιληφθεί ότι η περιουσία που του μεταβιβάστηκε αποτελούσε το σύνολο αυτής ή το σημαντικότερο ποσοστό της (ΑΠ 829/2003).

Οι πιο πάνω διατάξεις του άρθρου 479 ΑΚ εφαρμόζονται και όταν ολόκληρη η περιουσία ή επιχείρηση του οφειλέτη μεταβιβάζεται σε άλλον όχι με μία, αλλά με περισσότερες μεταβιβαστικές πράξεις και μάλιστα είτε συγχρόνως είτε διαδοχικά, με την προϋπόθεση όμως στην τελευταία περίπτωση οι πράξεις να αποτελούν μεταξύ τους ενότητα ή, με άλλη διατύπωση, να βρίσκονται σε στενή χρονική και οικονομική σχέση.

Οι διατάξεις όμως αυτές δεν εφαρμόζονται όταν το σύνολο περιουσίας ή επιχειρήσεως μεταβιβάζεται τμηματικά σε περισσότερα διαφορετικά πρόσωπα, εκτός αν εκείνοι που αποκτούν γνωρίζουν αυτό, ότι δηλαδή οι πλείονες συμβάσεις έγιναν με τον αυτό σκοπό της μεταβίβασης της περιουσίας, οπότε η ευθύνη καθενός από αυτούς περιορίζεται ανάλογα με το τμήμα της περιουσίας που αποκτούν.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως, ύστερα από εκτίμηση αποδείξεων, τα ακόλουθα: "Η ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα), στα πλαίσια της εμπορικής της συνεργασίας με την ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", πώλησε και παρέδωσε στην τελευταία στις 10.3.1994 και 5.4.1994 προϊόντα παραγωγής της.

Για τις πωλήσεις αυτές εξέδωσε τα υπ'αριθμ. ..... και ..... τιμολόγια, ποσού 13.000 δολλαρίων ΗΠΑ και 27.720 μάρκων Γερμανίας, αντίστοιχα. Το τίμημα των πωληθέντων πραγμάτων δεν κατέβαλε η αγοράστρια εταιρία στην ενάγουσα. Ύστερα από αίτηση της εδρεύουσας στο Βέλγιο ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "CHIMAC AGRIPHAR S.A.", με την 29746/1997 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δημοσιεύθηκε στις 7.11.1997, η ως άνω οφειλέτρια εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως, με ημερομηνία παύσεως πληρωμών της την 15.11.1995.

Πριν από την κήρυξή της σε κατάσταση πτώχευσης, η εν λόγω εταιρία ("ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ") με το ..... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Πελαγίας Γεωργαντζή - Κουκουκάτση, που μεταγράφηκε νόμιμα, πώλησε και μεταβίβασε στην τέταρτη εναγομένη εταιρία με την επωνυμία "ΕΛΥΤΡΟΝ ΕΠΕ" (ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη), που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, την κυριότητα ενός αγροτεμαχίου της εκτάσεως 8.275 τετρ.

μέτρων, που βρίσκεται στην εποικισθείσα περιοχή του ....., της ομώνυμης Κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης. Ως τίμημα της πωλήσεως ορίσθηκε το ποσό των 10.800.000 δραχμών, από το οποίο, όμως, καταβλήθηκε στην πωλήτρια εταιρία μόνο το ποσό των 800.000 δραχμών, ενώ το υπόλοιπο ποσό των 10.000.000 δραχμών καταβλήθηκε στην Τράπεζα "ΣΙΤΙΜΠΑΝΚ ΑΕ", δανείστρια της παραπάνω πωλήτριας εταιρίας.

Για την πραγματοποίηση της μεταβίβασης αυτής, η εν λόγω Τράπεζα συνήνεσε προηγουμένως στην εξάλειψη προσημειώσεως υποθήκης, που είχε εγγράψει επί του, ως άνω, ακινήτου προς εξασφάλιση της απαιτήσεώς της. Δύο και πλέον μήνες αργότερα η εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", με το ..... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Αικατερίνης Μπάτζιου - Καρακάση, που μεταγράφηκε νόμιμα, πώλησε και μεταβίβασε στην τρίτη εναγομένη, ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Βαφεία - Φινιριστήρια Αφοί Στεφόπουλοι ΑΕ" (ήδη τρίτη αναιρεσίβλητη), που εδρεύει στη Σιάτιστα Κοζάνης, την κυριότητα ενός γραφείου της, που βρίσκεται στον τρίτο σε εσοχή όροφο της επί της οδού ....., της ....., κείμενης οικοδομής.

Ως τίμημα της πωλήσεως ορίσθηκε το ποσό των 29.500.000 δραχμών, το οποίο, όμως, δεν καταβλήθηκε στην, ως άνω, πωλήτρια εταιρία, αλλά στις δανείστριες αυτής τράπεζες "ΣΙΤΙΜΠΑΝΚ ΑΕ" και "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ", και συγκεκριμένα 13.500.000 δραχμές στην πρώτη και 15.000.000 δραχμές στη δεύτερη, στις οποίες αυτή όφειλε τα χρήματα αυτά λόγω δανείων, που είχε λάβει απ' αυτές.

Μάλιστα οι, ως άνω, τράπεζες είχαν εγγράψει προσημείωση υποθήκης και υποθήκη, αντίστοιχα, επί του ακινήτου αυτού και, προκειμένου να εκποιηθεί αυτό, συνήνεσαν αυτές στην εξάλειψη της προσημειώσεως, και την άρση της υποθήκης, αντίστοιχα. Από το υπόλοιπο του τιμήματος, ποσού 1.000.000 δραχμών, που καταβλήθηκε στην πωλήτρια, αυτή κατέβαλε σε εργαζόμενό της, το ποσό 600.000 δραχμών, που του όφειλε.

Δηλαδή, το τίμημα της πωλήσεως των, ως άνω, ακινήτων σχεδόν εξ ολοκλήρου καταβλήθηκε στις Τράπεζες προς εξόφληση των υποχρεώσεων της εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ". Περαιτέρω, αποδείχθηκε, ότι στις 5.1.1996, δηλαδή ένα έτος πριν από την κατάρτιση των πιο πάνω δύο αγοραπωλητηρίων συμβολαίων, με το ..... συμβόλαιο συστάσεως εταιρίας περιορισμένης ευθύνης του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Εμμανουήλ Σαραγιώτη, η Α και Β, θυγατέρες του Γ, κύριου μετόχου και Προέδρου του Δ.Σ.

της εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", συνέστησαν εταιρία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΑΠΤΕΚΟ - ΕΜΠΟΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΑΠΤΕΚΟ ΑΛΛΙΑΝΣ". Σκοπός της εταιρίας ήταν η αντιπροσώπευση διάφορων οίκων του εξωτερικού σε σπορικά, πολλαπλασιαστικό υλικό, λιπάσματα, γεωργικά φάρμακα, μηχανήματα και άλλα σχετικά προϊόντα, Στη συνέχεια, με τα .....

και ..... συμβόλαια του ίδιου, ως άνω, συμβολαιογράφου τροποποιήθηκε το καταστατικό της προαναφερθείσας εταιρίας ως προς την επωνυμία και την έδρα αντίστοιχα και συγκεκριμένα η μεν επωνυμία της έγινε "ΑΓΚΡΙΠ - ΕΜΠΟΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" και με διακριτικό τίτλο "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ" (ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη), ως έδρα της δε ορίσθηκαν τα γραφεία επί της οδού .....

του Δήμου ..... . Όμως, δεν αποδείχθηκε, ότι η εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" μεταβίβασε με οποιοδήποτε τρόπο, ως σύνολο επιχειρήσεως, το σύνολο της εμπορικής δραστηριότητας (εμπορεύματα, πελατεία, φήμη κ.λ.π.) στην εταιρία "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ", που συστήθηκε στις 5.1.1996 και έτσι ο σχετικός ισχυρισμός της ενάγουσας είναι αβάσιμος.

Σε αντίθετη κρίση δεν μπορεί να οδηγήσει το γεγονός, ότι στη νέα αυτή εταιρία μετέχουν οι θυγατέρες του Γ, κύριου μετόχου και Προέδρου του Δ.Σ. της "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" και ότι αυτή (νέα εταιρία) επιδιώκει συναφείς σκοπούς με την ανωτέρω εταιρία ("ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ"), η οποία, όπως προαναφέρθηκε, με την υπ'αριθμ. 29746/1997 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κηρύχθηκε σε πτώχευση στις 7.11.1997, δηλαδή δύο περίπου χρόνια μετά την ίδρυση της εναγομένης εταιρίας "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ" και μετά τις προαναφερόμενες μεταβιβάσεις των πιο πάνω δύο ακινήτων της.

Αλλά και αν ακόμη γίνει δεκτό, συνεχίζει το Εφετείο, ότι μεταβιβάσθηκε στη δεύτερη εναγομένη ("ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ") το σύνολο της επιχείρησης της εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", από τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία δεν αποδείχθηκε, ότι οι εκπρόσωποι των τριών εναγόμενων εταιριών, οι οποίες με διαδοχικές και σε διαφορετικούς χρόνους καταρτισθείσες συμβάσεις απέκτησαν, η πρώτη την επιχείρηση και οι άλλες δύο από ένα ακίνητο της εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", στοιχεία που αποτελούσαν το σύνολο της περιουσίας της τελευταίας αυτής εταιρίας, τελούσαν σε ενότητα δόλου, δηλαδή γνώριζαν ότι με τις παραπάνω μεταβιβάσεις μεταβιβάζεται σ' αυτούς το σύνολο της περιουσίας της πωλήτριας εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ".

Αντίθετα, αποδείχθηκε, ότι κάθε μία από τις εναγόμενες εταιρίες όταν αγόραζε το ακίνητο, που ήταν χρήσιμο για το αντικείμενο των εργασιών της, δεν γνώριζε αν η πωλήτρια είχε άλλα ακίνητα ή άλλη περιουσία που την πουλούσε σε τρίτους, πράγμα που άλλωστε δεν την ενδιέφερε, ενόψει μάλιστα του ότι αυτές (εναγόμενες εταιρίες) δεν είχαν μεταξύ τους καμμία σχέση (επαγγελματική συνεργασία κ.λ.π.) και πραγματοποίησαν την αγορά σε διαφορετικό χρόνο, σε διαφορετικό συμβολαιογράφο και χωρίς καμμία απολύτως συνεννόηση μεταξύ τους.

Όπως ήταν φυσικό και λογικό, οι, ως άνω, εταιρίες, πριν από την αγορά του ακινήτου που τις ενδιέφερε (αγροτεμάχιο, γραφείο), ερεύνησαν με την προβλεπόμενη διαδικασία και πρακτική για τα τυχόν βάρη που είχε το ακίνητο, το οποίο επρόκειτο να αγοράσουν και ύστερα από συνεννόηση με τις προαναφερόμενες Τράπεζες, που είχαν εγγεγραμμένες προσημείωση υποθήκης και υποθήκη στα εν λόγω ακίνητα και αφού πέτυχαν την άρση των βαρών αυτών, μετά την εξόφληση των απαιτήσεών τους από εκείνες (αγοράστριες εταιρίες) προέβησαν οι τελευταίες στην αγορά των ακινήτων αυτών.

Κανένα λόγο και καμμία υποχρέωση δεν είχαν οι αγοράστριες εταιρίες, κατά την από μέρους τους αγορά του ακινήτου που επιθυμούσαν, να ερευνήσουν αν η πωλήτρια εταιρία είχε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία ή αν η οικονομική της κατάσταση ήταν ή όχι καλή. Αυτές (αγοράστριες) τις ενδιέφερε μόνο το ακίνητο που αγοράζουν να είναι ελεύθερο από κάθε βάρος, πράγμα που ερεύνησαν, όπως προαναφέρθηκε, και πέτυχαν, με τον πιο πάνω τρόπο (καταβολή του τιμήματος στις Τράπεζες) στην άρση των βαρών που πράγματι υπήρχαν επάνω στα ακίνητα αυτά.

Αφού, λοιπόν, με βάση τα παραπάνω πραγματικά δεδομένα, το σύνολο της περιουσίας και της επιχείρησης της εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" μεταβιβάσθηκε τμηματικά (διαδοχικά) σε περισσότερα πρόσωπα και δεν αποδείχθηκε, ότι οι εναγόμενες αγοράστριες εταιρίες γνώριζαν το περιστατικό αυτό, η διάταξη του άρθρου 479 ΑΚ δεν έχει στην προκείμενη περίπτωση εφαρμογή, και ως εκ τούτου, η ένδικη αγωγή, που στηρίζεται αποκλειστικά στη διάταξη αυτή, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη κατ' ουσίαν".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, το οποίο, αναφορικά με την επικαλούμενη από την αναιρεσείουσα μεταβίβαση περιουσίας από την οφειλέτιδά της εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" προς την πρώτη αναιρεσίβλητη εταιρία "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ", δέχτηκε με κύρια αιτιολογία, που επαρκώς στηρίζει το διατακτικό, ότι δεν αποδείχθηκε ότι η πρώτη μεταβίβασε στη δεύτερη "με οποιοδήποτε τρόπο, ως σύνολο επιχειρήσεως, το σύνολο της εμπορικής της δραστηριότητας (εμπορεύματα, πελατεία, φήμη κ.λ.π.)" και αναφορικά με τις προαναφερόμενες μεταβιβάσεις προς τις δύο άλλες αναιρεσίβλητες εταιρίες, ότι δεν αποδείχθηκε πως οι εκπρόσωποι των εταιριών αυτών γνώριζαν, ότι με τις αντίστοιχες συμβάσεις μεταβιβάζεται σ'αυτές το σύνολο της περιουσίας της πωλήτριας εταιρίας, δεν παραβίασε ευθέως τις πιο πάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 479 ΑΚ, ενώ ως προς όλα τα ζητήματα αυτά, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού εξέθεσε σ' αυτήν, χωρίς αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά γεγονότα, που δέχτηκε ως αποδεικνυόμενα ή μη και που ήταν αναγκαία για την εφαρμογή των προδιαλαμβανόμενων διατάξεως.

Ειδικότερα, το Εφετείο, όπως εκτιμάται ολόκληρο το πιο πάνω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασής του, δέχτηκε, ότι οι εκπρόσωποι των αγοραστριών εταιριών και ενόψει των αναφερόμενων στην απόφαση συνθηκών, υπό τις οποίες έγιναν οι μεταβιβάσεις, δεν γνώριζαν την εν γένει περιουσιακή κατάσταση της πωλήτριας εταιρίας και δεν μπορούσαν να αντιληφθούν, ότι οι μεταβιβάσεις αυτές έγιναν με τον αυτό σκοπό της μεταβίβασης του συνόλου της περιουσίας της πωλήτριας ή του σημαντικότερου ποσοστού της.

Δεν ήταν δε απαραίτητο, για την πληρότητα της αιτιολογίας, να αναφέρει τους λόγους, για τους οποίους έγινε η σύσταση της εταιρίας "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ", ούτε πότε έπαυσε την εμπορική της δραστηριότητα η "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", ούτε επίσης πότε άρχισε την παρόμοια εμπορική της δραστηριότητα η εταιρία "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ". Επομένως, οι λόγοι αναίρεσης, πρώτος, κατά τα δύο πρώτα τμήματά του, από τους αριθμούς 1 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., δεύτερος και τέταρτος και κατά τα δύο τμήματα του καθενός, επίσης από τους αριθμούς 1 και 19, αντίστοιχα, του ίδιου άρθρου, με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

ΙΙ. Ο από τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό (βάση αγωγής, ανταγωγής) είτε ως αμυντικό (ένσταση, αντένσταση) μέσο, αλλά όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ.

ΑΠ 3/97). Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης και με το τρίτο ειδικότερα τμήμα του από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν εξετίμησε τον ουσιώδη ισχυρισμό της, ότι η έδρα της "ΑΓΚΡΙΠ ΕΠΕ" είχε οριστεί αρχικά στην κατοικία του Γ (κύριου μετόχου και προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της πωλήτριας εταιρίας "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ") και των θυγατέρων του που συνέστησαν την εν λόγω εταιρία, γεγονός που επιβεβαιώνει τη γνώση των εκπροσώπων της για τις μεθοδεύσεις του Γ προς εκποίηση του συνόλου της επιχείρησης και περιουσίας της εταιρίας του "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ".

Όμως, ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελεί "πράγμα", κατά την προαναφερόμενη έννοια, αλλά επιχείρημα που προβάλλει η αναιρεσείουσα για την υποστήριξη των απόψεών της και επομένως ο παρών λόγος αναίρεσης προεχόντως είναι απαράδεκτος. Είναι όμως και αλυσιτελής, αφού το Εφετείο, κατά τα προεκτιθέμενα, με την πλησσόμενη ανεπιτυχώς κύρια αιτιολογία του, που αυτοτελώς στηρίζει το διατακτικό της απόφασής του (Ολ.ΑΠ 25/2003) δέχτηκε ότι δεν αποδείχτηκε μεταβίβαση από την "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" της περιουσίας της, ως συνόλου, στην "ΑΓΚΡΙΠ - ΕΠΕ".

Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης, κατά τα τμήματά του πρώτο και τρίτο, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., η αναιρεσείουσα προβάλλει τις αιτιάσεις, ότι το Εφετείο αγνόησε και τους ουσιώδεις ισχυρισμούς της α) ότι ο Δ, διευθύνων σύμβουλος, νόμιμος εκπρόσωπος και κύριος μέτοχος της τρίτης αναιρεσίβλητης εταιρίας "Αφοί Στεφόπουλοι ΑΕ", ήταν εταίρος και της δεύτερης αναιρεσίβλητης εταιρίας "ΕΛΥΤΡΟΝ ΑΕ" και ότι και οι δύο εταιρίες αυτές παρέστησαν με τον ίδιο πληρεξούσιο κατά τη σύνταξη και υπογραφή των δύο πιο πάνω συμβολαίων, με τα οποία αυτές απέκτησαν διαδοχικώς τα δύο ακίνητα της "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", τα οποία αποτελούσαν το σύνολο και πάντως το σημαντικότερο τμήμα της περιουσίας της, γεγονότα που ήταν πλέον ή αρκετά για να καταδειχθεί, όπως η ίδια ισχυρίζονταν, η γνώση των εταιριών αυτών, ότι με τις διαδοχικές προς αυτές πιο πάνω μεταβιβάσεις η "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" εξεποίησε το σύνολο της περιουσίας της και Β) ότι τα δύο αντίστοιχα και πανομοιότυπα πωλητήρια συμβόλαια "διαλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αφενός ότι το συμφωνηθέν τίμημα εισέπραξε η πωλήτρια εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", αφετέρου ότι τα πωληθέντα ακίνητα ήταν βεβαρημένα με τα περιγραφόμενα σ'αυτά βάρη και ...

τρίτον ότι η πωλήτρια "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ" ανέλαβε η ίδια ν' άρει τα βάρη αυτά εντός προθεσμίας 8 ημερών από την όχληση της αγοράστριας εταιρίας", γεγονότα που καταδεικνύουν το αληθές του ισχυρισμού της, ότι οι αγοράστριες εταιρίες είχαν την προαναφερόμενη γνώση. Όμως και οι φερόμενοι ως αγνοηθέντες ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την πιο πάνω έννοια, αλλά επιχειρήματα που προβάλλει η αναιρεσείουσα για την υποστήριξη των απόψεών της.

Έτσι και ο λόγος αυτός αναίρεσης και κατά τα δύο πιο πάνω τμήματά του, είναι επίσης προεχόντως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της αποδόσεως από το δικαστήριο σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 Κ.Πολ.Δ., έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει, όμως, και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του να σχημάτισε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο, που φέρεται ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει, όταν τούτο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαρθεί η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα, για την αλήθεια ή την αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχτηκε, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του.

Με τον τρίτο, κατά το δεύτερο μέρος του, από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση, ότι το Εφετείο, με το να δεχτεί ότι το συμφωνηθέν τίμημα, για τις μεταβιβάσεις των δύο ακινήτων, δεν καταβλήθηκε στην πωλήτρια εταιρία "ΕΥΡΥΧΗΜ ΑΕ", αλλά στις δανείστριες της Τράπεζας, οι οποίες είχαν εγγράψει εμπράγματα βάρη επί των ακινήτων αυτών και ότι πριν από την πώλησή τους οι εν λόγω Τράπεζες, είχαν συναινέσει στην εξάλειψη και άρση των βαρών αυτών, υπέπεσε σε αναγνωστικό σφάλμα του περιεχομένου των δύο πωλητήριων συμβολαίων, αφού αυτά διαλαμβάνουν ότι το συμφωνηθέν τίμημα εισέπραξε η πωλήτρια εταιρία και ότι αυτή ανέλαβε να άρει η ίδια τα υφιστάμενα βάρη εντός προθεσμίας 8 ημερών από την όχληση κάθε αγοράστριας εταιρίας.

Όμως, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, και ειδικότερα από τις προαναφερόμενες παραδοχές του, μόρφωσε την πιο πάνω κρίση του, από πλείστα άλλα αποδεικτικά μέσα, όπως καταθέσεις μαρτύρων και έγγραφα και όχι αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από τα δύο πωλητήρια συμβόλαια. Επομένως και ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και εντεύθεν απορριπτέος, συνακόλουθα δε, μη υπάρχοντος άλλου λόγου (αναιρέσεως) προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί και η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, καταδικαζομένων των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους, στη δικαστική δαπάνη των παρισταμένων αναιρεσιβλήτων όπως αυτή καθορίζεται στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 26-10-2004 αίτηση αναιρέσεως.

-

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των παρισταμένων αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

????????1948/2008 - σελ.28