Supreme Court dismisses appeal for failure to substantiate claim of document distortion under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1943 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1943/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Aθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Γεώργιο Κοντό και Πηνελόπη Ζωντανού Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Απριλίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ι. Μ. του Α., 2. Α. συζ. Ι. Μ. και 3. Ε. συζ. Ν. Δ., το γένος Ι. Γ., κατοίκων…, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Οικονομάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Θ. του Κ., κατοίκου Π. Α., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καπελλάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10-11-2003 και 16-12-2003 και 9-1-2004 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1924/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 2720/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21-5-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 11-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εισάγεται αίτηση προς αναίρεση απόφασης δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκαν προβαλλόμενες από μέρους των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων αξιώσεις κατά του αντιδίκου τους από αγορά διαμερισμάτων σε πολυώροφη οικοδομή, των οποίων η αποπεράτωση δεν ολοκληρώθηκε, γιατί η αρμόδια πολεοδομία επέβαλε διακοπή εκτέλεσης των οικοδομικών εργασιών, εξαιτίας παράνομης επέκτασης της οικοδομής του αναιρεσίβλητου. Παράλληλα κρίθηκε και αντίστοιχη αξίωση του τελευταίου, κατά των αναιρεσειόντων για ζημία, την οποία πρόβαλε πως υπέστη από παράνομη και υπαίτια από μέρους τους συμπεριφορά, αφού είχαν και αυτοί προβεί σε παράνομες και αυθαίρετες επεκτάσεις και προσθήκες στις ιδιοκτησίες τους, με περαιτέρω συνέπεια την διακοπή εκτελέσεως των απολειπόμενων οικοδομικών εργασιών από την αρμόδια Πολεοδομία.

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ.20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς διαφορετικά, από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Για να ιδρυθεί ο παρών λόγος απαιτείται: α)Να υπάρχει έγγραφο αποδεικτικό, δηλαδή έγγραφο από τα αναφερόμενα στα άρθρα 539 και 438 επ.

ΚΠολΔ, ως αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 909/2008, ΑΠ 2038/2006). Έγγραφα είναι και τα διαδικαστικά έγγραφα άλλης δίκης, που προσκομίζονται προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1535/2006), όπως οι δικαστικές αποφάσεις πολιτικού δικαστηρίου σε άλλη δίκη μεταξύ των διαδίκων (ΑΠ 25/2011, ΑΠ 2060/2007). β)Το έγγραφο πρέπει να παραμορφώθηκε με εσφαλμένη ανάγνωσή του, δηλαδή, το δικαστήριο να δέχτηκε περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που, πράγματι, περιλαμβάνει, όχι όμως και όταν το δικαστήριο, σωστά ανέγνωσε το έγγραφο και κατέληξε σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα από εκείνο, που ο αναιρεσείων θεωρεί, ως ορθό (ΑΠ Ολ.2/2008, ΑΠ 25/2011), γ)Να υπάρχει ουσιώδης επίδραση της παραμόρφωσης στο διατακτικό της απόφασης.

Δηλαδή, είναι ανάγκη το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται, πως παραμορφώθηκε. Όχι, όμως και όταν το έχει απλά συνεκτιμήσει μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο αυτό, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (Ολ.ΑΠ 2/2008, ΑΠ 640/2011, ΑΠ 1482/2010).

Ακόμη, για να είναι ορισμένος και, άρα, παραδεκτός ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, πλην άλλων και το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου και μάλιστα, να παρατίθεται κατά λέξη, ώστε, από τη σύγκριση του αληθινού περιεχομένου του με εκείνο που δέχτηκε η απόφαση, να είναι δυνατή η υπό του Αρείου Πάγου, κρίση περί ύπαρξης διαγνωστικού σφάλματος (ΑΠ 333/2011, ΑΠ 113/2010).

Επιπρόσθετα, ο αναιρεσείων βαρύνεται να προσκομίσει το έγγραφο που φέρεται πως έχει παραμορφωθεί, για να εκτιμηθεί το περιεχόμενό του, προς διαπίστωση της βασιμότητας του λόγου αναίρεσης, διαφορετικά ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, ως αναπόδεικτος (ΑΠ 1414/2010, ΑΠ 533/2009, ΑΠ 364/2008).

Στην υπό κρίση περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με το δικόγραφο της αναίρεσής τους, όπως αυτό εκτιμάται, εκθέτουν, ότι: α)η προσβαλλόμενη απόφαση παραμόρφωσε την 5193/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, αφού έκανε δεκτό, πως αυτοί αρνήθηκαν να συμμορφωθούν προς τις διατάξεις της 773/2006 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία, μετά την πιο πάνω εφετειακή απόφαση, κατέστη αμετάκλητη.

β)όμως, η 5193/2007 απόφαση του Εφετείου, εξαφάνισε την 773/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και απέρριψε, μετά ταύτα, τις αγωγές του αναιρεσίβλητου, εναντίον τους, ως αόριστες. γ)άρα, ουδεμία τελεσιδικία για την πρωτοβάθμια απόφαση υπήρξε. δ)η προσβαλλόμενη απόφαση, για την απόρριψη του πρώτου λόγου της έφεσής τους στηρίχθηκε, αποκλειστικά, στην συγκεκριμένη απόφαση.

Επ'αυτών, σημειώνονται τα ακόλουθα: 1)οι αναιρεσείοντες αναφέρονται στην πιο πάνω εφετειακή απόφαση, στο πόρισμά της και στη σχετική ζημία τους, χωρίς, όμως, όπως έπρεπε, να παραθέτουν και μάλιστα κατά λέξη, το περιεχόμενό της η έστω τα κρίσιμα σημεία της. Αρκούνται στην αναφορά, πως η παραμόρφωσή της "...προκύπτει από μία απλή ανάγνωσή της...".

Όμως, κατά τα προπαρατεθέντα, εφ'οσον δεν παρατίθεται το περιεχόμενο του πιο πάνω εγγράφου, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος 2)πέραν αυτού, στην προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέρεται, πως στον σχηματισμό της ουσιαστικής της κρίσης ήχθη "από την εκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων...από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες τεχνικές εκθέσεις....την από 30.9.2002 έκθεση πραγματογνωμοσύνης....και των δικαστικών αποφάσεων, τις οποίες νομίμως οι διάδικοι προσκομίζουν, εκδοθεισών στα πλαίσια άλλων (πολιτικών) δικών και, ως εκ τούτου, λαμβανομένων υπόψη ως δικαστικών τεκμηρίων, κατ'άρθρο 339 ΚΠολΔ, και από όλα ανεξαιρέτως τα νομίμως προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους έγγραφα, εν οις και οκτώ φωτοτυπίες φωτογραφιών και τέσσερα τοπογραφικά διαγράμματα".

Άρα, δεν στηρίχτηκε η κρίση αυτή, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, στην προαναφερθείσα απόφαση. Τούτο, άλλωστε, εξάγεται και από το ότι το Εφετείο, στην συναφή με τον αναιρετικό λόγο κρίση του, αναφέρεται, πλεοναστικώς, προς στήριξη (επιπλέον) των ουσιαστικών παραδοχών του στη συγκεκριμένη απόφαση ("...εξ άλλου οι λοιποί...αρνούνται, όπως αποδείχθηκε...".

Άρα και εξ αυτού του λόγου, η σχετική, από την πιο πάνω διάταξη αιτίαση, πρέπει ν'απορριφθεί, ως απαράδεκτη.

ΙΙΙ. Στο δικόγραφο της αναίρεσης αναφέρεται, πως υπήρξε παραβίαση του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ. Ταυτόχρονα δε αναφέρεται, πως "η προσβαλλόμενη απόφαση έχει υποπέσει στην πλημμέλεια του άρθρου 559 περ.19 ΚΠολΔ....". Όμως τούτο, αν δεν οφείλεται σε παραδρομή, εντελώς αόριστα προβάλλεται, αφού ουδεμία συγκεκριμένη πλημμέλεια, αναφορικά με τα οριζόμενα στην πιο πάνω διάταξη, αναφέρεται. Σε κάθε περίπτωση δε, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει, εκτενή, σαφή και μηδόλως αντιφατική αιτιολογία, η οποία στηρίζει το διατακτικό και το τελικό της συμπέρασμα το οποίο έχει ως εξής: "Επομένως η αδυναμία απάντων των εκκαλούντων - εφεσιβλήτων να ιδιοχρησιμοποιήσουν ή εκμισθώσουν προς τρίτους τις οριζόντιες ιδιοκτησίες τους....οφείλεται σε δικό τους πταίσμα και ουδεμία αξίωση, δύνανται αυτά να έχουν κατά των αντιδίκων τους, αντιστοίχως". Άρα και για τους λόγους αυτούς, η πιο πάνω προβαλλόμενη πλημμέλεια, είναι απαράδεκτη.

Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος υπό των αναιρεσειόντων παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρθρ.12 παρ.2 Ν.4055/2012) και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (αρθρ.176, 180, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-5-2012 αίτηση των Ι. Μ., Α. συζ. Ι. Μ. και Ε. συζύγου Ν. Δ. προς αναίρεση της 2720/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Οκτωβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ