Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for new defense arguments raised late in proceedings.

Απόφαση 1943 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1943/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ομόρρυθμης εταιρείας που έχει έδρα στο ... με την επωνυμία "... ΟΕ" που εκπροσωπείται νόμιμα, 2. ... και 3. ..., ως ομορρύθμων μελών της παραπάνω εταιρείας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Γιαννακόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-1995 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34/1996 του ίδιου Δικαστηρίου η οποία παρέπεμψε την υπόθεση το Πολυμελές Πρωτοδικείο λόγω αρμοδιότητας, 172/1998 μη οριστική, 21/2004 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας και 144/2007 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-10-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 20-3-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η κατά το άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ. ιδίου κώδικα, ασκείται όπως και η αγωγή και πρέπει στο δικόγραφό της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο όλοι οι λόγοι κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής, ενώ στη διανοιγόμενη με την ανακοπή δίκη δεν εκδικάζεται η καθόλου υπόθεση, αλλά μόνο στο μέτρο των λόγων ανακοπής.

Ειδικότερα, το δικόγραφο της ανακοπής πρέπει να περιέχει τους λόγους της ανακοπής, δηλαδή να προσδιορίζει την έλλειψη εκείνων των ουσιαστικών ή διαδικαστικών προϋποθέσεων που δικαιολογούν την ακύρωση της διαταγής πληρωμής. Νέοι λόγοι, μη περιεχόμενοι στο δικόγραφο της ανακοπής, δεν επιτρέπεται να προταθούν από τον ανακόπτοντα για πρώτη φορά με τρόπο διάφορο του οριζόμενου στο άρθρο 585 παρ. 2 εδ.

β` ΚΠολΔ και δη με τις έγγραφες προτάσεις του ανακόπτοντος στη πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια δίκη ή με το δικόγραφο της έφεσής του κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, ακόμη και αν οι λόγοι αυτοί αφορούν ισχυρισμούς που αναφέρονται στα άρθρα 269 και 527 ΚΠολΔ, διότι έναντι των τελευταίων αυτών γενικών διατάξεων κατισχύει, λόγω της ειδικότητάς της, η διάταξη του άρθρου 585 παρ.2 εδ.

β` ΚΠολΔ, κατά την οποία νέοι λόγοι ανακοπής μπορούν να προταθούν μόνο με πρόσθετο δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου προς το οποίο απευθύνεται η ανακοπή και κοινοποιείται οκτώ ημέρες πριν από τη συζήτηση. Μόνο το περιεχόμενο της ως άνω ανακοπής και εκείνο των, τυχόν κατά τον προεκτεθέντα τρόπο, ασκηθέντων πρόσθετων λόγων της οριοθετεί το αντικείμενο της δίκης επί της ανακοπής, ακόμη και αν πρόκειται για αιτιάσεις που ανάγονται στο κατά νόμο παραδεκτό της εκδόσεως της διαταγής πληρωμής.

Ούτε επιτρέπεται συμπλήρωση του περιεχομένου των λόγων της ανακοπής με τις προτάσεις. Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής, δηλαδή η συνδεόμενη με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΑΚ, εάν το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτούνται από το νόμο για τη θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε ολιγότερα των αξιουμένων από το νόμο, ενώ αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει, όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παράβαση από το άρθρο 559 αρ. 8 ή 14 του Κ.Πολ.Δ.

Εξάλλου, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.8 ΚΠολΔ ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη χωρίς να προταθούν πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, εφόσον όμως αυτά ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αν ο ισχυρισμός είναι επουσιώδης, όπως είναι και ο απαραδέκτως προβαλλόμενος, δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, με την οποία είχε απορριφθεί η ασκηθείσα από αυτούς ανακοπή κατά της, σε βάρος τους εκδοθείσης από την αναιρεσίβλητη Τράπεζα, διαταγής πληρωμής.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο (όπως και το Πρωτοδικείο) απέρριψε ως απαράδεκτο τον προταθέντα για πρώτη φορά με τις προτάσεις κατά την μετ' απόδειξη συζήτηση της υποθέσεως στον πρώτο βαθμό ισχυρισμό των ανακοπτόντων και ήδη αναιρεσειόντων, ότι η καθ' ης η ανακοπή και ήδη αναιρεσίβλητη Τράπεζα, ως κομίστρια εξ οπισθογραφήσεως συναλλαγματικής που δεν έχει χαρτοσημανθεί νομίμως, ισχύουσα ως εκ τούτου ως αφηρημένη αναγνώριση χρέους, έπρεπε να εκθέτει, για την νομιμοποίησή της στην αίτηση για την έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής, και την κατάρτιση της συμβάσεως της κοινής εκχωρήσεως της απαιτήσεώς της.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο, όχι δεν κήρυξε παρά τον νόμο απαράδεκτο, ούτε έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα, δεχόμενο εξ αντιδιαστολής ότι η ένδικη διαταγή πληρωμής ήταν ορισμένη, αφού ο σχετικός λόγος δεν είχε προταθεί παραδεκτά με το δικόγραφο της ανακοπής, αλλά με τις προτάσεις των αναιρεσειόντων κατά την μετ' απόδειξη συζήτηση της υποθέσεως.

Συνακόλουθα, οι, κατ' εκτίμηση, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 και 8 ΚΠολΔ (όχι και από το 1) περί του αντιθέτου λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμοι. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ) που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Οκτωβρίου 2007 αίτηση των 1)ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΟΕ", 2)... και 3)..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 144/2007 αποφάσεως του Εφετείου Καλαμάτας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Αυγούστου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ