Supreme Court dismisses appeal in divorce property division case, upholding lower court's asset allocation ruling.

Απόφαση 1942 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1942/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Α.ς Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: Ε. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. συζύγου Ε. Δ., το γένος Γ. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Ραμουτσάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλέιου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 414/2004 του ίδιου Δικαστηρίου 343/2006 μη οριστική και 601/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι ανωτέρω διάδικοι με τις από 29-5-2008 και 9-6-2008 αντίθετες αιτήσεις τους και τους από 12-10-2009 και 15-10-2009 πρόσθετους λόγους, αντίστοιχα.

Εκδόθηκε η 1107/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου όπου αφού συνεκδίκασε τις αιτήσεις αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση στο Εφετείο Κρήτης. Το Εφετείο Ανατολικής Κρήτης εξέδωσε την από 67/2012 απόφαση του, την αναίρεση της οποία ζητά ο αναιρεσείων με την από 21-12-2012 αίτησή του και τους από 24-1-2013 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητης, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 18-11-2013 έκθεσή τoυ, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εισάγεται αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκε αξίωση εκ του άρθρου 1400 ΑΚ του ήδη αναιρεσείοντος - ενάγοντος, κατά της αντιδίκου του, πρώην συζύγου του.

ΙΙ. Η υπόθεση ακολούθησε την ακόλουθη διαδικαστική πορεία. Η αγωγή ηγέρθη στις 19.7.2002 και εκδόθηκε συναφώς η 414/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, η οποία την έκανε, κατά ένα μέρος, δεκτή. Κατά της απόφασης αυτής, αμφότερα τα διάδικα μέρη άσκησαν εφέσεις και εκδόθηκε επ'αυτών η 343/2006 μη οριστική απόφαση του Εφετείου Κρήτης και μετέπειτα η 601/2007 οριστική απόφαση τούτου, η οποία τις απέρριψε.

Ακολούθησαν αιτήσεις αναίρεσης, οι οποίες έγιναν δεκτές, με την 1107/2010 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου. Το Εφετείο Ανατολικής Κρήτης, με την προσβαλλόμενη 61/2012 απόφασή του, έκρινε τον αναιρεσείοντα (εκκαλούντα - εφεσίβλητο), ως μη παραστάντα νομίμως, ως προς την έφεση, της ήδη αναιρεσίβλητης και των προσθέτων λόγων αυτής, ενώ εξεδίκασε την έφεσή του αντιμωλία των διαδίκων.

Όρισε δε, περαιτέρω, παράβολο σε βάρος του αναιρεσείοντος για την περίπτωση άσκησης, από μέρους του, ανακοπής ερημοδικίας και απέρριψε την έφεσή του. Δέχτηκε δε στην ουσία την έφεση της αντιδίκου του, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την αγωγή του στο σύνολό της. Ήδη: α) ο αναιρεσείων παραιτείται πρώτα, με το δικόγραφο της ένδικης αναίρεσης του δικαιώματος για άσκηση ανακοπής ερημοδικίας κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στο φάκελο δε της δικογραφίας υπάρχει σχετικό ειδικό πληρεξούσιο προς τον υπογράφοντα την αναίρεση πληρεξούσιο δικηγόρο (βλ....

πληρεξούσιο της Συμβολαιογράφου Ηρακλείου Ιωάννας Νικ.Σφίγγα), β)ασκήθηκαν, πέραν του κυρίως δικογράφου της αναίρεσης: 1) το από 24.1.2013 δικόγραφο πρόσθετων λόγων, που κατατέθηκε στις 25.1.2013 (βλ.20/2013 πράξη κατάθεσής του) και 2) το από 21.10.2013 δεύτερο δικόγραφο πρόσθετων λόγων (βλ.147/2013 πράξη κατάθεσής του). Εφ'όσον δε η αρχική δικάσιμος της υπόθεσης είχε ορισθεί, για τις 25.11.2013, κατ'αρχήν εμπρόθεσμα κατατέθηκαν τα ανωτέρω δικόγραφα των πρόσθετων λόγων αναίρεσης.

Ακόμη, τα παραπάνω δικόγραφα επιδόθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη (βλ.... και ... εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Ηρακλείου Μ. Α., που υπάρχουν στο φάκελο της δικογραφίας). Περαιτέρω, κατά την ορισθείσα αρχική συζήτηση της υπόθεσης στις 23.11.2013, οι διάδικοι παραστάθηκαν δια του πληρεξούσιου δικηγόρου του Ιωάννη Βρέλλου ο αναιρεσείων (βλ.παραπάνω πληρεξούσιο), και με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ η αναιρεσίβλητη.

Κατά την δικάσιμο εκείνη, η υπόθεση ανεβλήθη για τη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας, οπότε, όταν εξεφωνήθη, με τη σειρά της, από το οικείο πινάκιο, ο αναιρεσείων δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο κατ'άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να χωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία του, εφ'όσον: 1)με επιμέλειά του επιδόθηκε στην αναιρεσίβλητη αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης (βλ.4926β'/22.3.2013 έκθεση επίδοσης της πιο πάνω δικαστικής επιμελήτριας) 2)κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 575 και 226 παρ.4 ΚΠολΔ, η αναβολή της υπόθεσης με σημείωσή της στο πινάκιο της νέας δικασίμου επέχει θέση κλήτευσης (βλ.αρθρ.576 παρ.2 ΚΠολΔ).

Πρέπει δε να σημειωθεί, ότι στον φάκελο της δικογραφίας υφίσταται υποφάκελος με όλα τα έγγραφά που υποβάλλει ο αναιρεσείων. Αυτά εν όψει και της διάταξης του άρθρου 570 παρ.1 ΚΠολΔ νομίμως επισκοπούνται (προβλ.και ΑΠ 952/2005).

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα, το οποίο έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπαρκείς είναι οι αιτιολογίες, όταν δεν εκτίθενται στην απόφαση με επάρκεια τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου, την οποία εφήρμοσε το δικαστήριο, όχι όμως και όταν οι αποδιδόμενες ελλείψεις ανάγονται στην ανάλυση ή στάθμιση των αποδείξεων ή την αιτιολόγηση του σαφούς αποδεικτικού πορίσματος.

Στην υπό κρίση περίπτωση, το Εφετείο δέχτηκε τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν σε νεαρά ηλικία (19 ετών) νόμιμο θρησκευτικό γάμο στις 27-8-1967 στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου κατοίκησαν μέχρι το έτος 1970. Το έτος 1970 αναχώρησαν για το ... της πολιτείας Τέξας των ΗΠΑ, όπου εγκαταστάθηκαν μονίμως. Από το γάμο τους αυτό απέκτησαν δύο ενήλικα ήδη τέκνα, την Α.

και τον Δ.. Ο γάμος αυτός των διαδίκων λύθηκε με την 91-058293/5-2-1992 αμετάκλητη απόφαση του Πρωτοδικείου της Κομητείας Χάρις του Τέξας (246η Δικαστική Περιφέρεια) με πρωτοβουλία του ενάγοντος , ο οποίος άσκησε τη σχετική αγωγή, κατά την εκδίκαση της οποίας η εναγόμενη δεν παραστάθηκε αυτοπροσώπως, αλλά "συναίνεσε στην εισαγωγή της υπόθεσης" (συναινετικό διαζύγιο).

Η ύπαρξη του προελθόντος από την απόφαση αυτή δεδικασμένου στην ημεδαπή αναγνωρίστηκε μετά από επτά έτη, κατόπιν αιτήσεως και πάλι του ενάγοντος με τη με αριθμό 1042/1999 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Βάσει της απόφασης αυτής ακολούθησε και η πνευματική λύση του γάμου, εκδοθέντος προς τούτο και του με αριθμό 97/23-6-2000 διαζευκτηρίου από την Αρχιεπισκοπή Κρήτης.

Με την ίδια απόφαση διατάχθηκε και ο χωρισμός της περιουσίας που απέκτησε το ζεύγος των διαδίκων κατά τη διάρκεια του υφισταμένου από το έτος 1967 μέχρι το Φεβρουάριο 1992 γάμου των. Κατά τα επί λέξει αναφερόμενα στην απόφαση αυτή, ο καθένας των συζύγων και ήδη διαδίκων στην κρινόμενη υπόθεση, θα ελάμβανε ως "ξεχωριστή περιουσία" ο μεν ενάγων: 1) όλα τα προσωπικά του είδη (ρούχα και τιμαλφή), 2) όλα τα άλλα αντικείμενα της προσωπικής του περιουσίας, όπως μετοχές, ομόλογα και "άλλες ομολογίες", που είχε στην κατοχή του κατά την εκδίκαση της αγωγής διαζυγίου, 3)όλα τα χρηματικά ποσά που έχουν ήδη συγκεντρωθεί, ή πρόκειται να συγκεντρωθούν στο μέλλον από οποιοδήποτε συνταξιοδοτικό πρόγραμμα ή πρόγραμμα Keogh ή άλλο συνταξιοδοτικό επ' ονόματί του λογαριασμό, 4) όλες τις ασφάλειες της δικής του ζωής, 5) όλα τα χρηματικά ποσά σε μετρητά, που βρίσκονται στην κατοχή του ή τον αποκλειστικό έλεγχό του, στα οποία περιλαμβάνονται χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αποταμιευτικά ιδρύματα ή άλλα αποταμιευτικά ιδρύματα, οι οποίοι (λογαριασμοί) είναι στο όνομά του ή από τους οποίους έχει το αποκλειστικό δικαίωμα απολήψεως κεφαλαίων ή υπόκεινται στον αποκλειστικό έλεγχό του, 6) ένα αυτοκίνητο (φορτηγάκι), εργοστασίου κατασκευής TOYOTA, έτους κυκλοφορίας 1990, καθώς και ένα άλλο αυτοκίνητο του ιδίου εργοστασίου, έτους κυκλοφορίας 1991 και 7) το σύνολο του ενεργητικού και του παθητικού της επιχείρησης με τον διακριτικό τίτλο "Memorial Car Care Center" (κέντρο φροντίδας του αυτοκινήτου), που βρίσκεται στο ...

του Τέξας. Η δε εναγομένη θα ελάμβανε: "1) όλα τα προσωπικά της είδη (ρούχα και τιμαλφή), 2) όλα τα άλλα αντικείμενα της προσωπικής της περιουσίας, όπως μετοχές, ομόλογα και "άλλες ομολογίες", που είχε στην κατοχή της κατά την εκδίκαση της αγωγής διαζυγίου, 3) όλα τα χρηματικά ποσά που έχουν ήδη συγκεντρωθεί η πρόκειται να συγκεντρωθούν στο μέλλον από οποιοδήποτε συνταξιοδοτικό πρόγραμμα ή πρόγραμμα Keogh ή άλλο συνταξιοδοτικό επ' ονόματί της λογαριασμό, 4) όλες τις ασφάλειες της δικής της ζωής, 5) όλα τα χρηματικά ποσά σε μετρητά που βρίσκονται στην κατοχή ή τον αποκλειστικό έλεγχο της, στα οποία περιλαμβάνονται χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αποταμιευτικά ιδρύματα ή άλλα οικονομικά ιδρύματα, οι οποίοι (λογαριασμοί) είναι αποκλειστικά στο όνομά της ή από τους οποίους έχει το αποκλειστικό δικαίωμα ανάληψης κεφαλαίων ή υπόκεινται στον αποκλειστικό έλεγχό της, 6) δύο αυτοκίνητα εργοστασίου κατασκευής TOYOTA, έτους κυκλοφορίας 1990, καθώς και ένα αυτοκίνητο (φορτηγάκι) του ίδιου εργοστασίου, έτους κυκλοφορίας 1990, 7) μία οικία (συζυγική κατοικία), που βρίσκεται στο Τέξας και 8) όλα τα έπιπλα, οικιακά σκεύη και παραρτήματα, που περιέχονται εντός της εν λόγω οικίας.

Ακόμη με την ίδια απόφαση διατάχθηκε ο ενάγων να καταβάλει στην εναγόμενη το ποσό των 95.000 δολαρίων Η.Π.Α. ως "εφάπαξ καταβαλλόμενη δίκαιη ρύθμιση". Με την απόφαση αυτή, όπως αποδείχθηκε, το αλλοδαπό δικαστήριο διένειμε τη γαμική περιουσία σε δύο ίσα περίπου κατ'αξία μέρη, εφαρμόζοντας τις ισχύουσες στην πολιτεία του Τέξας νομικές διατάξεις, κατά τις οποίες η περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου, είναι κοινή περιουσία των συζύγων και διανέμεται σε ίσα μέρη, εκτός αν το δικαστήριο θεωρήσει την ισάξια διανομή ως μη δίκαια.

Με δεδομένη την κατανομή της υφισταμένης μέχρι τότε περιουσίας των συζύγων σε ισάξια μέρη, το ως άνω Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τα προσκομισθέντα ενώπιόν του αποδεικτικά στοιχεία, εκτίμησε ότι η αξία της περιουσίας τους κατά το χρόνο εκείνο ανερχόταν στο ποσό των 780.000 δολαρίων, καθώς ο μεν ενάγων έλαβε: 1) Δύο αυτοκίνητα συνολικής αξίας 20.000 δολαρίων, 2) το ποσόν των 50.000 δολαρίων 3) Μετοχές και συνταξιοδοτικά προγράμματα αξίας 142.500 δολαρίων και 4) την ως άνω κοινή επιχείρηση αξίας 225.000 δολαρίων και η εναγομένη: 1) Δύο αυτοκίνητα συνολικής αξίας 20.000 δολαρίων 2) το ποσόν των 50.000 δολαρίων 3) Μετοχές και συνταξιοδοτικά προγράμματα αξίας 142.500 δολαρίων 4)τη συζυγική οικία αποτιμώμενη στο ποσόν των 40.000 δολαρίων, 5) τα έπιπλα και τον οικιακό εξοπλισμό της συζυγικής κατοικίας που αποτιμήθηκε στο ποσόν των 90.000 δολαρίων και τέλος 6) το ποσόν των 95.000 δολαρίων ως αντιστάθμισμα για την επιχείρηση.

Τα παραπάνω περιουσιακά στοιχεία ανερχόταν τότε συνολικά για καθένα των συζύγων στο ποσόν των 437.500 δολαρίων, πλέον των τιμαλφών και κοσμημάτων, που είχε στην κατοχή του ο καθένας και τα οποία η ως άνω απόφαση δεν προσδιόρισε κατ'είδος και αξία. Η απόφαση όμως αυτή, εκτός από το ποσό των 50.000 δολαρίων, που πήρε ο καθένας τους το έτος 1991, αμέσως μόλις επήλθε η διάσταση τους, δεν εκτελέστηκε, καθόσον, ευθύς μετά την έκδοσή της (5-2-1992), οι διάδικοι επανασυνδέθηκαν και συμβίωναν υπό την αυτή στέγη, ενώ στις 27-8-1992, δηλαδή κατά την επέτειο του λυθέντος γάμου τους, τέλεσαν νέο πολιτικό γάμο στο Λας Βέγκας των Η.Π.Α.....Έτσι, τα περιουσιακά στοιχεία που θα ελάμβανε ο καθένας από τη λύση του πρώτου των γάμου, παρέμειναν μεν κοινά, αλλά πλέον ο καθένας των συζύγων γνώριζε και πίστευε, ότι τα από τον πρώτο γάμο κτηθέντα περιουσιακά στοιχεία, ανήκαν εξ ίσου και στους δύο.

Αποδείχθηκε ακολούθως, ότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε από την έκδοση της απόφασης του διαζυγίου, (5-2-1992), μέχρι την επανασύνδεσή τους τα μέσα Φεβρουαρίου, αλλά και μέχρι την τέλεση του δεύτερου γάμου τους στις 27 Αυγούστου του ίδιου έτους, η εναγομένη δεν έλαβε κανένα περιουσιακό στοιχείο από εκείνα που της απέδιδε η ως άνω δικαστική απόφαση, πλην των 50.000 δολαρίων, τα οποία, μετά την επανασύνδεσή τους, τοποθέτησε πάλι σε κοινό λογαριασμό.

Εκτός όμως από τα παραπάνω περιουσιακά στοιχεία, οι διάδικοι κατά το χρόνο τέλεσης του δεύτερου γάμου τους, ήσαν κύριοι, ισομερώς και εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ενός διαμερίσματος, εμβαδού 80 περίπου τ.μ το οποίο μεταβιβάστηκε σ'αυτούς με το με αριθμό ... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο...αντί του αναγραφομένου σ'αυτό τιμήματος 6.500.000 δραχμών.

Επομένως, η περιουσία της εναγομένης, κατά την έναρξη της έγγαμης συμβίωσής της με τον ενάγοντα, στα πλαίσια του από 27/8/1992 υφισταμένου γάμου των, αποτελούμενη από τα παραπάνω περιουσιακά στοιχεία, όχι μόνο δεν ήταν μηδενική, αλλά ήταν ισάξια της περιουσίας που ο ενάγων διέθετε κατά τον ίδιο χρόνο. Επισημαίνεται ότι οι διάδικοι, κατά το διάστημα που μεσολάβησε από την έκδοση του διαζυγίου τους στις 5/2/1992 μέχρι τον δεύτερο γάμο τους στις 27/8/1992, συμβιούσαν.

Ειδικότερα η διάσταση των διαδίκων από τον πρώτο τους γάμο, επήλθε περί τα τέλη του έτους 1991, και, όταν ο ενάγων τρεις μήνες αργότερα, περί τα μέσα του Φεβρουαρίου 1992, επέστρεψε στη συζυγική οικία, είχε ήδη εκδοθεί η απόφαση του διαζυγίου που περιελάμβανε και διάταξη χωρισμού της περιουσίας σε δύο ισάξια μέρη.

Τρεις μήνες μετά την επανασύνδεσή τους, στις 6-5-1992, ο ενάγων προέβη στην αγορά νέας οικίας στο ... του ..., αντί του ποσού των 183.184 δολαρίων, μέρος του οποίου προήλθε από δανεισμό. Η αγοραπωλησία αυτή αναφέρεται στο με αριθμό 923.507 φάκελο της εταιρείας τίτλων πολιτών. Στην οικία αυτή εγκαταστάθηκαν οι διάδικοι, ενώ στις 30-7-1992, πριν το δεύτερο γάμο τους πώλησαν, αντί τιμήματος 37.605,60 δολαρίων, την οικία....στην οποία διέμεναν πριν τη διάστασή τους το έτος 1991 και η οποία είχε περιέλθει με την ως άνω δικαστική απόφαση του διαζυγίου στην εναγόμενη.

Το τίμημα της πωλήσεως της κατοικίας αυτής κατατέθηκε σε κοινό λογαριασμό στην AMERIKAN CAPITAL...και διετέθη για την εξόφληση μέρους του τιμήματος της νέας οικίας, ενώ η οικοσκευή και τα έπιπλα, που το δικαστήριο έδινε στην εναγομένη, μεταφέρθηκαν στο νέο σπίτι, όπου ήδη κατοικούσαν. Περί τα τέλη του ίδιου έτους (1992), οι διάδικοι αποφάσισαν να επανέλθουν στην Ελλάδα και να εγκατασταθούν μόνιμα σ' αυτήν.

Έτσι ρευστοποίησαν την περιουσία που είχαν αποκτήσει στην Αμερική, και η οποία, καθώς είχε αποφανθεί το Δικαστήριο της Κομητείας του Χάρρις με την παραπάνω ....απόφασή του, ανήκε....εξίσου και στους δύο, προκειμένου να τα επενδύσουν στην Ελλάδα τα χρήματα που θα συγκέντρωναν. Ειδικότερα ο ενάγων την 1-3-1993 πώλησε την ως άνω επιχείρηση....

αντί του ποσού των 320.000 δολαρίων ΗΠΑ και όχι αντί του ποσού των 1.235.000 δολαρίων ΗΠΑ, που εκείνος ισχυρίζεται.... Για την πώληση αυτή συντάχθηκε σχετικό συμβόλαιο πωλήσεως από τη Συμβολαιογράφο της επαρχίας Χάρις του Τέξας Κίμπερλυ Λιμπ (Kimperly Lieb). Η επιχείρηση αυτή αποτελούσε πρατήριο πωλήσεως υγρών καυσίμων και οι εγκαταστάσεις του ανήκαν στην πολυεθνική εταιρεία, με την επωνυμία "EXXON CO.

U.S.A."...... Σ' αυτήν εργάζονταν περί τα 10-12 άτομα, τα οποία απασχολούσε διαδοχικά, καθόσον το πρατήριο λειτουργούσε καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Στο πρατήριο αυτό άλλωστε εργαζόταν καθημερινώς η εναγόμενη-σύζυγος του ενάγοντα, η οποία, έχοντας αποφοιτήσει από τη σχολή κατάρτισης στελεχών της EXXON CO, απασχολείτο ως ταμίας, τηρούσε τα λογιστικά βιβλία και συνάμα προέβαινε στην σύνταξη διαφόρων καταστάσεων, που επέβαλε η εκεί νομοθεσία....

ενώ επιμελείτο τον καθαρισμό του καταστήματος και την εκτέλεση άλλων εξωτερικών εργασιών. Τα περιστατικά, άλλωστε, αυτά έλαβε υπόψη του το ως άνω Δικαστήριο της Κομητείας του Χάρις, καθώς η απόφασή του να διανεμηθεί η αποκτηθείσα μέχρι τότε περιουσία σε δύο ισάξια μέρη, καταδεικνύει, ότι η εναγομένη είχε συμβάλλει εξίσου με τον ενάγοντα στην κτήση των υφισταμένων μέχρι τότε περιουσιακών στοιχείων.

Επιπλέον στη δίκη εκείνη δεν διατυπώθηκε ουδεμία αμφισβήτηση από τον ενάγοντα, καθώς συμφώνησε ότι η διανομή της περιουσίας σε δυο ισάξια μέρη, ανταποκρίνεται σε δίκαιη κρίση και ότι η αξία των κοινών περιουσιακών στοιχείων, που τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου και κυρίως της κοινής επιχείρησης στο ποσόν των 225.000 ευρώ, ήταν εκείνη που προέκυπτε από τα προσκομισθέντα στο δικαστήριο εκείνο από τον ίδιο στοιχεία, ενώ και η εναγομένη συναίνεσε σε όσα εκείνος έθεσε υπόψη του δικαστηρίου αυτού.

Έτσι στην παρούσα δίκη δεν αποτελεί αντικείμενο έρευνας, αν και κατά πόσο συνέβαλε η εναγομένη στα αποκτήματα του πρώτου γάμου, αφενός διότι το αντικείμενό της περιορίζεται στην έρευνα της αύξησης της περιουσίας της εναγομένης κατά τη διάρκεια του δεύτερου (τελεσθέντος στις 27/8/1992) γάμου της με τον ενάγοντα, αφετέρου διότι, σχετικά με το ζήτημα αυτό, από την εκφορά της κρίσης του ως άνω Δικαστηρίου της Κομητείας του Χάρις, προκύπτει μετ' ασφαλούς δικανικής πεποιθήσεως, ότι η κατά ποσοστό 1/2 συμβολή της εναγομένης στα υφιστάμενα κατά Φεβρουάριο του έτους 1992 περιουσιακά στοιχεία των διαδίκων είναι δεδομένη.

Η σχετική απόφαση εξάλλου καλύπτεται και από το δεδικασμένο, όπως αποδεικνύεται από την επιγενόμενη το έτος 1999, αναγνώρισή του στην Ελλάδα...Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι οι διάδικοι με το υπ'αριθμ. 15.930/31-8-1993 συμβόλαιο...προέβησαν στην αγορά κατά το ήμισυ εξ αδιαιρέτου ο καθένας, οικοπέδου, εκτάσεως 296,45 τ.μ.

που βρίσκεται στο Ηράκλειο ....Το τίμημα για την αγορά του οικοπέδου μαζί με τα σχετικά έξοδα....ανήλθε στο ποσό των 36.000.000 δραχμών. Ακολούθως οι διάδικοι στις 30-9-1993 πώλησαν τη συζυγική οικία που είχαν αγοράσει στο ... του .......αντί τιμήματος 206.000 δολαρίων Η.ΠΑ Από το ποσόν αυτό οι διάδικοι εισέπραξαν μόνο 43.777 δολάρια, καθώς το υπόλοιπο διετέθη για αποπληρωμή του δανείου, ύψους 145.000 δολαρίων, που είχε ληφθεί από τον ενάγοντα για την αγορά του.

Κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από το Σεπτέμβριο του 1993 έως τον Ιούνιο του 1994, που οι διάδικοι μετοίκησαν οριστικά στην Ελλάδα, πούλησαν τα δύο αυτοκίνητα και μέρος του οικιακού εξοπλισμού και των επίπλων. Το ποσό από την πώλησή τους διετέθη για την κάλυψη μέρους του ποσού, που οι διάδικοι διέθεσαν για την αγορά δυο αυτοκινήτων....για τα οποία κατεβλήθη τίμημα ύψους 25.000 και 20.0000 δολαρίων, αντιστοίχως, αλλά και για την αγορά μέρους της οικοσκευής που απέστειλαν στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα απέστειλαν έπιπλα και οικοσκευή για τον εξοπλισμό μιας προσωρινής και δύο κυρίων κατοικιών, συνολικής αξίας 89.930 δολαρίων....Επίσης ρευστοποίησαν το σύνολο των κοινών προσωπικών επενδύσεων (μετοχές, ομόλογα, ομολογίες, συνταξιοδοτικές επενδύσεις) και συγκεκριμένα, τόσο εκείνες που είχαν περιέλθει στον ενάγοντα, όσο και εκείνες που είχαν περιέλθει στην εναγόμενη κατά τη λύση του πρώτου γάμου τους.

Από τη ρευστοποίηση αυτή έλαβαν το ποσό των 285.325,54 δολαρίων Η.Π.Α.... Παράλληλα οι διάδικοι, κατά το διάστημα 1993-1994, δραχμοποίησαν 629.510 δολάρια που εισήγαγαν ως συνάλλαγμα από τις ΗΠΑ...Επισημαίνεται, ότι το ποσό αυτό είναι εκείνο, το οποίο προέκυψε από τα παραπάνω επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και θα πρέπει να διαχωριστεί από τις επιταγές, που ο ενάγων, ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα, ανέλαβε σε δολάρια από τις ελληνικές Τράπεζες, τις οποίες στη συνέχεια εξαργυρώνει σε δραχμές σε άλλες Τράπεζες, αλλά ωστόσο αθροίζει εκ νέου τα ποσά τους στο προερχόμενο από τις ΗΠΑ συνάλλαγμα....

Τελικά ο ενάγων εισήγαγε μαζί με την εναγόμενη στην Ελλάδα χρηματικά ποσά και υλικά αγαθά, συνολικής αξίας 800.000 δολαρίων. Σ' αυτά δεν συνυπολογίζεται η αξία των κοσμημάτων, τιμαλφών και προσωπικών ειδών που, κατά την επάνοδο τους στην Ελλάδα, κατείχαν οι διάδικοι και ανήκαν τον καθένα τους και των οποίων, ούτε η ποσότητα, ούτε η αξία κατέστη δυνατόν να διαπιστωθεί.

Συνεπώς η εμφανής περιουσία που οι διάδικοι κατέχουν από κοινού το έτος 1994, όταν πλέον έχουν μετοικήσει στο Ηράκλειο, αποτελείται από: 1) ένα οικόπεδο....που αγοράστηκε το Αύγουστο του έτους 1993... το κόστος του οποίου πλέον εξόδων ανήλθε στο ποσόν των 36.000.000 δραχμών....2) την παραπάνω αναφερθείσα....οριζόντια ιδιοκτησία εμβαδού 79,90 τ.μ.

αξίας, κατά τα αναγραφόμενα στο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, 6.500.000 δραχμών. 3) έπιπλα και γενικά οικιακός εξοπλισμός αξίας 90.000 περίπου δολαρίων, ισοδύναμο, σύμφωνα με την αναφερθείσα πιο πάνω ισοτιμία δολαρίου και δραχμής με το ποσόν των 22.500.000 δραχμών....δύο αυτοκίνητα....αξίας σε δραχμές 11.250.000 δραχμών....και 5) μετρητά συμποσούμενα σε 500.000 δολάρια περίπου... 127.500.000 δραχμές, τοποθετημένα σε διάφορους λογαριασμούς...Ευθύς μετά την επιστροφή τους, ασχολήθηκαν με την ανέγερση πολυώροφης οικοδομής στο ως άνω οικόπεδο...Η οικοδομή αυτή αποπερατώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, (χρόνος αποπεράτωσης 30/11/1995).....

Με δεδομένη...την αξία του οικοπέδου σε 36.000.000 δραχμές, το συνολικό κόστος της...οικοδομής των διαδίκων και επομένως και η αξία της στις 31/11/1995, ανέρχεται στο ποσόν των 167.949.000 δραχμών....και κατά στρογγυλοποίηση σε 168.000.000, περίπου δραχμές. Το Φεβρουάριο του έτους 1995 πώλησαν το ως άνω διαμέρισμα...αντί πραγματικού τιμήματος 13.000.000 δραχμών, το οποίο διέθεσαν για την αποπεράτωση της οικοδομής.

Οι σχέσεις όμως των διαδίκων το έτος 1998 κλονίστηκαν και στις 28-7-1999 επήλθε οριστική διακοπή της έγγαμης συμβίωσης με την αποχώρηση του ενάγοντος από τη συζυγική στέγη. Ακολούθως ο ενάγων, ο οποίος επεδίωξε και επέτυχε στις 6/7/2000 τη λύση του γάμου του με την εναγομένη, στην πολιτεία Τέξας των ΗΠΑ, τέλεσε στις 9-7-2000, στη Νέα Ορλεάνη των Η.Π.Α.

νέο γάμο με την.... με την οποία, διαρκούντος του γάμου του με την εναγομένη, διατηρούσε ήδη το έτος 1998 εξωσυζυγική σχέση. Από το νέο αυτό γάμο του έχει αποκτήσει δύο τέκνα. Ο γάμος του όμως με την εναγομένη, λύθηκε εγκύρως, σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού Κράτους, μετά από αγωγή που άσκησε ο ενάγων, λόγω τετραετούς διάστασης, με την με αριθμό 303/2004.

απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, η οποία κατέστη αμετάκλητη. Επομένως κατά την άσκηση της κρινόμενης αγωγής, (επιδόθηκε την 5/8/2002), οι διάδικοι τελούσαν σε διάσταση...Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι η εναγομένη, τρία έτη μετά την επελθούσα την 28/7/1999 διάσταση της με τον ενάγοντα, κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής έχει περιουσία που αποτελείται:

α) από το 1/2 εξ αδιαιρέτου της κυριότητας της...ως άνω περιγραφείσης πενταόροφης οικοδομής, της οποίας η αξία κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής (5/8/2002), όπως από τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε, ανέρχεται συνολικά, αυξηθείσα κατά ποσοστό 50% της αγοραστικής της αξίας, στο ποσόν των 740.000 ευρώ (252.000.000 δραχμές περίπου).

Για την κρίση του αυτή το δικαστήριο έλαβε συνδυασμένως υπόψη του, εκτός από τις καταθέσεις των μαρτύρων, τις επικρατούσες κατά το χρόνο εκείνο αντικειμενικές αξίες των ακινήτων στην περιοχή εκείνη, τη μισθωτική αξία των επί μέρους οριζοντίων ιδιοκτησιών της επίδικης οικοδομής, όπως αυτές προκύπτουν από τα διαμειβόμενα μεταξύ των διαδίκων .δικόγραφα, που αφορούν τις μεταξύ τους δίκες μισθωτικών διαφορών, αλλά και την αξία των εκλειστηριασθέντων...στην ίδια περιοχή οριζοντίων ιδιοκτησιών...Επομένως η αξία του επί του ακινήτου αυτού ποσοστού συγκυριότητας της εναγομένης ανέρχεται κατά τον κρίσιμο χρόνο στο ποσόν των (740.000/2) 370.000 ευρώ.

β)είναι κυρία του με αριθμ.κυκλοφορίας ... ιδιωτικής χρήσης επιβατικού αυτοκινήτου.... το οποίο κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής, αποτιμάται.... στο ποσόν των 9.391 ευρώ (3.200.000 δρχ.). γ)Κατέχει μέρος της οικοσκευής, η συνολική αξία της οποίας, κατά την άσκηση της αγωγής, δεν υπερβαίνει το ποσόν των 20.000 ευρώ. Και τέλος δ) χρηματικό ποσόν αξίας, κατά την άσκηση της αγωγής 34.472,28 ευρώ, το οποίο ανέλαβε στις 20 Αυγούστου 1999, από τους ....κοινούς λογαριασμούς που διατηρούσαν....Περαιτέρω, τα παραπάνω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα δεν εισέφεραν στοιχεία ικανά να δημιουργήσουν στο δικαστήριο ασφαλή δικανική πεποίθηση, σχετικά με την αξία, την ποσότητα και το είδος των κοσμημάτων ή τιμαλφών που κατέχει η εναγόμενη, αλλά ούτε και αν για την αγορά τους διετέθησαν αποκλειστικά δικά του χρήματα ή διετέθησαν ποσά που προήλθαν από κοινούς λογαριασμούς.

Ακόμη δεν αποδείχθηκε η από μέρους της εναγομένης κατά την άσκηση της αγωγής, κατοχή ειδών ένδυσης ιδιαίτερα υψηλής αξίας (γούνες, υποδήματα, τσάντες), τα περισσότερα των οποίων, παρά την επικαλούμενη προέλευσή τους από παγκοσμίου φήμης οίκους υψηλού σχεδιασμού, είναι, κατά την κοινή πείρα, αναλώσιμα.

Επίσης δεν αποδείχθηκε, ότι η εναγόμενη κατέχει ως απόκτημα προσωπικά αντικείμενα του ενάγοντος (βιβλία, κασέτες, δίσκους και φωτογραφικό υλικό) συνολικής αξίας, 2.934,70 ευρώ. Εξάλλου δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη κατέχει ως απόκτημα 80 λίρες Αγγλίας αξίας 5.869,41 ευρώ, ούτε και 144.000 δολάρια Η.Π.Α. που αντιστοιχούν σε 43.683,05 ευρώ, τα οποία, κατά τα στην αγωγή αναφερόμενα, ο ενάγων είχε αποκρύψει στην κατάψυξη του ψυγείου τους και τα οποία εκείνη αφαίρεσε κατά τη διάρκεια απουσίας του από τη συζυγική οικία.

Τα όσα αναφέρει ο ενάγων στην αγωγή του, σχετικά με τη μεταφορά του ποσού αυτού από την Αμερική εντός Container που περιείχε την οικοσκευή τους κατά τη μετοίκηση, αλλά και την επί σειρά ετών, (1993 έως 17-7-1999), φύλαξή τους κατά τον ως άνω ανορθόδοξο τρόπο, μέχρι την δήθεν αφαίρεσή τους από την εναγόμενη, ακόμη και συνδυαζόμενα με τις καταθέσεις των μαρτύρων, που ο ίδιος επικαλείται, δεν παρέχουν ασφαλή δικανική πεποίθηση στο δικαστήριο, διότι η ύπαρξη του ποσού αυτού, δεν θα καθιστούσε, αφ'ενός αναγκαία την πώληση του επί της οδού ...

και ... διαμερίσματος, το τίμημα του οποίου δαπανήθηκε για την αποπεράτωση της οικοδομής και αφ ετέρου θα συντελούσε, ώστε να ανταποκριθούν στις οικονομικές υποχρεώσεις, που τους επέβαλλε ο γάμος του γιου τους στην Αμερική και στις οποίες δεν ανταποκρίθηκαν επαρκώς, ελλείψει των αναγκαίων προς τούτο χρημάτων (βλπ προσκομιζόμενη από την ενάγουσα επιστολή του ενάγοντος προς τον γιό τους Δ.

Δ.). Η συνολική αξία των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων, τα οποία αποδείχθηκε ότι η εναγομένη κατέχει κατά το χρονικό σημείο άσκησης της αγωγής, (29/7/2002 η σύνταξή της από τον πληρεξούσιο Δικηγόρο και 5/8/20002 η επίδοσή της), το οποίο συμπίπτει χρονικά με την παρελθούσα από το χρόνο διάστασης (28/7/1999) τριετία, ανέρχεται συνολικά κατά τον χρόνο αυτό στο ποσόν των 433.863 ευρώ...Η περιουσία που, κατά τα όσα ήδη εκτενώς αναφέρθηκαν παραπάνω, κατείχε εκείνη κατά την τέλεση του δεύτερου γάμου της στις 27/8/1992 με τον ενάγοντα, αποτελείτο:

α) Από το ήμισυ εξ αδιαίρετου της κυριότητας της αναφερομένης επί της οδού ... και ... οριζόντιας ιδιοκτησίας, της οποίας η αξία κατά το χρόνο γέννησης της αξίωσης (28/7/2002), ανερχόταν σε 30.000 ευρώ συνολικά, από το οποίο αναλογούσε στην εναγομένη 15.000 ευρώ και β) από περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας 437.500 δολαρίων η αξία των οποίων, κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο...ανέρχεται στο ποσόν των 436.187,5 ευρώ.

Επισημαίνεται, ότι η διάθεση του τιμήματος, που προήλθε από την παλαιά οικία, για την αγορά της νέας κατοικίας...δεν απομειώνει την υφισταμένη κατά τον χρόνο του δεύτερου γάμου τους αρχική περιουσία της εναγομένης, αφού, εκείνο που προέχει είναι η διάθεση των χρημάτων από μέρους της για την αγορά του, κατά το γάμο τους υφισταμένου κοινού περιουσιακού στοιχείου.

Επιπλέον όμως, το γεγονός ότι το πωλητήριο της οικίας, που κατά την ως άνω αλλοδαπή απόφαση διανομής ανήκει στην εναγομένη, φέρει την υπογραφή του ενάγοντα σε χρόνο, (Μάιος 1992), που φέρεται οι σύζυγοι να βρίσκονται σε διάσταση, ενισχύει την κρίση του Δικαστηρίου σχετικά με το ότι ουδέποτε η εναγομένη έλαβε την περιουσία που της αντιστοιχούσε από τη διανομή....

Σύμφωνα με τα παραπάνω αποδείχθηκε, ότι η αξία της αρχικής περιουσίας, που η εναγομένη κατείχε κατά την τέλεση του δεύτερου γάμου της με τον ενάγοντα στις 27/8/1992, αναγόμενη σε τιμές του χρόνου γέννησης της φερομένης αγωγικής αξίωσης, δηλαδή τρία έτη από την έναρξη της διάστασης των διαδίκων στις 28/7/1999, που, όπως ήδη αναφέρθηκε, συμπίπτει χρονικά με την άσκηση της ένδικης αγωγής, ανέρχεται συνολικά στο ποσόν των 451.187...ευρώ.

Ωστόσο όμως, η αξία της τελικής περιουσίας, που η εναγομένη κατείχε κατά την συμπλήρωση της τριετίας από τη διάσταση της με τον εναγόμενο, ανερχομένη κατά την άσκηση της αγωγής, όπως αποδείχθηκε, στο ποσό των 433.863 ευρώ, υπολείπεται κατά 17.324 ευρώ της αξίας που είχε η αρχική της περιουσία και επομένως δεν παρουσιάζει αύξηση, ώστε να έχει αξίωση συμμετοχής σ'αυτή ο ενάγων....".

Με αυτό το περιεχόμενο, η απόφαση έχει επαρκείς, σαφείς και μηδόλως αντιφατικές αιτιολογίες, οι οποίες στηρίζουν πλήρως το διατακτικό της. Ειδικότερα: 1)η προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέρεται, αναλυτικά στα περιουσιακά στοιχεία κάθε διάδικου μέρους και την αντίστοιχη αξία τους 2)είναι φανερό, όπως και από το ίδιο το περιεχόμενο του αναιρετηρίου εξάγεται, πως, εφ'οσον το δικαστήριο της ουσίας προσδιορίζει την αξία κάθε περιουσιακού στοιχείου, η αξία του συνόλου αυτών, είναι εύκολα αποτιμητή, και ουδεμία αμφιβολία υπάρχει. 3)η χρησιμοποίηση της λέξης "περίπου", δεν αναφέρεται σε ουσιαστική παραδοχή του εφετείου, αλλά σε ιστορική διηγηματική αναφορά, στην απόφαση του Δικαστηρίου του Τέξας.

Άλλωστε, από τη λέξη αυτή και μόνο, δεν κλονίζεται το πόρισμα του παραπάνω δικαστηρίου, ως προϊόντος πλήρους δικανικής πεποίθησης (βλ.σχετ.ΑΠ 350/1981, ΑΠ 717/1993 και ΑΠ 37/1980). 4) Ο μη προσδιορισμός των "τιμαλφών και κοσμημάτων" των διαδίκων, δεν καθιστά άνευ άλλου, την απόφαση αναιτιολόγητη, εφ'όσον το εφετείο, ανέλεγκτα δέχεται πως "ούτε η ποσότητα, ούτε η αξία (τούτων) κατέστη δυνατόν να διαπιστωθεί....".

Άρα, δεν είναι δυνατόν να ελέγχεται η απόφασή του Εφετείου γιατί η ένδεια των αποδεικτικών στοιχείων στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν κατέστη δυνατόν να οδηγήσει το δικαστήριο στην αποτίμηση των παραπάνω προσωπικών ειδών των διαδίκων. Κατά ταύτα, το δικαστήριο ορθώς εφήρμοσε την διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ, και αιτιολόγησε τη σχετική κρίση και ο μόνος κύριος αναιρετικός λόγος από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ (και κατ'εκτίμησιν του δικογράφου της αναίρεσης και από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμος.

IV. Περαιτέρω, σύμφωνα πάντα με τις πιο πάνω ουσιαστικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, α)γίνεται σαφής αναφορά στην απόφαση του αρμοδίου Δικαστηρίου του Τέξας, το οποίο κήρυξε λελυμένο τον πρώτο γάμο μεταξύ των διαδίκων και διένειμε (κατένειμε) στη συνέχεια, κατά τα εκεί κρατούντα, τα περιουσιακά στοιχεία τούτων β)δεν είχε λόγο το Εφετείο να αναφερθεί ρητά και συγκεκριμένα στο δίκαιο του Τέξας, όπως ο αναιρεσείων προβάλλει και να κρίνει, περαιτέρω, αν, κατά το δίκαιο αυτό, απαιτείται, κατά τη διάρκεια του γάμου "...η κατά 1/2 συμβολή εκάστου..", ούτε να αναχθεί στη συμβολή της αναιρεσίβλητης, κατά τη διάρκεια του πρώτου γάμου των διαδίκων.

γ)Άλλωστε το δικαστήριο της ουσίας εστίασε την ουσιαστική του κρίση, πλήν άλλων και στην πιο πάνω απόφαση του αμερικανικού δικαστηρίου, η οποία έκρινε σχετικά, χωρίς μάλιστα, όπως αναφέρει η απόφαση, ο ήδη αναιρεσείων να διατυπώσει κάποια αμφισβήτηση δ)επιπρόσθετα, δεν αποτελεί έλλειψη αιτιολογίας, όπως υποστηρίζει ο αναιρεσείων, το ότι το Εφετείο, δεν έκρινε "...εάν η συμβολή της αντιδίκου κατευθύνετο στην απόκτηση των επιμάχων περιουσιακών στοιχείων ως κοινών των δύο ή ενός εκάστου χωριστά..." Τούτο, όμως, δεν αποτελεί, ως διατυπώνεται τουλάχιστον στο αναιρετήριο, (στο πρώτο δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναίρεσης κατ'ακρίβειαν), αντικείμενο ουσιαστικής έρευνας, αλλά ανάλυσης των προθέσεων της αναιρεσίβλητης ε)το αν η διανομή της περιουσίας των μερών από το δικαστήριο του Τέξας ήταν σε "ισάξια μέρη", ή ισάξια "περίπου" μέρη, δεν καθιστά αντιφατικές τις αιτιολογίες της πληττόμενης απόφασης, αφού διαλαμβάνει αναλυτικές, περαιτέρω, αιτιολογίες για τα περιουσιακά στοιχεία των διαδίκων, και την αξία τούτων.

Εξ άλλου, ο αναιρεσείων, στο σχετικό αναιρετικό παράπονό του, δεν αντιπαραθέτει την αξία των περιουσιακών στοιχείων των μερών, ως ο ίδιος τα εκτιμά, ώστε να κριθεί το σχετικό θέμα. στ)σαφώς το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με εκτενείς αιτιολογίες, προσδιορίζει την περιουσία της αναιρεσίβλητης κατά το χρόνο της τέλεσης του δευτέρου γάμου μεταξύ των διαδίκων, ελάχιστο χρόνο μετά την πρώτη διάζευξή τους.

Δεν είναι δε αντιφατικό, το ότι, στο πιο πάνω χρονικό διάστημα, που οι διάδικοι συμβίωναν, τα περιουσιακά στοιχεία, που το δικαστήριο του Τέξας διένειμε, διατηρήθηκαν στην κοινή χρήση εν όψει της συμβίωσής τους. Είναι όμως, διαφορετικό θέμα η μη εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης, λόγω της επανασύνδεσης των μερών, από την μη ύπαρξη ξεχωριστών περιουσιακών στοιχείων στην ήδη αναιρεσίβλητη, δηλόνοτι πέραν των όσων έκρινε και επιδίκασε σ'αυτή το δικαστήριο του Τέξας.

Και τούτο διότι, η μη εκτέλεση της απόφασης αυτής, ήταν λογικό επακόλουθο του νέου γάμου των διαδίκων, χωρίς τούτο, προφανώς, να αναιρεί τα ήδη με την πιο πάνω απόφαση κριθέντα. Άρα, ο πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, που περιέχεται στο πρώτο δικόγραφο των πρόσθετων λόγων και πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, για την από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ πλημμέλεια, είναι αβάσιμος.

V. Κατά το άρθρο 559 αρ.20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε έγγραφο με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Απαιτείται, άρα, να υπάρχει έγγραφο "αποδεικτικό", δηλαδή από τα αναφερόμενα στα άρθρα 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 909/2008, ΑΠ 2038/2006). Έγγραφα αποτελούν οι δικαστικές αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων επί άλλης δίκης μεταξύ των διαδίκων (ΑΠ 25/2011, ΑΠ 2060/2007). Πρέπει, όμως, το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε αν το έχει εκτιμήσει απλώς μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα (Ολ.ΑΠ 2/2008 ΑΠ 640/2011, ΑΠ 1482/2010). Ακόμη, αναίρεση, κατ'άρθρο 559 αρ.16 ΚΠολΔ, επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, κατά παράβαση του νόμου, δέχτηκε, πως υπάρχει ή δεν υπάρχει δεδικασμένο. Ειδικά δε, αν πρόκειται απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου, η οποία δεν αφορά την προσωπική κατάσταση των μερών, τότε το εξ αυτής δεδικασμένο μπορεί να ερευνηθεί από το ημεδαπό δικαστήριο και παρεμπιπτόντως με τους όρους του άρθρου 323 ΚΠολΔ.

Στην υπό κρίση περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο του πρώτου δικογράφου των προσθέτων λόγων αναίρεσης εκθέτει, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην ρηθείσα πλημμέλεια, εφ'οσον δέχτηκε, πως το δεδικασμένο της προεκτεθείσας απόφασης του δικαστηρίου του Τέξας έχει αναγνωριστεί, συνολικά, στην Ελλάδα, με την 1042/1999 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, ενώ, τούτο είναι εσφαλμένο, διότι η τελευταία απόφαση, αναγνώρισε το δεδικασμένο της απόφασης αυτής, μόνον ως προς την λύση του γάμου, ουδέν, όμως, διέλαβε για την διανομή των περιουσιακών στοιχείων των μερών.

Είναι γεγονός, πως η παραπάνω απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου είναι ένα ενιαίο σύνολο, που διαλαμβάνει, το μεν τη λύση του πρώτου γάμου των διαδίκων, το δε την ως άνω διανομή. Η απόφαση δε του ημεδαπού δικαστηρίου έκρινε, ως προς τη λύση του γάμου τούτου και ουδέν διέλαβε περαιτέρω. Σε κάθε όμως περίπτωση : 1)το Εφετείο, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος αναφέρεται στα αποδεικτικά μέσα ως εξής: "Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, ενός από κάθε πλευρά, που εξετάστηκαν το ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου...τις ένορκες καταθέσεις των ιδίων μαρτύρων, καθώς και τις χωρίς όρκο καταθέσεις των διαδίκων στο ακροατήριο του Εφετείου Κρήτης, μετά την έκδοση της με αριθμό 343/2006 παρεπίμπτουσας απόφασής του, οι οποίες περιέχονται στα με αριθμό 601/2007 πρακτικά του Δικαστηρίου εκείνου, τις ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων του ενάγοντος....που εξετάσθηκαν ενώπιον του Προξένου της Ελλάδος στο Προξενείο ...

του Τέξας των Η.Π.Α., που περιλαμβάνονται στις από 15-12-2003, χωρίς αριθμό, αντίστοιχες πράξεις του και οι οποίες έχουν δοθεί ύστερα από νόμιμη κλήτευση της εναγομένης πέραν των οκτώ ημερών πριν από τη σύνταξή τους, κατά την οποία εκείνη δεν παρέστη.... καθώς και από όλα ανεξαιρέτως, (πλην των παραπάνω αναφερθέντων που δεν λαμβάνονται υπόψη), τα υπόλοιπα έγγραφα, που οι διάδικοι με επίκληση προσκομίζουν και τα οποία λαμβάνονται υπόψη, είτε προς άμεση, είτε προς έμμεση απόδειξη....μεταξύ δε αυτών και εκείνα που, παραδεκτά, σύμφωνα με το άρθρο 529 § 1 ΚΠολΔ προσκομίζονται για πρώτη φορά στο δεύτερο βαθμό και για τα οποία, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν συντρέχει λόγος απαραδέκτου του άρθρου 529 § 2 ΚΠολΔ, περιλαμβανομένων μεταξύ άλλων σ'αυτά και των πρακτικών και αποφάσεων ποινικών δικαστηρίων, του με αριθμό 227/2010 αμετάκλητου βουλεύματος του Εφετείου Κρήτης, του με αριθμό 1443/2011 βουλεύματος του Αρείου Πάγου, αλλά και των έγγραφων της προκληθείσας από την έκδοσή του ποινικής προδικασίας...τα οποία λαμβάνονται υπόψη προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων...".

Άρα δεν στηρίχτηκε, αποκλειστικά, ή κατά κύριο λόγο στην πιο πάνω απόφαση, 2)άλλωστε, συναφώς, η προσβαλλόμενη απόφαση για τα σχετικά, όπως παραπάνω αποδεικτικά θέματα, κάνει αναφορά και στη μη εναντίωση του ήδη αναιρεσείοντος, στη μη αμφισβήτηση της διανομής, σε αναφορά και αποτίμηση των υπηρεσιών της αναιρεσίβλητης στην επιχείρηση των διαδίκων.

Αυτό δεν θα είχε λόγο να το πράξη, αν περιορίζονταν, αποκλειστικά, στο δεδικασμένο, που απέρρεε από την παραπάνω απόφαση. Εξ άλλου (αρθρ.905 παρ.4 ΚΠολΔ) οι αλλοδαπές αποφάσεις, που αφορούν την προσωπική κατάσταση, όπως το διαζύγιο, απαιτούνται, για την αναγνώριση του απ'αυτές δεδικασμένου να κριθούν από τα ημεδαπά δικαστήρια (σχετ.ΑΠ 108/2001).

Το Εφετείο δε, επιπρόσθετα αναφέρεται στο δεδικασμένο από την πιο πάνω απόφαση, όπως τούτο προκύπτει από την χρησιμοποίηση της λέξης "Εξάλλου". Δηλαδή, χρησιμοποιεί επιπρόσθετη, επάλληλη απολογία. Περαιτέρω, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αναφερόμενο στην παραπάνω απόφαση, παρέθεσε αναλυτικά, όπως προεκτέθηκε, τα σ'αυτή μνημονευόμενα, ως προς την διανομή των περιουσιακών στοιχείων των μερών.

Το ότι στην αλλοδαπή απόφαση μνημονεύεται, πως για τη διανομή (χωρισμό), τα από το δικαστήριο δεκτά γενόμενα αποτελούν "...ένα δίκαιο και σωστό χωρισμό...", δεν άγει στο συμπέρασμα, ότι η κρίση του δικαστηρίου αυτού δεν είναι δεδομένη, ούτε από τη χρήση των λέξεων "δίκαιο και σωστό" το Εφετείο, έπρεπε να οδηγηθεί στο αντίθετο αποδεικτικό πόρισμα.

Άλλωστε, δεν θεμελιώνεται ο σχετικός αναιρετικός λόγος, αν το δικαστήριο, όπως εδώ, ορθά ανέγνωσε το έγγραφο και συνήγαγε αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο, το οποίο ο αναιρεσείων κρίνει ορθό. Τούτο ανάγεται, στην ανέλεγκτη αναιρετικά (αρθρ.561 παρ.1 ΚΠολΔ) εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ Ολ.2/2008, ΑΠ Ολ.1/1999, ΑΠ 25/2011, ΑΠ 1410/2010).

Κατά ταύτα, οι δεύτερος και τρίτος πρόσθετοι αναιρετικοί λόγοι του πρώτου δικογράφου των προσθέτων λόγων αναίρεσης, που προβάλλουν τις από το άρθρο 559 αρ.16 και 20 ΚΠολΔ πλημμέλειες, είναι αβάσιμοι.

VI. Στην συνέχεια, με τον τέταρτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης του ιδίου δικογράφου, προβάλλεται, πως παραβιάστηκαν οι διατάξεις των άρθρων 14 και 15 ΑΚ, γιατί το δικαστήριο δέχτηκε, πως οι σχέσεις των μερών, διέπονται από το δίκαιο του Τέξας και άρα τα περιουσιακά στοιχεία των μερών, που αποκτώνται κατά τη διάρκεια του γάμου, είναι κοινά, ενώ, κατά το Ελληνικό δίκαιο, ισχύει η αρχή της αυτοτέλειας των συζύγων.

Όμως: α)το θέμα που έκρινε συναφώς το Εφετείο, αφορούσε την ύπαρξη διάζευξης των μερών, της δεύτερης διάζευξης, που έλαβε χώρα με απόφαση του δικαστηρίου του Τέξας του έτους 2000, ώστε να κρίνει, αν το δικαίωμα που ασκήθηκε με την αγωγή είχε ή όχι παραγραφεί, όπως πρόβαλε η αναιρεσίβλητη, αν δηλαδή, επρόκειτο για αγωγή αποκτημάτων, λόγω διαζυγίου ή εξ αιτίας διάστασης, β) έκρινε, ως εδικαιούτο (αρθρ.323 περ.1 ΚΠολΔ), αν από την πιο πάνω απόφαση δημιουργείτο δεδικασμένο ή όχι γ)τούτο είναι διαφορετικό, από το θέμα του εφαρμοστέου δικαίου, το οποίο δεν έκρινε, στο σύνολό του, το Εφετείο, δ)αντίθετα, το θέμα της περιουσίας των διαδίκων μερών, κρίθηκε με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία και την παραπάνω πρώτη απόφαση διάζευξης και τα σ'αυτή διαλαμβανόμενα.

Άρα, ο αναιρεσείων που προβάλλει, συναφώς, τα αντίθετα, στηρίζεται, πρόδηλα, σε λανθασμένη προϋπόθεση. Άλλωστε, είναι διαφορετική η οικονομική πορεία των διαδίκων και η κρίση των δικαστηρίων, όταν αυτοί διαβιούσαν στις ΗΠΑ, και όταν, στη συνέχεια, μετοίκησαν στην Κρήτη, έτσι ώστε δεν είναι δυνατόν να γίνει λόγος για "σύγχιση" δικαιοδοσιών και, ανάλογη, κατά περίπτωση, εφαρμογή νομικών διατάξεων, εφ'οσον και ο ίδιος ο αναιρεσείων την ένδικη αγωγή του εστίασε, όχι στη δεύτερη διάζευξή του, αλλά ακριβώς στη διάσταση των μερών.

Άρα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ορθά εφήρμοσε τις προδιαληφθείσες διατάξεις. Ούτε ήταν ανάγκη, για τη θεμελίωση του αποδεικτικού του πορίσματος να γίνει εκτενής αναφορά στην ιθαγένεια των μερών, και δή κατά τους κρίσιμους χρόνους, ώστε να εξεύρει, και, στη συνέχεια, να εφαρμόσει το κατάλληλο δίκαιο.

Συνεπώς, ο τέταρτος από το άρθρο 559 αρ.1 και επικουρικά, από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ πρόσθετος λόγος του ιδίου δικογράφου προσθέτων λόγων, είναι αβάσιμος.

VII. Περαιτέρω, με τον πρόσθετο λόγο αναίρεσης (όπως αυτός εκτιμάται) που περιλαμβάνεται στο δεύτερο δικόγραφο των προσθέτων λόγων, ο αναιρεσείων προβάλλει την ύπαρξη της από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ πλημμέλειας, διότι, το Εφετείο: α)δεν προέβη σε σαφή, πλήρη και συγκεκριμένη αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων κάθε διαδίκου, γιατί: 1)ουδόλως προσδιορίζεται η αξία των τιμαλφών και κοσμημάτων κάθε διάδικου μέρους.

Περί αυτού, όμως ήδη έχει γίνει αναφορά σε ταυτόσημο, προηγούμενο, αναιρετικό λόγο. 2)δεν αναφέρει το ποσό του δανείου που έλαβεν ο αναιρεσείων, ούτε ποιό ποσό ανήκε σε κάθε διάδικο από το τμήμα της πώλησης της προηγούμενης κατοικίας τους, ποιό ποσό διέθεσε ο κάθε σύζυγος για την αγορά της νέας και ποιο ποσό όφειλε να διαθέσει, ενώ ακόμη δεν προσδιορίζονται οι οικογενειακές δαπάνες.

Πάντα ταύτα, όμως, ουδόλως αποτελούν έλλειψη αιτιολογιών, δοθέντος, ότι το Εφετείο διαλαμβάνει σαφές αποδεικτικό πόρισμα. Εξάλλου: α)γίνεται λόγος, για περιουσία που κατέχουν, "από κοινού" οι διάδικοι το έτος 1994 στην Κρήτη. β)γίνεται λόγος για 1/2 εξ αδιαιρέτου, της κυριότητας της οικοδομής, που είχαν οι διάδικοι, στο Ηράκλειο γ)το Δικαστήριο, ανέλεγκτα, έκρινε, ότι δεν αποδείχθηκε η αξία άλλων προσωπικών ειδών των μερών δ)κάνει εκτενή αναφορά στις προσφερόμενες από την αναιρεσίβλητη υπηρεσίες, ε)δεν δέχεται η απόφαση, το μεν κοινά περιουσιακά στοιχεία, το δε ιδιαίτερη περιουσία.

Αντίθετα, αναφέρεται στην περιουσία των μερών, όπως αυτή κρίθηκε, στα πλαίσια της πρώτης διαζευξής τους, από το δικαστήριο του Τέξας, και, στη συνέχεια, αξιολογεί, ανέλεγκτα (αρθρ.561 παρ.1 ΚΠολΔ), την περιουσία των διαδίκων, μετά την εκ νέου τέλεση γάμου. στ)το τι "γνώριζε και πίστευε" κάθε διάδικο μέρος, ως προς τα περιουσιακά του στοιχεία, προφανώς αποτελεί αποδεικτικό πόρισμα του Εφετείου, το οποίο, όμως, δεν συνέχεται με τα όσα δέχεται, ως προς την κυριότητα εκάστου μέρους σε συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία ζ)ο προσδιορισμός της αξίας και κυριότητας (συγκυριότητας) των διαδίκων, σε συγκεκριμένο χρονικό σημείο, συνέχεται με την πιο πάνω απόφαση.

Άρα, δεν πρόκειται για ανεπάρκεια αιτιολογιών, η δε σύγκριση με την τελική περιουσία των μερών γίνεται κατά τρόπο σαφή και συγκεκριμένο η)το Εφετείο κάνει λόγο για ρευστοποίηση του συνόλου των "κοινών" προσωπικών επενδύσεων των μερών. Και, στη συνέχεια, κάνει επίσης, λόγο για "από κοινού" κατοχή περιουσιακών στοιχείων.

Είναι δε πρόδηλο, πως το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανέλεγκτα, την "από κοινού" περιουσιακή κατάσταση των διαδίκων. η)το Εφετείο κάνει λόγο για την εργασία του ήδη αναιρεσείοντος στις ΗΠΑ, την προσφορά εργασίας του (πρατήριο υγρών καυσίμων) και για το ότι ήταν πωλητής (dealer) των προϊόντων της εταιρείας "ΕΧΧΟΝ".

Έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, κάνει λόγο για την προσφορά τούτου στην οικιακή οικονομία. Κατά ταύτα, και ο αναφερόμενος, όπως παραπάνω, πρόσθετος λόγος αναίρεσης, στο δεύτερο αυτοτελές δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναίρεσης, είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αναίρεση και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατέθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρθρ.12 παρ.2 Ν.4055/2012), και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (αρθρ.178, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 21.12.2012 αίτηση του

Ε. Δ.., όπως αυτή διαμορφώθηκε με τους από 24.1.2013 και 21.10.2013 πρόσθετους λόγους, προς αναίρεση της 67/2012 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης από δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Οκτωβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ