1941/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1941 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1941/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Πεταλά, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Νικολέρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17/11/2001 αγωγή της ...... και την από 5/4/2002 παρεμπίπτουσα αγωγή της ......, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 994/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 308/2006 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14/7/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, ανέγνωσε την από 26/9/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 1 περ. β' ΚΠολΔ. λόγο αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένως ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας προκειμένου να ανεύρει, βάσει αυτών, την αληθή έννοια κανόνος δικαίου ή να υπαγάγει σε αυτόν τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς.

Εν προκειμένω, η αναιρεσείουσα, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ., αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι παρεβίασε δίδαγμα κοινής πείρας σύμφωνα με το οποίο η πρόσληψη οικόσιτης οικιακής βοηθού για την κοινή συζυγική κατοικία όταν υπάρχουν ανήλικα τέκνα και οι δύο σύζυγοι εργάζονται γίνεται και από τους δύο αυτούς (συζύγους) και η πληρωμή της οικιακής βοηθού για τις προσφερόμενες στην οικογένεια υπηρεσίες επιβαρύνει και τους δύο συνοικούντες συζύγους. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως στηριζόμενος σε ανύπαρκτη προϋπόθεση, αφού από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε πως η αναιρεσίβλητη προσλήφθηκε από την αναιρεσείουσα την 10-6-1987 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας προκειμένου να εργαστεί στην οικία της ως οικόσιτη οικιακή βοηθός και ότι απασχολήθηκε με την ιδιότητά της αυτή μέχρι την 3-8-2001, εξυπηρετώντας τις οικιακές ανάγκες της αναιρεσείουσας και των δύο ανηλίκων θυγατέρων της, χωρίς να περιέχονται στην προσβαλλόμενη απόφαση παραδοχές περί συμβιώσεως της αναιρεσείουσας με τον σύζυγό της σε κοινή συζυγική κατοικία.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ. ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ., εγγράφου, ήτοι προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του, αποδίδοντας σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, στη συνέχεια δε, στηρίζοντας την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο τούτο, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα σχετικώς με πράγματα έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (Ολομ.

ΑΠ 1/1999). Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο, από την - έστω και εσφαλμένη - εκτίμηση και αξιολόγηση του εγγράφου, κατέληξε σε πόρισμα αντίθετο εκείνου που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι κατά το άρθρο561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

αναιρετικά ανέλεγκτη. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου, προσάπτεται στο Εφετείο η προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ. πλημμέλεια της παραμορφώσεως εγγράφου το οποίο η αναιρεσείουσα προσκόμισε και επικαλέσθηκε στην ενώπιον του Εφετείου δίκη και συγκεκριμένα της από 23-7-2001 υπεύθυνη δηλώσεως της αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με το περιεχόμενο της οποίας αυτή (αναιρεσίβλητη) από τον Ιούνιο 1993 μέχρι και το έτος 1997 δεν είχε καμία επαφή με την αναιρεσείουσα και ότι κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, από το 1997 μέχρι και το 2001, φιλοξενείτο κατά διαστήματα πότε στην οικία της αναιρεσείουσας και πότε στην οικία της φίλης της ....., χωρίς να συνδέεται μαζί τους με εργασιακή σχέση.

Από την επισκόπηση όμως της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο σωστά ανέγνωσε το κείμενο του ανωτέρω εγγράφου και εξετίμησε αυτό όπως πράγματι έχει, το γεγονός δε ότι, εκτιμώντας όλα τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά στοιχεία, οδηγήθηκε σε αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που η αναιρεσείουσα θεωρεί ως ορθό, δηλαδή ότι η αναιρεσίβλητη συνδέετο με την αναιρεσείουσα με σύμβαση εργασίας και παρέσχε σ' αυτή τις υπηρεσίες της ως οικιακής της βοηθού καθόλο το επίμαχο χρονικό διάστημα, δεν συνιστά παραμόρφωση του ως άνω εγγράφου, αλλά κρίση που ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Επομένως, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 14-7-2006 αίτηση της ...... περί αναιρέσεως της 308/2006 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση ακροατήριό του στις 13 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ