1938/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1938 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1938/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Σεπτεμβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αναγνωστόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ) Α.Ε.", που εδρεύει στην Αγ.Παρασκευή Αττικής, όπως εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Λαλλά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/6/2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 867/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8087/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1/6/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος, ανέγνωσε την από 10/9/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση για αναίρεση της 8087/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή στις κατά το άρθρο 240 ΑΚ ερμηνευτικές διατάξεις των άρθρων 241, 242 και 243 του ίδιου Κώδικα (βλ. και όμοιες διατάξεις των άρθρ. 144 παρ. 1 και 145 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ), σχετικά με τις καθοριζόμενες από το νόμο, δικαστική απόφαση και δικαιοπραξία προθεσμίες ορίζονται, μεταξύ άλλων και τα εξής: Η προθεσμία αρχίζει την επόμενη της ημέρας όπου έγινε το γεγονός που αποτελεί την αφετηρία της (άρθρο 241 εδ.

α΄). Η προθεσμία λήγει όταν περάσει ολόκληρη η τελευταία ημέρα και αν είναι κατά νόμο εορτάσιμη, όταν περάσει ολόκληρη η επόμενη εργάσιμη (άρθρο 242). Προθεσμία που έχει προσδιοριστεί σε μήνες λήγει μόλις περάσει η ημέρα του τελευταίου μηνός που αντιστοιχεί σε αριθμό με την ημέρα που άρχισε και αν δεν υπάρχει αντίστοιχη η τελευταία ημέρα του μηνός (άρθρο 243 εδ.

β΄). Εξάλλου, κατά το άρθρο 6 παρ. 2 εδ. α΄ του ν. 3198/1955 "πάσα αξίωσις μισθωτού επί καταβολής ή συμπληρώσεως της κατά τον νόμον 2112/1920 ........αποζημιώσεως τυγχάνει απαράδεκτος, εφόσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ΄ ης κατέστη απαιτητή". Με τη διάταξη αυτή τίθεται εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση της αξίωσης προς καταβολή της οφειλόμενης από το ν. 2112/1920 αποζημίωσης λόγω καταγγελίας της σύμβασης παροχής εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου.

Αφετηρία για την έναρξη της προθεσμίας αυτής αποτελεί η ημέρα κατά την οποία η αξίωση κατέστη απαιτητή και σε περίπτωση απροειδοποίητης καταγγελίας η ημέρα αυτή συμπίπτει με την ημέρα κατά την οποία έλαβε χώρα η καταγγελία. Έτσι στην περίπτωση της απροειδοποίητης καταγγελίας της εργασιακής σύμβασης αόριστου χρόνου σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 241 εδ.

α΄ του ΑΚ. η οποία ισχύει και για την εξάμηνη προθεσμία του άρθρου 6 παρ. 2 του ν. 3198/1955, η προθεσμία αυτή (εξάμηνη) αρχίζει από την επόμενη της ημέρας που έλαβε χώρα το γεγονός της καταγγελίας και λήγει, σύμφωνα με το προαναφερόμενο επίσης άρθρο 243 ΑΚ, με την παρέλευση ολόκληρης της ημέρας του τελευταίου μήνα, η οποία αντιστοιχεί σε αριθμό με την ημέρα που άρχισε.

Στην προκείμενη υπόθεση από τα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή, με την οποία, μετά από μερική παραίτηση και περιορισμό του αιτήματος ζητεί την καταβολή αποζημίωσης, λόγω καταγγελίας από την αναιρεσίβλητη της εργασιακής σύμβασης αόριστου χρόνου που τις συνέδεε.

Το Πρωτοδικείο με την 867/2004 απόφασή του έκρινε ότι η αξίωση της αναιρεσείουσας υπέκυψε στην εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 παρ. 2α του ν. 3198/1955 και γι αυτό απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απορρίπτοντας την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της άνω απόφασης του Πρωτοδικείου, δέχθηκε τα εξής:

Με διαδοχικές συμβάσεις μισθώσεως έργου (ορισμένου χρόνου), όπως οι συμβάσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν από τα διάδικα μέρη, η αναιρεσείουσα απασχολήθηκε στην αναιρεσίβλητη ως εξωτερικός συνεργάτης, για μετάφραση και εκφώνηση εκπομπών στα ρωσσικά (15-2- εκπομπές μηνιαίως) από την 1-10-1981 συνεχώς μέχρι την 31-12-2002 οπότε διακόπηκε η συνεργασία τους και δεν ανανεώθηκε η συμβατική σχέση τους.

Από την επόμενη ημέρα από αυτή που λύθηκε η σύμβαση των διαδίκων (1-1-2003 σύμφωνα με το άρθρο 241 παρ.1 ΑΚ) άρχισε η εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 παρ. 2 του ν. 3198/1955, για τις αξιώσεις της αναιρεσείουσας προς καταβολή αποζημιώσεως απολύσεως: Η εν λόγω προθεσμία συμπληρώθηκε στις 30-6-2003, ημέρα Δευτέρα (άρθρα 242, 243 παρ. 2 ΑΚ) ενώ η κρινόμενη αγωγή ασκήθηκε την 1-7-2003.

Επομένως η αγωγή επιδόθηκε μετά τη συμπλήρωση της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας. Με βάση αυτά, έστω και αν υποτεθεί ότι η συνδέουσα την αναιρεσείουσα με την αναιρεσίβλητη σχέση είναι αυτή της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου και ότι η αναιρεσίβλητη προέβη σε καταγγελία της σύμβασης, οι αξιώσεις της πρώτης προς αποζημίωση λόγω της καταγγελίας έχουν ασκηθεί απαραδέκτως μετά την παρέλευση της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις καθιερώνουσες ουσιαστικό απαράδεκτο διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 2 του ν. 3198/1955 σε συνδυασμό με τις προαναφερόμενες διατάξεις του ΑΚ τις σχετικές με τις προθεσμίες, διότι σύμφωνα ειδικότερα με τη διάταξη του άρθρου 243 εδ. β΄ του ΑΚ, η προθεσμία που έχει προσδιοριστεί σε μήνες, όπως στην προκείμενη περίπτωση, λήγει μόλις περάσει η ημέρα του τελευταίου μήνα που αντιστοιχεί σε αριθμό με την ημέρα που άρχισε, δηλαδή, εν προκειμένω την 1-7-2003, αφού η εξάμηνη προθεσμία, κατά τις παραδοχές της απόφασης, άρχισε την 1-1-2003.

Ενόψει τούτων, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης από τον αρ.1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ είναι βάσιμος.

Συνεπώς, πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 8087/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει την υπόθεση αυτή. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα έξοδα της αναιρεσείουσας που ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Οκτωβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ