Supreme Court remands case for retrial due to appellate court's failure to verify insolvency timing and asset value.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece annulled the Second Instance Court's decision regarding a creditor's claim for eviction due to insolvency. The appellate court found the debtor insolvent based on remaining assets but failed to specify when the property was auctioned or their value at the time the lawsuit was filed. Consequently, the court ruled that the insolvency element required by Article 939 of the Civil Code could not be verified, necessitating a retrial with a different panel.
Legislator headnote
AI generatedArticle 939 of the Civil Code; Article 215 of the Code of Civil Procedure: Insolvency of the debtor must exist at the time the lawsuit is filed, and the appellate court must verify the timing of asset liquidation and their value at that specific moment to establish insolvency.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1937 / 2006 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1937/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Ρένα Ασημακοπούλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Τρύφωνα.
Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κωνσταντινίδη, ο οποίος ανακάλεσε την από 4-10-2006 δήλωση του κατ' αρθ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-8-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κοζάνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 192/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 221/2003 προδικαστική και 109/2005 οριστική του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-10-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 17-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο δεύτερος και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 939 ΑΚ προκύπτει ότι προϋπόθεση για τη γέννηση της αξιώσεως του δανειστή προς διάρρηξη της εκ μέρους του οφειλέτη γενόμενης "καταδολιευτικής απαλλοτριώσεως" αποτελεί (και) η αφερεγγυότητα του τελευταίου, δηλαδή η ανεπάρκεια της υπόλοιπης περιουσίας του προς ικανοποίηση του πρώτου (δανειστή). Η αφερεγγυότητα αυτή πρέπει να υπάρχει κατά τον χρόνο ασκήσεως της σχετικής αγωγής, δηλαδή κατά τον χρόνο επιδόσεώς της (άρθρο 215 παρ. 1 ΚΠολΔ), οπότε θα κριθεί και το στοιχείο της βλάβης του δανειστή.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το εφετείο, δεχθέν ως κατ' ουσίαν βάσιμη την από 28-8-2000 αγωγή του αναιρεσιβλήτου περί διαρρήξεως της εκ μέρους του πρώτου των αναιρεσειόντων γενόμενης συμβατικής μεταβιβάσεως (γονικής παροχής) της κυριότητας ακινήτων του προς τους δεύτερο και τρίτη των αναιρεσειόντων (τέκνα του), έκρινε ότι η εναπομείνασα περιουσία του μεταβιβάσαντος αποτελούμενη από ένα διαμέρισμα πολυώροφης οικοδομής στην Κοζάνη και από τρία αυτοκίνητα, δεν αρκούσε για την ικανοποίηση του αναιρεσίβλητου δανειστή του, επειδή το μεν διαμέρισμα "έχει εκπληστηριασθεί και δεν υπάρχει" τα δε αυτοκίνητα, που ήταν κατεσχημένα και έχουν άδειες κυκλοφορίας των ετών 1993 (το ΙΧ επιβατηγό τύπου ALFA ROMEO), 1978 (το ΙΧ φορτηγό τύπου MERCEDES) και 1986 (το ΙΧ φορτηγό τύπου MERCEDES), "έχουν υποστεί τη φθορά του χρόνου, είναι σχεδόν διαλυμένα, τρακαρισμένα και η αξία τους είναι μηδαμινή", και ως εκ τούτου "δεν επαρκούν για να καλύψουν την απαίτηση του ενάγοντος, η οποία σήμερα φθάνει στο ποσό των 15.000.000 δρχ.".
Οι αιτιολογίες αυτές όμως ενέχουν ασάφεια και ανεπάρκεια, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της συνδρομής του στοιχείου της αφερεγγυότητας, καθόσον δεν διευκρινίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αν η εκπλειστηρίαση του διαμερίσματος έγινε πριν ή μετά τον - επίσης μη προσδιοριζόμενο - χρόνο ασκήσεως της αγωγής διαρρήξεως, αν δηλαδή τούτο περιελαμβάνετο ή όχι κατά τον εν λόγω χρόνο στην "υπόλοιπη περιουσία" του πρώτου των αναιρεσειόντων ούτε αναφέρεται ποια αξία είχαν κατά τον ίδιο αυτόν χρόνο το διαμέρισμα (εφόσον δεν είχε πλειστηριασθεί) και τα τρία ως άνω αυτοκίνητα, με συνέπεια να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 939 ΑΚ.
Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ απορρέων δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο καταλογίζεται στο εφετείο η ανωτέρω πλημμέλεια, είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.
Για τους λόγους αυτούς
Αναιρεί την 109/2005 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση.
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ