Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding facts not raised and insufficient evidence evaluation.

Απόφαση 1933 / 2006 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1933/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Ρένα Ασημακοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Παπαδάκη.

Της αναιρεσίβλητης: ...., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-11-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 365/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 335/2005 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-7-2005 αίτησή τους και τους από 25-9-2006 προσθέτους λόγους τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 16-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αρ.8 α΄ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι όμως και η αιτιολογημένη άρνηση αυτών, ούτε τα συμπεράσματα που αντλεί το δικαστήριο από την εκτίμηση των αποδείξεων. Προς τους μη προταθέντες εξομοιώνονται οι απαραδέκτως προταθέντες ισχυρισμοί, άρα και αυτοί που για την επαναφορά τους από προηγούμενη συζήτηση δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη στο άρθρο 240 ΚΠολΔ διαδικασία, η τήρηση της οποίας ωστόσο επιβάλλεται για τους ισχυρισμούς που προβάλλονται με τις προτάσεις και όχι για εκείνους που περιέχονται στην αγωγή. Εξάλλου, η εκ μέρους του εκκαλούντος επαναφορά ισχυρισμών του στο εφετείο δεν μπορεί να γίνει με τις προτάσεις του, παρά μόνο με λόγο εφέσεως.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο (υπό τους αριθμούς 3,4 και 5) λόγο του αναιρετηρίου, οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ, μέμφονται το εφετείο ότι, κατέληξε στην αποδοχή της εφέσεως της αναιρεσίβλητης και μετά από εξαφάνιση της αντιθέτως κρίνασας πρωτόδικης αποφάσεως-στην αποδοχή εν μέρει της αγωγής της ίδιας (αναιρεσίβλητης) περί συμμετοχής της στα αποκτήματα του αποβιώσαντος συζύγου αυτής και πατρός εκείνων (αναιρεσειόντων), δεχθέν μεταξύ άλλων ότι κατά τη διάρκεια του γάμου του με την αναιρεσίβλητη ο αποβιώσας απέκτησε τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο τρία λεωφορεία συνολικής, κατά τον χρόνο του θανάτου του, αξίας 76.000.000 δραχμών και ότι στην αύξηση αυτή της περιουσίας του συνέβαλε και η αναιρεσίβλητη, ενώ τα πραγματικά αυτά γεγονότα είχαν προβληθεί με τις προτάσεις της αναιρεσίβλητης στον πρώτο βαθμό, χωρίς να επαναφερθούν στην έκκλητη δίκη σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 240 ΚΠολΔ. Όπως προκύπτει όμως από την επισκόπηση του δικογράφου της εν λόγω αγωγής, τα ως άνω πραγματικά γεγονότα έχουν περιληφθεί σ' αυτή προς θεμελίωση του αιτήματός της περί επιδικάσεως στην αναιρεσίβλητη του 1/3 της χρηματικής αξίας της αποκτηθείσας περιουσίας. Για τη λήψη δε υπόψη των γεγονότων αυτών από το εφετείο δεν ήταν απαραίτητη η επαναφορά τους, κατά τη διαδικασία του άρθρου 240 ΚΠολΔ. Επομένως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

Με το δεύτερο (υπό τον αριθμό 6) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως καταλογίζεται στο εφετείο η εκ του άρθρου 559 αρ.11 γ' ΚΠολΔ απορρέουσα πλημμέλεια της παραλείψεώς του να λάβει υπόψη τα νομίμως με επίκληση προσκομισθέντα από τους αναιρεσείοντες έγγραφα, ήτοι: α) τα υπ' αριθμ. 14226/25-4-2000 και 14318/31-8-2000 συμβόλαια της συμβολαιογράφου Χανίων Αγγελικής Χουδαλάκη, από τα οποία προκύπτει ότι ο αποβιώσας σύζυγος της αναιρεσίβλητης και πατέρας των αναιρεσειόντων αγόρασε το 1/2 αδιαιρέτως του ενός εκ των ανωτέρω τριών λεωφορείων (.....) στις 25-4-2000 με τον όρο της διατηρήσεως της κυριότητας του πωλητή έως την εξόφληση του τιμήματος και ότι στις 31-8-2000, δηλαδή μετά τον επισυμβάντα στις 16-6-2000 θάνατο του αγοραστή, πληρώθηκε από τους κληρονόμους του το εκ δραχμών 4.000.000 τίμημα και β) τα υπ' αριθμ. 27635, 27636 και 27637/15-4-2004 συμβόλαια της συμβολαιογράφου Χανίων Γρηγορίας Μαλεφάκη, με τα οποία η αναιρεσίβλητη και η ανήλικη θυγατέρα της .....

πώλησαν τα 25% του καθενός από τα δύο ως άνω λεωφορεία στους αναιρεσείοντες και οι τελευταίοι πώλησαν σε εκείνες τα 50% του τρίτου λεωφορείου. Όμως, από τη βεβαίωση του εφετείου ότι για τη διαμόρφωση της αποδεικτικής του κρίσεως έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, "τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι" και ιδίως από την παραδοχή του περί αφαιρέσεως, από την αξία της αποκτηθείσας περιουσίας, του εκ δραχμών 4.000.000 οφειλόμενου τιμήματος στον πωλητή του .....

λεωφορείου, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία για τη συνεκτίμηση των ως άνω δύο (υπό α΄) συμβολαίων. Οι με βάση τα ανωτέρω τρία (υπό β΄) συμβόλαια γενόμενες μεταξύ των κληρονόμων πωλήσεις ιδανικών μεριδίων των ίδιων ως άνω λεωφορείων δεν ασκούσαν καμία επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού δεν θίγεται με τις πωλήσεις αυτές το δικαίωμα της αναιρεσίβλητης για συμμετοχή της στα αποκτήματα.

Επομένως, ο ερευνώμενος λόγος είναι αβάσιμος κατά το πρώτο μέρος του, ενώ κατά το δεύτερο μέρος είναι απαράδεκτος, διότι ο ισχυρισμός, προς απόδειξη του οποίου προσκομίσθηκαν τα ανωτέρω τρία συμβόλαια, είναι αλυσιτελής.

Σύμφωνα με το άρθρο 529 ΚΠολΔ στην έκλυτη δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσκομιδή νέων αποδεικτικών μέσων, εκτός αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο τα αποκρούσει ως απαράδεκτα κρίνοντας ότι ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει πρωτοδίκως από πρόθεση στρεψοδικίας ή από βαριά αμέλεια. Επομένως, ο πρώτος λόγος του πρόσθετου αναιρετηρίου, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.11 ΚΠολΔ, ψέγεται το εφετείο ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα για πρώτη φορά ενώπιόν του από την αναιρεσίβλητη αποδεικτικά έγγραφα (αντίγραφα εκκαθαριστικών σημειωμάτων της οικείας φορολογικής αρχής), είναι απαράδεκτος.

Με τον δεύτερο λόγο του πρόσθετου αυτού αναιρετηρίου, οι αναιρεσείοντες, επικαλούμενοι το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ αποδίδουν στο εφετείο την αιτίαση ότι στην προσβαλλόμενη απόφασή του δεν περιέχονται καθόλου και, πάντως, περιέχονται ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς την αποδεικτική βάση της εκτιμήσεως από αυτό της αξίας των ..... και ..... λεωφορείων. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι, υπό το πρόσχημα της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεώς του, πλήττει τη μη δεκτική αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το εφετείο (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αρ.20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως δημιουργείται αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, εγγράφου, ήτοι προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του, αποδίδοντας σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, εν συνεχεία δε, στηρίζοντας την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο τούτο, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα σχετικώς με πράγματα έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο, από την -έστω και εσφαλμένη- εκτίμηση και αξιολόγηση του περιεχομένου του εγγράφου, κατέληξε σε πόρισμα αντίθετο εκείνου που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό, αφού τότε πρόκειται για πλημμέλεια αναγόμενη στην ανεπίδεκτη αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση πραγμάτων, καθώς και όταν το επίμαχο έγγραφο συνεκτιμήθηκε με άλλα αποδεικτικά μέσα χωρίς να εξαρθεί ιδιαιτέρως η σημασία του από το δικαστήριο κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του.

Εν προκειμένω, με τον τρίτο λόγο του ίδιου (πρόσθετου) αναιρετηρίου καταλογίζεται στο εφετείο η πλημμέλεια ότι, με το να δεχθεί πως στις 25-4-2000 ο άνω θανών είχε αποκτήσει το 1/2 αδιαιρέτως του ..... λεωφορείου αξίας 27.000.000 δραχμών κατά τον χρόνο του θανάτου του, παραμόρφωσε το περιεχόμενο των υπ' αριθμ. 14226 και 14318/2000 συμβολαίων της συμβολαιογράφου Χανίων Αγγελικής Χουδελάκη, στα οποία, αφορώντα την πώληση στον θανόντα του 1/2 του εν λόγω λεωφορείου με το όρο της διατηρήσεως της επ' αυτού κυριότητας του πωλητή έως την αποπληρωμή του τιμήματος, αναγράφεται ότι το τίμημα πωλήσεως ορίσθηκε στο ποσό των 8.000.000 δραχμών και ότι στις 31-8-2000 καταβλήθηκε στον πωλητή το τίμημα αυτό και μεταβιβάσθηκε στον αγοραστή η κυριότητα του 1/2 αδιαιρέτως του λεωφορείου. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η αποδιδόμενη συναφώς αιτίαση δεν συναρτάται με εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου των ειρημένων συμβολαίων αλλά με την ανεπίδεκτη αναιρετικού ελέγχου αξιολόγηση του περιεχομένου τους από το Εφετείο. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-7-2005 αίτηση και τους από 25-9-2006 πρόσθετους λόγους των ..... κλπ περί αναιρέσεως της 335/2005 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ